Το Σάββατο συμπληρώνονται τρία χρόνια από το σιδηροδρομικό δυστύχημα στα Τέμπη, με τους συγγενείς των θυμάτων να ζουν ξανά τις τραγικές στιγμές εκείνης της ημέρας.
Ο Νίκος Πλακιάς, που έχασε τις δίδυμες κόρες και την ανιψιά του στην τραγωδία των Τεμπών, μίλησε για την απώλεια τους σε μία συγκινητική συνέντευξη που παραχώρησε στο OPEN.
O Νίκος Πλακιάς εξομολογήθηκε τον πόνο του, λέγοντας πως το χειρότερο για εκείνον ήταν να παρακαλάει να μην κατάλαβαν τα παιδιά του την τραγωδία και να έφυγαν χωρίς να καταλάβουν τίποτα.
Παράλληλα, αναφέρθηκε στην πρώτη του αντίδραση όταν ενημερώθηκε για το δυστύχημα, λέγοντας πως πίστευε ότι είχε χάσει τα παιδιά του από τη στιγμή που άκουσε την είδηση για τον εκτροχιασμό του τρένου, περιγράφοντας παράλληλα όσα ακολούθησαν.
Πλακιάς για Τέμπη: «Ήδη όμως μέσα μου πίστευα ότι χαθήκαν τα παιδιά μου»
«Ξέρεις τι είναι να ‘σαι γονιός και να παρακαλάς το παιδί σου να μην κατάλαβε κάτι; Ενώ έχεις χάσει το παιδί, εσύ να λες θέλω να μην μην κατάλαβε κάτι, να έφυγε όπως ήταν», ανέφερε αρχικά ο Νίκος Πλακιάς.
Ενθυμούμενος τη στιγμή που πληροφορήθηκε για τον εκτροχιασμό περιγράφει: «πηγαίνω σπίτι και κάθομαι στον καναπέ και ανοίγοντας το κινητό, είχαν αρχίσει και ερχόταν τα πρώτα νέα ότι υπάρχει εκτροχιασμός τρένου. Αυτή ήταν η πρώτη ενημέρωση. Ότι υπάρχει εκτροχιασμός τρένου. Κυρίως για την αμαξοστοιχία που ανέβαινε από Αθήνα προς Θεσσαλονίκη. Εκεί πάγος. Αυτό θυμάμαι. Πάγωσα γιατί δεν έκανα το αυτονόητο. Τι ήταν το αυτονόητο; Να πάρω τηλέφωνο τα παιδιά. Μετά, εντάξει κόλαση, πόλεμος, ασθενοφόρα».
«Ήδη όμως μέσα μου, πίστευα ότι χαθήκαν τα παιδιά μου. Εκεί που καθόμασταν στο αμφιθέατρο κατέβηκε ένας γιατρός και είπε ότι υπάρχει στη ΜΕΘ επάνω ένα κορίτσι, 1,75 ξανθό με γαλάζια μάτια. Φαντάστηκα ότι μπορεί να ήταν το δικό μου» συνέχισε ο Νίκος Πλακιάς.
«Το χειρότερο κομμάτι για εμένα ήταν όταν περνούσα από το δωμάτιο, από τα παιδιά. Δεν τολμούσα να γυρίσω να κοιτάξω αυτό το δωμάτιο. Δεν έμπαινα μέσα στο δωμάτιο. Δηλαδή άμα ‘ρθείτε σπίτι μας, θα δείτε μόνο μία φωτογραφία απ’ τα παιδιά μας. Στο δωμάτιό τους. Δεν θα δείτε παντού φωτογραφίες, δεν θα δείτε πτυχία στους τοίχους, δεν θα δείτε φωτογραφίες απ’ τις καλύτερες στιγμές από αυτή τη λίγη ζωή που ζήσαν τα παιδιά μας», συνέχισε σε άλλο σημείο.
«Το βιώνουμε ότι ίσως θα τα ξαναδούμε τα παιδιά μας. Εμένα τότε στην αρχή το μόνο που με που μ’ έτρωγε, να πω αυτή την κουβέντα, ήταν εάν τα παιδιά μου, κατά τη σύγκρουση, ή μετά τη σύγκρουση ήταν ζωντανά. Κι αν αυτά τα παιδιά χρειάστηκαν ή φώναξαν μπαμπά ή μαμά», κατέληξε.
