Θεωρητικά, δεν υπάρχει μεγαλύτερη δεξαμενή άντλησης φαρσικών καταστάσεων με κωμικοτραγικές προεκτάσεις (η έμφαση στο -τραγικές) από το καθημερινό καθαρτήριο ενός σύγχρονου γραφειακού / εταιρικού περιβάλλοντος. Κι όμως, παρά τις κατά καιρούς απόπειρες, ελάχιστες κωμικές σειρές (κωμωδίες γενικώς) έχουν εκμεταλλευτεί επάξια αυτή την ανεξάντλητη πίστα, με προφανείς εξαιρέσεις όπως το The Office (τόσο το βρετανικό όσο και το αμερικάνικο), όπου ο γραφειοκρατικός «μετα –καφκικός» ζόφος συνδυαζόταν ιδανικά με τον υψηλό σαρκασμό και την ξεκαρδιστική φάρσα με αποτέλεσμα μπόλικο, αβίαστο και λυτρωτικό γέλιο.
Είναι ένα θέμα εδώ και καιρό η εξαιρετική σπανιότητα σύγχρονων κωμικών σειρών που να βγάζουν αληθινό γέλιο και όχι αυτάρεσκα ειρωνικό υπομειδίαμα: Είτε έχουν ξεμείνει σε φόρμες και μοντέλα τηλεοπτικής κωμωδία καταστάσεων (κοινώς «sitcom») του περασμένου αιώνα είτε είναι τεχνικά μόνο και κατ΄ επίφαση «κωμικές», πελαγοδρομώντας συχνά στα απόνερα των ατέλειωτων σύγχρονων πολιτισμικών και ιδεολογικών διενέξεων.
Σε ένα από τα πολλά «μπεκετικά» νεύματα της σειράς, ο Ματ ρωτάει τον Τζέικ γιατί ήρθε στη δουλειά με το πουκάμισο έξω από το παντελόνι, κι εκείνος απαντά: «Διότι η ζωή είναι χωρίς νόημα και καμιά από τις πράξεις μας δεν έχει σημασία».
Η εισαγωγή αυτή έμοιαζε απαραίτητη για να τονιστεί η χαρά και η ανακούφιση (το γέλιο σώζει, είναι γεγονός) που πήρα παρακολουθώντας τα τρία πρώτα επεισόδια της νέα κωμικής σειράς με τον στεγνό και περιεκτικό τίτλο Corporate. Δημιουργοί είναι οι δύο πρωταγωνιστές της σειράς Τζέικ Γουάιζμαν και Ματ Ίνγκερμπρετσον (μαζί με τον σκηνοθέτη Πατ Μπίσοπ) οι οποίοι υποδύονται δύο τριαντάρηδες πλέον junior executives (αιωνίως χαμηλόμισθα δόκιμα στελέχη) οι οποίοι εργάζονται σε αντικριστά κουβούκλια μιας χαρακτηριστικά αχανούς και σατανικής πολυεθνικής, το επίσημο σλόγκαν της οποίας είναι «Κατασκευάζουμε τα πάντα».
Και είναι αλήθεια: η Hampton DeVille παράγει από μπανάνες και μπύρες μέχρι αμφιλεγόμενης αποτελεσματικότητας οπλικά συστήματα (εξασφαλίζοντας «σφαγές χαμηλού κόστους»), αλλά και ένα τάμπλετ μεγέθους «οκτώ φορές παραπάνω από το iPad».
Σε ένα από τα πολλά «μπεκετικά» νεύματα της σειράς, ο Ματ ρωτάει τον Τζέικ (το πτυχίο του οποίου ήταν στην Αγγλική Φιλολογία, κάτι που σύμφωνα με τον ίδιο είναι τόσο άχρηστο που θα έπρεπε να είναι παράνομο) γιατί ήρθε στη δουλειά με το πουκάμισο έξω από το παντελόνι, κι εκείνος απαντά: «Διότι η ζωή είναι χωρίς νόημα και καμιά από τις πράξεις μας δεν έχει σημασία».
Κι ο Ματ πάντως δεν υπολείπεται σε αποφθέγματα μοιρολατρικού μεγαλείου: «Η ασφάλισή μου είναι για τον π**τσο, οπότε το συνταξιοδοτικό μου πλάνο είναι να κάνω ναρκωτικά μέχρι να πετύχω την υπερβολική δόση». Τα τρία πρώτα επεισόδια φέρουν τίτλους εμπνευσμένους από ατμόσφαιρα νεκροθαλάμου: «Το κενό», «Το powerpoint του θανάτου» και «Ο πόνος του να είσαι ζωντανός».
Γνωστά κλασικά ρέκβιεμ μοτίβα ακούγονται καθώς η κάμερα σκανάρει το ματ αποχρώσεων αντισηπτικό περιβάλλον με τους ζωντανούς – νεκρούς εργαζόμενους, το προσδόκιμο ζωής των οποίων, σύμφωνα με μη δημοσιευμένη έρευνα του τμήματος Ανθρώπινου Δυναμικού της εταιρείας, δεν ξεπερνά τα 57 χρόνια, ενώ η αίθουσα συσκέψεων / επιχειρήσεων όπου προεδρεύει δεσποτικά και με στόμφο ημιπαράφρονα ο CEO Κρίστιαν Ντεβίλ, θυμίζει την «Αίθουσα Πολέμου» στο Dr. Strangelove.
Τον διευθύνοντα σύμβουλο υποδύεται ως ένα τύπο Τζεφ Μπέζος που έχει πάθει ψευδαίσθηση μεγαλείου και μανία καταδιώξεως, σε μια κίνηση ιδιοφυούς κάστινγκ, ο ηθοποιός Λανς Ρέντικ, γνωστός κυρίως για τον ρόλο του ευθυτενή και αδέκαστου Αστυνόμου Σέντρικ Ντάνιελς στο The Wire.
Είκοσι χρόνια κοντεύουν από το υπερ-καλτ αριστούργημα Office Space, την ταινία που γύρισε το 1999 ο πολυσχιδής δημιουργός του Beavis & Butthead και του τρέχοντος Silicon Valley μεταξύ άλλων, Mike Judge, για τους εργασιακούς εφιάλτες σε κλινικά και απρόσωπα εταιρικά περιβάλλοντα ασαφούς προϊόντος, αντικειμένου και λόγου ύπαρξης, και το Corporate αποτελεί επιτέλους έναν άξιο διάδοχο ξεκαρδιστικής αναπαράστασης αυτής της τόσο οικείας σε τόσους πολλούς μαρτυρικής λιτανείας άσκοπου μόχθου.
σχόλια