Ο Θωμάς Ζάμπρας ξεκινά από τη σχέση του με τη μνήμη: γιατί λειτουργεί περίεργα, γιατί κρατά άχρηστες λεπτομέρειες και πετάει τις σημαντικές. Αναρωτιέται, τελικά, αν αυτό είναι πρόβλημα ή απλώς θέμα χαρακτήρα.
Στη συνέχεια, βουτά στο διαχρονικό του ταλέντο να κάνει τις κοινωνικές αλληλεπιδράσεις ελαφρώς βασανιστικές για τον ίδιο και για τους γύρω του, από ενοχλητικούς αγνώστους μέχρι αμήχανες στιγμές που θα τον στοιχειώνουν για πάντα.
Κάπου εκεί εμφανίζεται η «γραμμή λαίλαπας» (ναι, θα εξηγηθεί… περίπου), ένα σπίτι που δεν μπορεί να βαφτεί στο σωστό χρώμα για λόγους που μόνο ο εγκέφαλος του Θωμά καταλαβαίνει, και μια μικρή, αλλά δυνατή, στιγμή ντροπής για τη συμπεριφορά κάποιων εργαζομένων.
Και επειδή όλα αυτά χρειάζονται ένα δραματικό φινάλε, το επεισόδιο κλείνει με ενός λεπτού σιγή για τον υπουργό Υγείας.
