ΜΕΧΡΙ ΠΡΟΧΤΕΣ ΚΑΘΕ ΑΝΑΦΟΡΑ σε ελληνική εκδοχή του Τραμπ –από το διευρυμένο θερμοκήπιο της εγχώριας ακροδεξιάς μέχρι την περίπτωση του Στέφανου Κασσελάκη– ισοδυναμούσε με απαξιωτικό χαρακτηρισμό, αν όχι με ευθεία εξύβριση.
Αμέσως όμως μετά την θριαμβευτική επανεκλογή του απτόητου πορτοκαλί σατράπη στην προεδρία των ΗΠΑ, μοιάζει να έχει ξεκινήσει ένας άτυπος αλλά σκληρός ανταγωνισμός για τον τίτλο του πιο γνήσιου εκφραστή των ιδεών του στη χώρα μας. Και όχι μόνο από τους αναμενόμενους κύκλους των θαυμαστών του, αλλά και από την πλευρά της «μεγάλης φιλελεύθερης παράταξης» κι ακόμα πιο κεντροαριστερά (αν θεωρήσουμε, με πολλή φαντασία, ότι κάποια σαν την Άννα Διαμαντοπούλου, η οποία πέρσι είχε πει «εύχομαι σε 100 χρόνια να μη γίνει η Ευρώπη σκουρόχρωμη» και μετά τα προχθεσινά αποτελέσματα μίλησε για «τις υπερβολές της woke ατζέντας», μπορεί να είναι κεντροαριστερή).
Ε μα ναι. Ως γνωστόν, στη χώρα μας –η οποία μόλις κατέκτησε άλλη μια τραγική πρωτιά, ως η ευρωπαϊκή χώρα με το μεγαλύτερο ποσοστό ατόμων που αδυνατούν να αντεπεξέλθουν στις τιμές των ενοικίων, σύμφωνα με την Eurostat– το μείζον πρόβλημα είναι η επέλαση της woke κουλτούρας και οι μετανάστες.
«Η woke κουλτούρα στην Αμερική είχε καταντήσει την αμερικανική πολιτική αξιοθρήνητη» δήλωσε ο Άδωνις Γεωργιάδης, συγγραφέας μεταξύ άλλων του βιβλίου «Ομοφυλοφιλία στην αρχαία Ελλάδα: Ο μύθος καταρρέει».
Ο Θάνος Πλεύρης στη συγχαρητήρια ανάρτησή του για την επιστροφή του Τραμπ έγραψε ότι «οι πολίτες στις ΗΠΑ ψήφισαν, μεταξύ άλλων, και κατά της λαθρομετανάστευσης αλλά και της woke ατζέντας», ενώ ο πρώην υπουργός Νότης Μηταράκης δήλωσε κι αυτός ότι το αποτέλεσμα αποτελεί «σίγουρα μια αντίδραση στην επιθετική woke culture και στην παράνομη μετανάστευση».
Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Παύλος Μαρινάκης επιχείρησε διπλωματικά να αναχαιτίσει αυτές τις εκδηλώσεις «ξαφνικού» έρωτα προς τον Τραμπ και την ατζέντα του, αλλά παραδέχτηκε κι αυτός ότι «δυστυχώς έχουμε πάει από το ένα άκρο της στοχοποίησης και του αποκλεισμού ανθρώπων για τον σεξουαλικό προσανατολισμό τους, στο άλλο άκρο».
Ε μα ναι. Ως γνωστόν, στη χώρα μας –η οποία μόλις κατέκτησε άλλη μια τραγική πρωτιά, ως η ευρωπαϊκή χώρα με το μεγαλύτερο ποσοστό ατόμων που αδυνατούν να αντεπεξέλθουν στις τιμές των ενοικίων, σύμφωνα με την Eurostat– το μείζον πρόβλημα είναι η επέλαση της woke κουλτούρας και οι μετανάστες. Δεν υπάρχει σεξισμός, ρατσισμός και ξενοφοβία, ήταν όλα μια παρεξήγηση. Για τη δραματική ανισότητα φταίνε οι πολιτικές των ταυτοτήτων, ο δικαιωματισμός, η ρευστοποίηση των φύλων και οι «αλλοδαποί».
Και σαν να επιβεβαιώνει, σαν να επικροτεί σχεδόν, αυτή την τάση στους κόλπους της παράταξής του, ο πρωθυπουργός θα «αναμετρηθεί» σε μια συζήτηση που θα διεξαχθεί στην Αθήνα την ερχόμενη Πέμπτη με τον Γάλλο συγγραφέα και διανοητή Πασκάλ Μπρικνέρ, διαπρύσιο τιμωρό της woke κουλτούρας, ο οποίος στο πρόσφατο βιβλίο του με τίτλο «Ένας σχεδόν τέλειος ένοχος» εξηγεί πώς ο αριστερός δικαιωματισμός μετατρέπει τον (καημένο) λευκό ετεροφυλόφιλο άντρα σε αποδιοπομπαίο τράγο και σε θύμα ενός «αντεστραμμένου ρατσισμού».
Ο Μπρικνέρ έχει στιγματίσει συχνά επίσης τον λεγόμενο «ισλαμο-αριστερισμό» (islamo-gauchisme) που υποτίθεται ότι ευδοκιμεί στη χώρα του, παρότι διάφοροι (πραγματικά) φιλελεύθεροι παράγοντες έχουν κατ’ επανάληψη σημειώσει ότι ο όρος μοιάζει πολύ έντονα με απόηχο του «εβραιο-μπολσεβικισμού», που ήταν του συρμού στη δεκαετία του 1930.
