Ο Θωμάς ανοίγει τη συζήτηση ξεκαθαρίζοντας τη θέση του για τον Bad Bunny και τη φρενίτιδα γύρω από την performance του, βάζοντας το προσωπικό του κριτήριο απέναντι στο συλλογικό hype. Από εκεί περνά σε μια εμπειρία που του ανανέωσε την πίστη στους ανθρώπους, αποδεικνύοντας ότι μια μικρή καλή πράξη μπορεί να σου αλλάξει τη διάθεση και ίσως κάτι παραπάνω.
Η διάθεση σίγουρα σοβαρεύει όταν σχολιάζει με έντονο τρόπο τη συμπεριφορά εισαγγελέα απέναντι σε κακοποιημένες γυναίκες, καταδικάζοντας απερίφραστα στάσεις που πληγώνουν ξανά τα θύματα. Παράλληλα, θέτει ένα πρακτικό αλλά ουσιαστικό ερώτημα: μπορούν τελικά οι «φίλοι μας» στην αστυνομία να μας ειδοποιούν όταν υπάρχει μήνυση εναντίον μας;
Και επειδή κάθε επεισόδιο χρειάζεται και μια δόση αποσυμπίεσης, κλείνει με ένα απρόσμενο και απολαυστικά ειλικρινές life hack: πώς έμαθε να ξεγελάει κόσμο ότι τους ξέρει ή ότι ξέρει ακριβώς για τι πράγμα μιλάνε όταν στην πραγματικότητα δεν έχει ιδέα.
Ένα επεισόδιο με άποψη, νεύρο και την απαραίτητη δόση αυτοσαρκασμού.
