Σε αυτό το επεισόδιο ο Θωμάς Ζάμπρας ξεκινά από τις πλημμύρες που παραλύουν κάθε τόσο τη χώρα και αναρωτιέται πώς γίνεται ένα προβλέψιμο φαινόμενο να αντιμετωπίζεται κάθε φορά ως «ακραία κακοκαιρία από το διάστημα». Από τα κυβερνητικά alerts μέχρι τις δηλώσεις «είμαστε σε ετοιμότητα», σχολιάζει την κουλτούρα της προειδοποίησης χωρίς ουσιαστική πρόληψη και τη νέα μόδα της ατομικής ευθύνης: αν πνίγηκες, μάλλον έκανες άσκοπη μετακίνηση.
Στη συνέχεια περνά στην τηλεοπτική κάλυψη των καταστροφών, με ρεπόρτερ να στέκονται μέσα σε χιόνια και πλημμύρες για ένα πλάνο δεκαπέντε δευτερολέπτων, και αναρωτιέται αν πράγματι χρειάζεται να δούμε τον δημοσιογράφο να παρασύρεται από το ρέμα για να πιστέψουμε ότι βρέχει.
Από εκεί, η κουβέντα στρίβει απρόσμενα στη ζωή μετά τα 35: οι διατάσεις προτού καθίσεις στον καναπέ, η χαρά μιας καθαρής κουζίνας και τα σεντόνια που δεν χρειάζονται σιδέρωμα ως αδιάψευστα σημάδια ενηλικίωσης.
Το επεισόδιο κλείνει με μια παρατήρηση για τη σύγχρονη ζωή-συνδρομή: μουσική, ταινίες, εφαρμογές, ακόμα και οδοντόβουρτσες, όλα νοικιασμένα, τίποτα πραγματικά δικό μας. Και το ερώτημα μένει: τελικά, σε τι ακριβώς έχουμε ιδιοκτησία; Στο σπίτι μας ή απλώς στην αγωνία μας;
Υπό τη σκιά απαίσιων συγκυριών, «Άλλο Ένα Podcast 3.0», με τη σκέψη στις οικογένειες των ανθρώπων που έχασαν την ζωή τους.
