Σε αυτό το επεισόδιο προσπαθούμε να καταλάβουμε γιατί όλοι νιώθουμε ενοχές για τα πάντα: για πράγματα που κάναμε, για πράγματα που δεν κάναμε, για πράγματα που ίσως σκεφτήκαμε να κάνουμε. Ζούμε σε μια εποχή που όλοι έχουν άποψη, όλοι έχουν επιχειρήματα και, το πιο εντυπωσιακό, όλοι έχουν δίκιο. Κι όμως, κανείς δεν φαίνεται να περνάει ιδιαίτερα καλά.
Κάπου ανάμεσα σε αυτήν τη συλλογική σύγχυση, εμφανίζεται ο Bad Bunny και κάποιοι λένε ότι «έσωσε την Αμερική». Δεν ξέρω αν την έσωσε, αλλά σίγουρα κάτι λέει αυτό για το πού βρισκόμαστε. Την ίδια στιγμή, εγώ αποφεύγω να διαβάσω περισσότερα για την υπόθεση Έπσταϊν. Όχι επειδή δεν με ενδιαφέρει αλλά επειδή με ενδιαφέρει λίγο παραπάνω απ’ όσο αντέχω. Και αναρωτιέμαι τι σημαίνει αυτή η αποφυγή.
Μιλάμε επίσης για το αν υπάρχει ηλικία που λες «δεν πάω σε συναυλία, κουράζομαι μόνο που το σκέφτομαι» και αν αυτό είναι ωριμότητα ή απλώς αρχή παραίτησης. Γιατί σιχαίνομαι τα speakeasy που προσπαθούν να σου πουλήσουν μυστήριο, ενώ απλώς θέλεις ένα ποτό χωρίς γρίφους. Και, φυσικά, γιατί κάποιοι άνθρωποι αποφάσισαν ότι αυτό που έλειπε από τον κόσμο ήταν ένα social media για AI. Ποιος το ζήτησε; Ποιος το χρειάζεται; Και γιατί;
Όλα αυτά, με μια στάση απέναντι στο Super Bowl σαν να είναι κάτι πολύ μεγαλύτερο από ένα παιχνίδι, ίσως μια υπενθύμιση ότι τελικά όλοι ψάχνουμε κάτι να μας ενώσει, έστω και για τρεις ώρες.
Για περάστε.
