Ήταν εύκολο να είσαι φαν της Καρέζη – πώς να μην είσαι;

Ήταν εύκολο να είσαι φαν της Καρέζη – πώς να μην είσαι; Facebook Twitter
Τρομάζει κανείς και μόνο στην ιδέα του τι θα είχε συμβεί αν δεν είχε υπάρξει.
0

ΜΠΟΡΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΠΑΡΑΔΕΧΤΩ κάποτε, κατόπιν άγριων βασανιστηρίων, ότι στην πραγματικότητα η αγαπημένη μου ελληνική ταινία δεν είναι κάποιο σπουδαίο επίτευγμα του ντόπιου καλλιτεχνικού σινεμά, αλλά η «Δεσποινίς Διευθυντής» (και πόσο ταιριαστός μοιάζει ο τίτλος στην έμφυλη ευελιξία των καιρών μας, παρά τη φαλλοκεντρική του έμπνευση).

Αν όμως διάλεγα μια σκηνή στη μνήμη της αιωνίως αγαπημένης Τζένης Καρέζη, θα ήταν μια βινιέτα της ταινίας «Η Αθήνα τη νύχτα» του 1962, όπου εμφανίζεται ως σπέσιαλ γκεστ σταρ και παίζει τον εαυτό της.

Προς το τέλος αυτού του ντοκιμαντέρ (πασπαλισμένου με ολίγη από μυθοπλασία), που αποτελούσε μια νυχτερινή ξενάγηση στα κέντρα και τα θέατρα και τα κλαμπ της πρωτεύουσας, με κύριο στόχο το κοινό της επαρχίας, που μόνο στο πανί μπορούσε να δει τα μεγαλεία της φανταχτερής μεγαλούπολης, τη βλέπουμε να εμφανίζεται σ’ ένα κινηματογραφικό πλατό όπου πρόκειται να ξεκινήσει γύρισμα.

Σύντομα όμως η επαγγελματική συνθήκη δίνει τη θέση της σ’ ένα αυτοσχέδιο πάρτι (γιατί έτσι είναι οι καλλιτέχνες, έτσι είναι ο σινεμάς) στο οποίο παίρνει μέρος όλο το συνεργείο, και στο κέντρο του χορού βρίσκεται, μαζί με τον Νίκο Σταυρίδη, η Καρέζη – ανέμελη, στιλάτη, πανέμορφη, με μια ανεπαίσθητη σχεδόν δόση αυτοσαρκασμού. 

Έχω σκεφτεί με κάποια δόση διαστροφής ότι θα ήθελα να υπήρχε μια εκδοχή του «Αχ αυτή η γυναίκα μου» όπου το πρωταγωνιστικό ζεύγος δεν θα ήταν Βουγιουκλάκη - Παπαμιχαήλ αλλά Καρέζη - Καζάκος. Μάλλον όχι τελικά, φριχτή ιδέα τώρα που το ξανασκέφτομαι πιο νηφάλια. 

Στ’ αλήθεια, βέβαια, ήταν πάντα εύκολο να είσαι φαν της Καρέζη. Πώς γίνεται να μην είσαι; Τρομάζει κανείς και μόνο στην ιδέα του τι θα είχε συμβεί αν δεν είχε υπάρξει. Μπορεί και να είχε επικρατήσει πλήρως το ακατανόητα παρτσακλό υπόδειγμα της Αλίκης.

Τούτου λεχθέντος, έχω σκεφτεί με κάποια δόση διαστροφής ότι θα ήθελα να υπήρχε μια εκδοχή του «Αχ αυτή η γυναίκα μου» όπου το πρωταγωνιστικό ζεύγος δεν θα ήταν Βουγιουκλάκη - Παπαμιχαήλ αλλά Καρέζη - Καζάκος. Μάλλον όχι τελικά, φριχτή ιδέα τώρα που το ξανασκέφτομαι πιο νηφάλια. 

Ήταν εύκολο να είσαι φαν της Καρέζη – πώς να μην είσαι; Facebook Twitter
«Δεσποινίς Διευθυντής»

Φυσικά η αξία της δεν ήταν μόνο ως το («δικό μας») σοφιστικέ αντίπαλο δέος στην επέλαση της υπερκινητικής ξανθιάς. Η δήθεν αντιπαλότητά τους άλλωστε ήταν ένα προφανές κατασκεύασμα επωφελές και για τις δύο.

Ο πρώτος σύζυγός της πάντως, ο Ζάχος Χατζηφωτίου (ας μην κρίνουμε, όλοι κάνουμε πειράματα και λάθη, κάποιοι αποκλειστικά, άσε που προσωπικά δεν τρελαίνομαι ούτε για τον δεύτερο, αφού όμως εκείνη ήταν ευτυχισμένη δεν μου πέφτει λόγος, εννοείται) είχε πει: «Στον γάμο μας η Τζένη δεν την κάλεσε [την Αλίκη]. "Θα μου καταστρέψει τον γάμο" έλεγε». 

Θυμάμαι παλιά έναν οικογενειακό γνωστό που κατά τις «επισκέψεις» στο σπίτι («δεν πρόλαβα να διαβάσω χθες, Κυρία, είχαμε επίσκεψη») έψαχνε κάθε φορά κάποια αφορμή, κάποια απότομη στροφή της κουβέντας από τα πολιτικά στα καλλιτεχνικά, για να αφηγηθεί στην ομήγυρη το ίδιο περιστατικό.

Η ιστορία είχε να κάνει μ’ εκείνη τη φορά πριν από χρόνια που είχε δει την Καρέζη στα πέριξ της Επιδαύρου μαζί με τη Ρόμι Σνάιντερ και για λίγο έμεινε αποσβολωμένος από τη διπλή λάμψη μην μπορώντας να πιστέψει ότι ξαφνικά είχε βρεθεί τόσο κοντά στις δύο σταρ (και στο «σταρ σύστεμ του φτωχού» αποτελούσαν ισότιμα μεγέθη, ασχέτως αν η μία ήταν εθνική και η άλλη διεθνής). 

Εκεί που ήθελε να καταλήξει όμως ήταν στη μεγάλη επιφοίτηση που είχε εκείνο το βράδυ, σα να είδε το φως το αληθινό, και κάθε φορά που επαναλάμβανε την ιστορία την έκανε να ακούγεται όλο και πιο πολύ σαν παραβολή που θα έπρεπε κάτι να μας διδάξει (υποθέτω ότι το ξένο δεν είναι απαραίτητα πιο γλυκό ή πιο βαθύ ή πιο ωραίο).

Μόλις λοιπόν συνήλθε κάπως από το σοκ και το δέος, κατελήφθη αίφνης από μια εθνική υπερηφάνεια καθώς απεφάνθη (με εντελώς αντικειμενικά κριτήρια, όπως σημείωνε κάθε φορά) πως «η δική μας ήταν πιο όμορφη!». Κάποιες φορές υπερθεμάτιζε ο ίδιος προσθέτοντας με ενθουσιασμό: «Πολύ πιο όμορφη!». Συνήθως όμως έμενε στην πρώτη και πιο νηφάλια αξιολόγηση, σα να επρόκειτο για μια νίκη «αντικειμενική» μεν, που είχε κριθεί όμως στα σημεία.    

Απόσπασμα από την ταινία «Η Αθήνα τη Νύχτα» (1962)

Daily
0

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

«Μια σφαίρα στην καρδιά»: Πώς γυρίστηκε η μοναδική διεθνής ταινία της Τζένης Καρέζη

Οθόνες / «Μια σφαίρα στην καρδιά»: Πώς γυρίστηκε η μοναδική διεθνής ταινία της Τζένης Καρέζη

Ο Κώστας Φέρρης, βοηθός σκηνοθέτη στην ταινία «Μια σφαίρα στην καρδιά» του Zαν-Ντανιέλ Πολέ, τη μοναδική διεθνή συμμετοχή της Τζένης Καρέζη που αποκαταστάθηκε και θα προβληθεί στα θερινά σινεμά, θυμάται άγνωστες ιστορίες από τα γυρίσματα.
ΤΟΥ ΚΩΣΤΑ ΦΕΡΡΗ

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

The Sympathizer: Όλοι οι πόλεμοι διεξάγονται δύο φορές, μία στο πεδίο της μάχης και μία  στη μνήμη

Daily / The Sympathizer: Όλοι οι πόλεμοι διεξάγονται δύο φορές, μία στο πεδίο της μάχης και μία στη μνήμη

Σατιρικό δράμα και περιπέτεια κατασκοπίας συγχρόνως, η νέα φιλόδοξη σειρά του HBO διαθέτει, ανάμεσα στα άλλα σημαντικά της ατού, τον Παρκ Τσαν-γουκ στη σκηνοθεσία και τον Ρόμπερτ Ντάουνι Τζούνιορ σε τέσσερις διαφορετικούς ρόλους.
THE LIFO TEAM
Η Παλαιστίνη, η Αμερική και όλοι εμείς: Το κατά Ράμι Γιούσεφ ευαγγέλιο

Daily / Η Παλαιστίνη, η Αμερική και όλοι εμείς: Το κατά Ράμι Γιούσεφ ευαγγέλιο

Ο νεαρός, πολυσχιδής και εξαιρετικά ταλαντούχος ηθοποιός, σεναριογράφος και σκηνοθέτης που πολλοί πρωτογνώρισαν στο Poor Things, λέει τα πράγματα με το όνομα τους στο “More Feelings”, το δεύτερο stand up comedy special που γύρισε για λογαριασμό του ΗΒΟ.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Baby Reindeer: Ποτέ η φράση “sent from my iPhone” δεν έμοιαζε πιο τρομακτική

Daily / Baby Reindeer: Ποτέ η φράση «sent from my iPhone» δεν έμοιαζε πιο τρομακτική

Ισορροπώντας ανάμεσα στο θρίλερ, το κοινωνικό δράμα και τη μαύρη κωμωδία, η αυτοβιογραφική σειρά του Netflix αφηγείται με συνταρακτικό τρόπο μια αληθινή ιστορία κακοποίησης, μαζοχισμού και τραύματος.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Παθός αλλά μη μαθός: Αυλαία χθες για το Curb Your Enthusiasm μετά από 25 χρόνια γέλιου 

Daily / Παθός αλλά μη μαθός: Αυλαία χθες για το Curb Your Enthusiasm μετά από 25 χρόνια γέλιου 

Το κωμικό δημιούργημα του Λάρι Ντέιβιντ μας συντρόφεψε εδώ κι ένα τέταρτο του αιώνα, εκδηλώνοντας ό,τι πιο ανάρμοστο μπορεί να φανταστεί κανείς, με σπαρταριστά –και απελευθερωτικά για εμάς τους θεατές– αποτελέσματα.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Ripley: Εγκληματική ιεροτελεστία σε ασπρόμαυρο φόντο

Daily / Ripley: Εγκληματική ιεροτελεστία σε ασπρόμαυρο φόντο

Το διάσημο μυθιστόρημα της Πατρίτσια Χάισμιθ «Ο ταλαντούχος κύριος Ρίπλεϊ» απλώνεται αργά και υποβλητικά στην πιο κινηματογραφικά φιλόδοξη ίσως τηλεοπτική σειρά που έχει παρουσιάσει ποτέ το Netflix.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Palm Royale: Μια σειρά κομμένη και ραμμένη στα μέτρα της πάντα υπέροχης Κρίστεν Γουίγκ

Daily / Palm Royale: Μια σειρά κομμένη και ραμμένη στα μέτρα της πάντα υπέροχης Κρίστεν Γουίγκ

Η νέα φιλόδοξη σειρά του Apple TV+ αποτελεί ένα ιδιαιτέρως ελκυστικό στο μάτι αμάλγαμα δραματικής σαπουνόπερας και σατιρικής φάρσας, που στα καλύτερά του λειτουργεί σε πολλά επίπεδα.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Ο Κέιβ, ο Ίνο, ο Τσόμσκι και το μποϊκοτάζ στο Ισραήλ 

Daily / Ο Κέιβ, ο Ίνο, ο Τσόμσκι και το μποϊκοτάζ στο Ισραήλ 

Η μαζική αποχώρηση δεκάδων συγκροτημάτων από το μεγάλο αμερικανικό φεστιβάλ μουσικής και media South by Southwest λόγω της ύπαρξης χορηγών που ενισχύουν στρατιωτικά το Ισραήλ, επανέφερε το φλέγον ζήτημα του πολιτιστικού μποϊκοτάζ.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Ο Πολ Σάιμον δεν ακούει καθόλου πλέον από το ένα αυτί αλλά η μουσική παραμένει βαθιά εντός του

Daily / Ο Πολ Σάιμον δεν ακούει καθόλου πλέον από το ένα αυτί αλλά η μουσική παραμένει βαθιά εντός του

Το ντοκιμαντέρ «In Restless Dreams: The Music of Paul Simon» αποτελεί μια συναρπαστική αναδρομή στη μακρά πορεία του σπουδαίου δημιουργού, από τους Simon and Garfunkel μέχρι σήμερα.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ