Με αυτό το πρωτοσέλιδο (και μία 24ωρη απεργία που θα επαναληφθεί την προσεχή Δευτέρα) το προσωπικό της γαλλικής εφημερίδας Libération απάντησε στα σχέδια αναδιάρθρωσης των μετόχων (Bruno Ledoux, Edouard de Rothschild και το ιταλικό συγρότημα Ersel). Η κρίση που σοβεί εδώ και τρεις μήνες, και την οποία πληροφορείται μόλις τώρα το αναγνωστικό κοινό, έχει φέρει αντιμέτωπη τη μεγάλη πλειοψηφία των εργαζομένων με την διεύθυνση και τους μετόχους. Οι δημοσιογράφοι εξήγησαν τη θέση τους απέναντι στα σαρωτικά σχέδια των μετόχων στις δύο πρώτες σελίδες της εφημερίδας του Σαββάτου : (...)
"'Εκπληξη κι ύστερα οργή. Οι μέτοχοι "λυπούνται πολύ" για την απεργία που πραγματοποιήθηκε την Πέμπτη. 'Εχουν τόσο μεγάλη εκτίμηση για την Libération που θεωρούν πως η εφημερίδα "διατηρείται μόνο χάρη στην εισροή των κρατικών επιχορηγήσεων". "Επαναλαμβάνουν την πλήρη υποστηριξή τους" στο "διευθυντήριο που τους εκπροσωπεί". Δηλαδή στους συνδιευθυντές της εφημερίδας Nicolas Demorand και Philippe Nicolas. Αναγγέλουν "μία μετακόμιση που αποδείχτηκε αναπόφευκτη" και το μετασχηματισμό της Libération "σε ένα κοινωνικό δίκτυο που θα παράγει περιεχόμενα και θα έχει οικονομικό αντίκρισμα στα πλαίσια μιας ευρείας γκάμας πολυμέσων (πριντ, βίντεο, TV, ψηφιακά, φόρουμ, επικαιρότητα, ραδιοφωνικές εκπομπές, κλπ.)." Διευκρινίζουν δε πως "με τη βοήθεια του Philippe Starck" θα δημιουργηθεί στην ιστορική έδρα της εφημερίδας της οδού Béranger ένας συνεδριακός πολιτιστικός χώρος που θα συμπεριλαμβάνει ένα τηλεοπτικό πλατό, ένα ραδιοφωνικό στούντιο, ένα ψηφιακό newsroom, ένα εστιατόριο, ένα μπαρ, ένα start-up εκκολαπτήριο". Και περιγράφουν "το πνεύμα" : "ενός καφέ Flore του 21ου αιώνα [...] που θα στηρίζεται στη δύναμη της μάρκας Libération". Φωνές, κραυγές και γέλια.
Πάνε τρεις μήνες τώρα που όλο αυτό έχει ξεκινήσει, αγαπητέ αναγνώστη, χωρίς εσύ να γνωρίζεις τίποτα εκτός από τα περιφερικά σχόλια στον Τύπο γύρω από μία διαμάχη που ξέσπασε στη Libération στα τέλη του περασμένου Νοεμβρίου κι έκτοτε διαιωνίζεται. Εδώ και αρκετές εβδομάδες, ακόμη και μήνες, οι αντιπρόσωποι των εργαζομένων σήμαναν συναγερμό με υπομνήματα προς τη διεύθυνση για την κατάσταση της εφημερίδας : πτώση της κυκλοφορίας, οικονομικά στο κόκκινο. Μάταια.
(...) Στις 6 του Γενάρη νέα Γενική Συνέλευση. Οι αντιπρόσωποι εξέτασαν το σχέδιο Moulias (το σχέδιο των μετόχων, σ.σ.) και το ανέλυσαν σημείο προς σημείο. "Μη βιώσιμο", ήταν το συμπερασμά τους μετά από τη λεπτομερή, ενδελεχή και δουλεμένη ανάλυση του σχεδίου. Είμαστε δημοσιογράφοι. Μήπως το ξέχασαν οι μέτοχοι ; Παράλληλα, από τα μέσα του Δεκέμβρη, σχηματίστηκαν εργαστήρια. Πρώτα μεταξύ μισθωτών, και έπειτα υπό την αιγίδα του διευθυντή σύνταξης Fabrice Rousselot. Πρέπει να ξαναφτιάξουμε, να ξανασχεδιάσουμε την εφημερίδα. 'Ολα τα θέματα συζητούνται : τα εντιτόριαλ, η πολιτική γραμμή, τα πρωτοσέλιδα, η ανάπτυξη των σελίδων, η σύνδεση του δικτύου με το χαρτί, οι αξίες της Libération, τα αδύνατα και τα δυνατά μας σημεία.
(...) Το σχέδιο είναι ξεκάθαρο. "Είναι η Libération χωρίς τη Libération." Πρέπει να μετακομίσει η εφημερίδα, αλλά να διατηρηθεί το όμορφο λογότυπο. Να εκδιωχθούν οι δημοσιογράφοι και να αποτιμηθεί το brand name". Τυπικά, λένε οι εκλεγμένοι αντιπρόσωποι, πρόκειται για το αδίκημα της παρεμπόδισης. Ουσιαστκά, έχουμε να κάνουμε "με ένα πραγματικό πραξικόπημα των μετόχων ενάντια στη Libération, την ιστορία της, την ομάδα της και τις αξίες της." (...) Για τους αντιπροσώπους, οι διαπραγματεύσεις πήραν πλέον μία άλλη διάσταση. Εκτός θέματος το κλείσιμο της εφημερίδας, οι μειώσεις μισθών, αυτό που προέχει τώρα είναι να δημιουργηθεί ένα Libéland, ένα Libémarket, ένα Libéworld. 'Ενας κόκκινος ρόμβος χωρίς τίποτα από πίσω, δέκα γράμματα που δεν σημαίνουν πια πολλά πράγματα, εκτός από την αξία της αποτίμησης που επιδιώκεται : Libération." (Οι μισθωτοί εργαζόμενοι της Libération)
