ΤΩΡΑ

Αγιόκλημα και γκλίτερ

Αγιόκλημα και γκλίτερ Facebook Twitter
Εδώ και λίγες μέρες κυκλοφορεί ευρέως μια εντόνως υπερβατική διασκευή του πρωτότυπου τραγουδιού με τίτλο «Χρυσοπράσινο γκλίτερ», σε στίχους του Σταύρου Τσαντέ.
0

ΤΟ ΠΡΩΤΟΤΥΠΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ –«Χρυσοπράσινο φύλλο»– σε μουσική του Μίκη Θεοδώρακη και στίχους του Λεωνίδα Μελένη (και όχι του Σεφέρη ή και του Ελύτη, σύμφωνα με μια κοινή παρανόηση), κυκλοφόρησε το 1966 και αναφερόταν στην Κύπρο, την ομορφιά, τους καημούς και το τραύμα της: «Γη της λεμονιάς, της ελιάς / Γη της αγκαλιάς, της χαράς / Γη του πεύκου, του κυπαρισσιού / Των παλικαριών και της αγάπης / Χρυσοπράσινο φύλλο ριγμένο στο πέλαγο…».

Εδώ και λίγες μέρες όμως, κυκλοφορεί ευρέως μια εντόνως υπερβατική διασκευή του με τίτλο «Χρυσοπράσινο γκλίτερ», σε στίχους του Σταύρου Τσαντέ, που έχει προκαλέσει έντονες –και απολύτως αναμενόμενες αντιδράσεις– καθώς το θεματικό πλαίσιο μοιάζει να έχει μετατοπιστεί όπως οι τεκτονικές πλάκες σε ισχυρό σεισμό: «Γη της πουτανιάς της πουστιάς / Γη της ορατής αγκαλιάς / Γη της καύλας, του λεσβιακού / Της αποδοχής και της αγάπης / Χρυσοπράσινο γκλίτερ, φασίστες στα μούτρα σας…».

Παρά τη νοηματική παραμόρφωση του πρωτότυπου κομματιού, κι αυτή η «ασεβής» και αποδομητική εκδοχή του διατηρεί κάτι από την ιδέα που το γέννησε πριν από εξήντα χρόνια.

Το προβοκάρισμα όμως είναι μόνο ένα στοιχείο αυτής της διασκευής, στην οποία συμμετέχουν, εκτός από τον στιχουργό, και άλλοι εκπρόσωποι του μετα-έντεχνου ιδιώματος, όπως η Νεφέλη Φασούλη, ο Απόστολος Κίτσος, ο Μιχάλης και ο Παντελής Καλογεράκης και η Γωγώ Δελογιάννη, οι οποίοι εμφανίζονται στο βίντεο-κλιπ να το τραγουδούν γύρω από ένα υπαίθριο τραπέζι μια καλοκαιρινή νύχτα, εν ευθυμία διατελούντες.

Αυτή η ανάλαφρη και παιγνιώδης διάθεση –άμεσα αναγνωρίσιμη σε όλους, όλες και όλα που έχουν βρεθεί σε μια παρέα κάποια βραδιά του καλοκαιριού εν χορδαίς και οργάνοις– σε συνδυασμό με τη σκανταλιάρικη ασέβεια των ερμηνευτών είναι που κάνει ακόμα πιο ελκυστικό το συμπεριληπτικό μήνυμά του.

Θα έλεγε μάλιστα κανείς ότι, παρά τη νοηματική παραμόρφωση του πρωτότυπου κομματιού, κι αυτή η «ασεβής» και αποδομητική εκδοχή του διατηρεί κάτι από την ιδέα που το γέννησε πριν από εξήντα χρόνια. Κι εδώ για αγάπη και τραύμα γίνεται λόγος, αλλά σε ένα άλλο πεδίο, και σε μια άλλη Γη. Η μελωδία παραμένει εθιστική και το «Χρυσοπράσινο γκλίτερ» κολλάει σαν τσίχλα και αποκτά τη δυναμική ενός ανεπίσημου –και χαλαρού– queer ύμνου, φιλικού προς τους πολλούς, δυνητικά. 

Μόνο στην τελευταία στροφή, η ρητορική γίνεται πιο οξεία και η ορολογία πιο σύγχρονη, ως «woke» αναστοχασμός, με όποιες ατραπούς αυτό μπορεί να περιλαμβάνει: «Γη του rainbow καπιταλισμού / Γη του στείρου δικαιωματισμού / Γη της μούγκας, της συνενοχής / Του pinkwashing, της υποκρισίας…». Και πάλι όμως, η αίσθηση που μένει είναι ενός στοχευμένου πλην χαλαρού αυτοσχεδιασμού μιας παρέας που κάνει το κέφι της ασελγώντας στα ταμπού με τον πιο δημιουργικό τρόπο.

Και στο φινάλε, όποιος και όποια θίγεται από τους στίχους, ας πάει να ακούσει τραγούδια μαζικά, δημοφιλή και κατεστημένα στα ξενυχτάδικα της επικράτειας, όπως το «Πουτάνα στην ψυχή», ας πούμε, το οποίο παιζόταν και παίζεται παντού, και ποτέ δεν τρέχει τίποτα.

Χρυσοπράσινο γκλίτερ

Daily
0

ΤΩΡΑ

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Να είσαι καλά Σελίν Ντιόν, και μας συγχωρείς 

Daily / Να είσαι καλά, Σελίν Ντιόν, και μας συγχωρείς 

Πέρα από τις συνταρακτικές σκηνές που δείχνουν τη «Φωνή» να υποκύπτει στη νευρολογική της πάθηση, το ντοκιμαντέρ «I Am: Celine Dion» μας υπενθυμίζει ότι η απόσταση ανάμεσα στο cool και το «ξενέρωτο» είναι πολύ σχετική.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Στην Ύδρα, μετά τη φωτιά 

Δημήτρης Πολιτάκης / Στην Ύδρα, μετά τη φωτιά 

«Η Ύδρα είναι μια φραγκοσυκιά γεμάτη πυρετό, όνειρα κι αγκάθια», έλεγε ο Σαχτούρης. Τώρα είναι γεμάτη κι από θηριώδη γιοτ, που μοιάζουν με πολεμικό στόλο της ίδιας σκιώδους υπερδύναμης, κι ας έχουν διαφορετικές σημαίες.  
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Υπήρξε ποτέ πιο αναπάντεχος, πιο ιδιαίτερος και πιο αγαπητός σταρ από τον Ντόναλντ Σάδερλαντ;

Απώλειες / Υπήρξε ποτέ πιο αναπάντεχος, πιο ιδιαίτερος και πιο αγαπητός σταρ από τον Ντόναλντ Σάδερλαντ;

Ό,τι κι αν έπαιζε ο Καναδός ηθοποιός, που πέθανε χθες στα 88 του, φιλτραριζόταν μέσα από κάτι βαθιά δικό του, σαν να απολαμβάνει ένα ιδιωτικό αστείο ή σαν να κρύβει επιτυχώς την υποψία ή τη βεβαιότητά του ότι κάτι έχει πάει πολύ στραβά (στον κόσμο).
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Η Φρανσουάζ Αρντί από εδώ στην αιωνιότητα 

Απώλειες / Η Φρανσουάζ Αρντί από εδώ στην αιωνιότητα 

«Θέλω να πιστεύω ότι οι ισχυρότεροι δεσμοί διατηρούνται για πάντα, ό,τι κι αν συμβεί και όπου κι αν βρισκόμαστε», είχε πει μερικούς μήνες πριν από τον θάνατό της η γυναίκα που υπήρξε αιώνιο κι απαράμιλλο σύμβολο ομορφιάς, έκφρασης, ερμηνείας, ελευθερίας.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Στη μνήμη της αγαπημένης μου καθηγήτριας στο Γυμνάσιο 

Daily / Στη μνήμη της αγαπημένης μου καθηγήτριας στο Γυμνάσιο

Ένας καλός δάσκαλος –ειδικά στο εφηβικό ναρκοπέδιο της μέσης εκπαίδευσης– μεταδίδει γνώση, αλλά κυρίως μεταδίδει αντίληψη, ακόμα και στάση ζωής. Οι καλύτεροι όμως έχουν το σπάνιο και ανεξιχνίαστο χάρισμα να μεταδίδουν τον ίδιο τους τον εαυτό.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
«Eric» στο Netflix: Τα παιδιά που χάθηκαν στα παραμύθια

Daily / «Eric» στο Netflix: Τα παιδιά που χάθηκαν στα παραμύθια

Ακροβατώντας ανάμεσα στο αστυνομικό θρίλερ και στο κοινωνικό / οικογενειακό δράμα, η μίνι σειρά εκμεταλλεύεται ιδανικά το ιστορικό της πλαίσιο: τη Νέα Υόρκη της δεκαετίας του ’80, την πόλη των χαμένων παιδιών.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ