ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΤΕΙ ολόκληρος ο διαβόητος ήδη λόγος του νέου Αντιπροέδρου των ΗΠΑ στη Διάσκεψη Ασφαλείας του Μονάχου, που, όπως παρατήρησαν διάφοροι αναλυτές έμοιαζε να απηχεί με απόκοσμο τρόπο την ομιλία του Πούτιν στο ίδιο ακριβώς φόρουμ το 2007. Τότε, ο Ρώσος Πρόεδρος είχε δηλώσει ότι η χώρα του αρνείται να αποδεχθεί τον δευτερεύοντα ρόλο που της επιβάλλουν στη νέα παγκόσμια τάξη, προμηνύοντας πολλές από τις γεωπολιτικές αναταράξεις που σήμερα μοιάζουν να κλιμακώνονται σ’ ένα δραματικό κρεσέντο.
Αξίζει να διαβαστεί, κυρίως γιατί ο Τζέι Ντι Βανς ήταν σαφής στις προειδοποιήσεις του. Αντίθετα από τον αρχηγό του, δεν κατέφυγε σε τρολιές, μισόλογα και αφαιρέσεις. Τα είπε όλα κι ας ήταν εντελώς εκτός θέματος – που ήταν το ζήτημα της Ουκρανίας – και με την αγέρωχη αυταρέσκεια ενός μαθητή που ξέρει ότι μπορεί να πει και να κάνει ό,τι θέλει χωρίς συνέπειες, από τη στιγμή που ο μπαμπάς του μπορεί να αγοράσει ολόκληρο το σχολείο. Τα είπε και ουδεμία ευθύνη φέρει μετά την απομάκρυνση από το ταμείο, και κανείς δεν θα μπορεί να ισχυριστεί αργότερα ότι δεν είχε προειδοποιηθεί.
Ο Τζέι Ντι Βανς μπορεί να έγραψε την «Ελεγεία του χιλμπίλη», αλλά τώρα πλέον λειτουργεί ως κάτι ανάμεσα σε crooner και πάστορα μιας νέας διεθνούς της χριστιανικής δεξιάς.
Νομίζω ότι μεγαλύτερη σημασία κι από τις χειροβομβίδες κρότου-λάμψης που πέταξε στην ομιλία του κατά του ευρωπαϊκού status quo (μέσα στο ίδιο του το «σπίτι») και της ίδιας της ιδέας της «Δύσης», ήταν οι γλαφυρές επικλήσεις του σ’ ένα κοινό λαϊκό συναίσθημα ή ένστικτο. Κλασικό κόλπο ναι, αλάνθαστο όμως παρότι βρωμάει πάντα από μακριά.
«Πιστεύω απλά ότι οι άνθρωποι νοιάζονται για τα σπίτια τους [όταν στρέφονται κατά της μετανάστευσης]», είπε. «Νοιάζονται για τα όνειρά τους. Νοιάζονται για την ασφάλειά τους και για την δυνατότητά να εξασφαλίσουν τα απαραίτητα για τους ίδιους και τα παιδιά τους…». Ο Τζέι Ντι Βανς μπορεί να έγραψε την «Ελεγεία του χιλμπίλη», αλλά τώρα πλέον λειτουργεί ως κάτι ανάμεσα σε crooner και πάστορα μιας νέας διεθνούς της χριστιανικής δεξιάς.
«Και είναι έξυπνοι», πρόσθεσε με νόημα. «Νομίζω ότι αυτό είναι ένα από τα πιο σημαντικά πράγματα που έμαθα στο σύντομο χρονικό διάστημα που ασχολούμαι με την πολιτική. Αντίθετα με ό,τι μπορεί να έχετε ακούσει μερικά βουνά πιο πέρα, στο Νταβός, οι πολίτες των εθνών μας δεν θεωρούν γενικά τους εαυτούς τους ως ούτε ως μορφωμένα ζώα ούτε ως ανταλλάξιμα γρανάζια μιας παγκοσμιοποιημένης οικονομίας. Και δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι δεν θέλουν να τους ανακατεύουν σαν τραπουλόχαρτα ή να τους αγνοούν ανελέητα οι ηγέτες τους…».
Ακόμα και το ένα και μοναδικό αστείο που επιχείρησε ο Βανς για να «ελαφρύνει» το κλίμα, ήταν χαρακτηριστικό μιας θανατερής – και διόλου χιουμοριστικής – αντίληψης για τα πράγματα. «Αφού η Αμερικανική δημοκρατία έχει επιζήσει εδώ και δέκα χρόνια από τις επιπλήξεις της Γκρέτα Τούνμπεργκ, μπορείτε κι εσείς να επιζήσετε μερικούς μήνες με τον Ίλον Μασκ», είπε, σκορπίζοντας αμηχανία, cringe και σιωπή.
Και μόνο η ιδέα ότι η Γκρέτα Τούνμπεργκ αποτελεί κάποιο, οποιοδήποτε, είδους «αντίστοιχο» του Ίλον Μασκ σε οποιοδήποτε σύμπαν, είναι ενδεικτική. Το αστείο του Βανς δεν προκάλεσε γέλιο, αλλά δεν ήταν αυτός ο στόχος μάλλον. Ο στόχος ήταν να γίνει σαφές ότι, όπως ο ίδιος το έθεσε, «υπάρχει νέος σερίφης στην πόλη», και ότι, ασχέτως αν δεν το έθεσε έτσι, όλη η ακροδεξιά της Ευρώπης είναι καλοδεχούμενη στο νέο καθεστώς. Άφετε τα παιδία ελθείν προς με και μη κωλύετε αυτά…
