Αθήνα, πόλη πολύ σκληρή και κοντεύει να με πεθάνει

Αθήνα, πόλη πολύ σκληρή και κοντεύει να με πεθάνει Facebook Twitter
Τελευταία νιώθω να ταυτίζομαι ενοχλητικά με τον Μάικλ Ντάγκλας στην Ξεχωριστή Μέρα.
6

Πέμπτη πρωί. Έχω μόλις βάλει τα παιδιά στο αυτοκίνητο για να τα πάω σχολείο. Βγαίνοντας από την πυλωτή, η ορατότητα είναι μηδαμινή, καθώς ο δρόμος είναι στενός και το παρκάρισμα επιτρέπεται και στις δύο πλευρές του. Μιας και οι διαμαρτυρίες μας στο δήμο δεν έχουν φέρει αποτέλεσμα, η μόνη λύση είναι να βγαίνει κανείς πολύ προσεκτικά και από κάποιο σημείο και μετά να ελπίζει ότι, αυτός που κατεβαίνει, θα έχει την ευγένεια να περιμένει. Ακολουθώ και σήμερα αυτή την τακτική. Πίσω μου ακούγεται απότομο φρενάρισμα και μια γυναικεία φωνή ωρύεται «πού πας κυρά μου, θα μας σκοτώσεις». Η κυρία είχε φυσικά όλο το χρόνο να σταματήσει (άλλωστε υπάρχουν στοπ σε κάθε τετράγωνο, οπότε είναι σχεδόν αδύνατο να αναπτύξει ταχύτητα) και εγώ έβγαινα τόσο σιγά, ώστε δεν υπήρξε ουσιαστικό πρόβλημα. Καταλαβαίνω όμως ότι την είχα τρομάξει. Βγάζω το κεφάλι από το παράθυρο και αφελώς εξηγώ: «δεν υπάρχει ορατότητα». Κοιτάζω την οδηγό και δεν συνειδητοποιώ ότι σε κλάσματα δευτερολέπτου ο συνοδηγός γιος της έχει βγει και στέκεται μπροστά στην πόρτα του αυτοκινήτου μου, ζητώντας μου το λόγο. «Που πας μωρή γαμιόλα πρωινιάτικα, θα σε πλακώσω στις σφαλιάρες μαλακισμένη». Γυρίζω στον πιτσιρικά που στέκεται έξαλλος μπροστά μου και με κοιτάζει σα να' μαι σκουπίδι. Δεν είναι πάνω από δεκατεσσάρων ετών. Ένα χλωμό θυμωμένο παιδί με ίσια μαύρα μακριά μαλλιά και κολλητό παντελόνι. Δεν τον φοβάμαι. Δεν μοιάζει καν ψηλότερος μου. Τον κοιτάζω όμως σοκαρισμένη, την ώρα που συνεχίζει να με λούζει, ενώ ακούγεται η αδύναμη φωνή της μάνας του από το αυτοκίνητο: «Μανώλη, μπες σε παρακαλώ στο αυτοκίνητο». Ο Μανώλης συνεχίζει την προσωπική του σταυροφορία, ξεστομίζοντας φράσεις που δεν έχω ξανακούσει ούτε από ενήλικα. Γυρίζω στην οδηγό, καθισμένη ακόμη μέσα στο αυτοκίνητο και ορκίζομαι πως στα μάτια της διαβάζω φόβο.

Τρίτη μεσημέρι. Βρίσκομαι και πάλι στο αυτοκίνητο με τα παιδιά. Τα έχω πάρει νωρίς από το σχολείο, γιατί ο μικρός έχει πυρετό. Στην επιστροφή περάσαμε από το φαρμακείο και τώρα ετοιμάζομαι να ξεπαρκάρω για να πάμε επιτέλους σπίτι. Συνειδητοποιώ ότι με έχουν κλείσει δύο αυτοκίνητα, σταματημένα αντικριστά. Βγαίνω και ρωτάω τι συμβαίνει. Η μια οδηγός μου λέει ότι η οδηγός του άλλου αυτοκινήτου δεν την αφήνει να περάσει, γιατί λέει, πήγαινε ανάποδα σε μονόδρομο. Κατευθύνομαι προς την οδηγό με την ανεπτυγμένη αίσθηση του δικαίου και της λέω «έχετε δίκιο, αλλά σας παρακαλώ να κάνετε πίσω γιατί με έχετε κλείσει. Έχω τα παιδιά με πυρετό μέσα στο αυτοκίνητο και αναγκάστηκα να τα φέρω μαζί μου στο φαρμακείο, γιατί δεν έχω που να τα αφήσω.» «Και τι με νοιάζει εμένα» μου πετάει άγρια, «που όλες νομίζετε ότι θα κάνετε ό,τι θέλετε εδώ πέρα, κι εγώ είμαι κουρασμένη, ήρθα από τη δουλειά μου, θέλω να πάω σπίτι μου, αλλά όχι, ως εδώ ήταν...». Το ξαναλέω. Συνεχίζει. Το ξαναλέω. «Δε ντρέπεσαι να κλείνεις τα παιδιά σου στο αυτοκίνητο μέσα στη ζέστη για να κάνεις τις δουλειές σου» μου απαντάει. Το χάνω. Φωνάζει αυτή, ουρλιάζω εγώ. Η κάθε μια στο δικό της κόσμο, με τα δικά της προβλήματα. Δε νομίζω καν ότι ακούμε η μία την άλλη. Η παράνομη κυρία βρίσκει την ευκαιρία και την κάνει με την όπισθεν. Από τα γύρω καταστήματα έχουν βγει και μας κοιτάζουν. Εγώ κοιτάζω τα αγόρια στο αυτοκίνητο και προσπαθώ να ελέγξω την ταραχή μου και να φύγω. Αλλά δεν το κάνω. Είμαι εκτός εαυτού. Ξαφνικά, η οπαδός της αυτοδικίας γκαζώνει και εξαφανίζεται φωνάζοντας «σα δε ντρέπεσαι, τι μάνα είσαι εσύ;».

Η καφρίλα έχει εδώ και χρόνια γίνει λήμμα στον Μπαμπινιώτη. Τώρα, που όλοι δοκιμάζουν τις αντοχές τους καθημερινά, η έλλειψη κουλτούρας φαίνεται απλώς καθαρότερα και τα πράγματα γίνονται άσχημα με ταχύτερους ρυθμούς.

Εντάξει, ήταν μια δύσκολη εβδομάδα. Και ήμουν άτυχη. Αλλά μπορεί κανείς πραγματικά να μου πει πως δεν συμβαίνουν συνέχεια γύρω μας τέτοια; Πως δεν είναι όλοι στην τσίτα, έτοιμοι να στην πουν, να αγανακτήσουν, να σου πάρουν τη σειρά στην ουρά αν αφήσεις λίγο χώρο παραπάνω, να σε προσβάλουν ή να σε αγνοήσουν; Τελευταία νιώθω να ταυτίζομαι ενοχλητικά με τον Μάικλ Ντάγκλας στην Ξεχωριστή Μέρα. Είμαι έτοιμη να σπάσω στην παραμικρή ένδειξη ότι κάποιος ετοιμάζεται να κάνει χρήση της αδιαφορίας, της αγένειας ή του κωλοπαιδισμού του, γιατί έτσι γουστάρει, γιατί θέλει κάπου να ξεσπάσει και οι άγνωστοι γύρω του είναι εύκολα θύματα. Η Αθήνα είναι μια μικρή πόλη με μεγάλες αδυναμίες, ο σκληρός όμως ατομικισμός της δεν γεννήθηκε μέσα από το χάος του σήμερα. Η καχυποψία και η ξερολίαση αποτελούν χαρακτηριστικά ενός λαού που εξελίχθηκε σε σκόρπια επεισόδια και με υποσχέσεις λαμογιάς. Ο μικροαστισμός καλλιεργήθηκε μαζί με την «ανάπτυξή» της και η εγγενής τάση της φυλής να θεωρεί εαυτόν πάντα λίγο καλύτερο από τους άλλους βρήκε περιθώριο και έδωσε ρέστα.

Δεν είναι η απρόσωπη μεγάλη πόλη που κάνει τους ανθρώπους αγενείς στο δρόμο, στις ουρές, στα μαγαζιά. Ή τους καθήμενους επιβάτες του μετρό να κοιτάζουν με απάθεια την όρθια έγκυο, χωρίς καν να στρέφουν το βλέμμα από την άλλη. Αν ήταν έτσι, κάνεις μας δεν θα ξαφνιαζόταν ευχάριστα με τα -τυπικά ή όχι- χαμόγελα και την ουσιαστική ευγένεια των ανθρώπων σε πόλεις του εξωτερικού. Η καφρίλα έχει εδώ και χρόνια γίνει λήμμα στον Μπαμπινιώτη. Τώρα, που όλοι δοκιμάζουν τις αντοχές τους καθημερινά, η έλλειψη κουλτούρας φαίνεται απλώς καθαρότερα και τα πράγματα γίνονται άσχημα με ταχύτερους ρυθμούς. Τουλάχιστον αυτοί που τα σπάνε στο κέντρο της πόλης δεν υποκρίνονται ότι δεν χρησιμοποιούν κάποιου είδους βία.

UPDATED

6

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Το πρόβλημα τού να ζεις σε μια πόλη όπου η ευγένεια θεωρείται αναπηρία

Στήλες / Το πρόβλημα τού να ζεις σε μια πόλη όπου η ευγένεια θεωρείται αναπηρία

Τηλεοπτικά φαινόμενα σαν αυτό του Καρβέλα τα ενθαρρύναμε εμείς ως τηλεθεατές και ο γύρος της τηλεόρασης το αποδεικνύει καθημερινά. Απλώς, σε συνθήκες γενικευμένης αγένειας, είναι σα να ψάχνεις ψύλλους στ' άχυρα.
ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΓΑΛΑΝΟΠΟΥΛΟΥ
Ο νόμος της ασχήμιας. Από τον Νικόλα Σεβαστάκη

Δεύτερες Σκέψεις / Ο νόμος της ασχήμιας. Από τον Νικόλα Σεβαστάκη

Οι σωροί των σκουπιδιών θα μπορούσαν να ιδωθούν ως υπολείμματα ενός καταναλωτικού οργίου, όμως, πάντα μοιραία το μυαλό τρέχει στο εξής απλό: πολιτική χωρίς μέριμνα για τον αστικό χώρο είναι απλώς αδιανόητη
ΝΙΚΟΛΑΣ ΣΕΒΑΣΤΑΚΗΣ

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Αίγλη Cinema: Το εμβληματικό θερινό του Ζαππείου επέστρεψε, καλύτερο από ποτέ

Οθόνες / Αίγλη Cinema: Το εμβληματικό θερινό του Ζαππείου επέστρεψε, καλύτερο από ποτέ

Μετρώντας πάνω από έναν αιώνα ζωής, το σινεμά του κέντρου με την προνομιακή τοποθεσία μάς περιμένει ξανά για προβολές σε ένα καταπράσινο σκηνικό, με εντυπωσιακό ήχο, φαγητό και ποτό που ονειρευόμασταν να βρούμε σε ένα κυλικείο.
ΖΩΗ ΠΑΡΑΣΙΔΗ
Παράνομη στάθμευση: Πώς βάζει φρένο στη λειτουργία της πόλης

Ρεπορτάζ / Παράνομη στάθμευση στην Αθήνα: Παρκαδόροι, τουριστικά λεωφορεία και αντικοινωνική συμπεριφορά

Η παράνομη στάθμευση είναι μία από τις βασικές αιτίες πίσω από το κυκλοφοριακό πανδαιμόνιο της Αθήνας. Μια έρευνα για το χάος που δημιουργεί στους δρόμους της πόλης, για τους ελέγχους και τα μέτρα που έχουν ληφθεί, γι' αυτά που σχεδιάζονται αλλά και για τους παράγοντες που κάνουν τη λύση της εξίσωσης ακόμη πιο δύσκολη.
ΝΤΙΝΑ ΚΑΡΑΤΖΙΟΥ
Επιτέλους, ξανά Cine Paris

Οθόνες / Επιτέλους, ξανά Cine Paris

Η ωραιότερη θερινή κινηματογραφική αίθουσα-ταράτσα της Πλάκας είναι έτοιμη να υποδεχθεί το κοινό έπειτα από τέσσερα χρόνια απουσίας υπό τη νέα διαχείριση του Cinobo με ένα προσεκτικά σχεδιασμένο πρόγραμμα προβολών για όλο το καλοκαίρι.
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΔΙΑΚΟΣΑΒΒΑΣ

σχόλια

5 σχόλια
Έλλειψη παιδείας και αγωγής μας έχουν οδηγήσει στην καθημερινή απαρέσκεια και απαξίωση των ανθρώπων και του περιβάλλοντος μας. Ας ξεκινήσει λοιπόν ο καθένας από το σπίτι του που είναι και το πρώτο μεγάλο βήμα. Κάκιστα η μάνα εκείνη επέτρεψε στο πιτσιρικά αυτήν την εκτροπή .
Είναι γνωστό πως κατω απο δύσκολες συνθήκες, εμείς οι άνθρωποι βγάζουμε τον πραγματικό μας εαυτό. Και επειδή κατα τη γνώμη μου έχουμε ανατολίτικη (με την κακή έννοια) συμπεριφορά σαν λαός, η κατάσταση πια είναι τεταμένη. Απλώς καλό θα είναι να προσέχουμε και να βλέπουμε και που μας παίρνει. Ποτέ δεν ξέρεις ποσο τρελός ειναι ο άλλος.
Ειλικρινά δεν καταλαβαινω τη τελευταια φραση μιας κ ακριβώς αυτοι που σπανε πανεπιστημια φιμωνουν την μη πολιτικα ορθη για αυτους αποψη κλπ κλπ αυτοαποκαλουνται... αντιεξουσιαστες με το κοσμο στη μαρφιν κ τη παρακρατικη εκτελεση χαμπιμπι να μην εχουν γίνει ποτε.η υποκρισια ειναι το δυνατο μας σημειο.
Σας καταλαβαίνω απόλυτα. Η δημόσια συμπεριφορά πολλών είναι άθλια. Παρατηρείται ολοένα και συχνότερα μια τάση ριζικής αποδόμησης του σεβασμού προς το συνάνθρωπο-συμπολίτη, προς τα κοινά συμφωνηθέντα, και προς το δημόσιο χώρο. Παραφουσκωμένα "εγώ" που προσπαθούν να επιβάλλουν ετσιθελικά τη στρεβλή αντίληψη τους στους γύρω τους. Δεν είναι εύκολη η αντιμετώπιση αυτού του φαινομένου.
Βασικά και στις δυο περιπτώσεις θα μπορούσε πολύ απλά να καλέσει την αστυνομία απο το κινητό της και ακόμα καλύτερα να τραβήξει και κάποιο βίντεο μετέπειτα σαν αποδεικτικό μέσο. Και ούτε να απορεί (για την πρώτη περίπτωση) ούτε να βγαίνει εκτός ελέγχου (για την δεύτερη). Όταν βλέπει ο άλλος ότι έχεις πρόθεση και όντως καλείς το 100, 9 στις 10 περιπτώσεις εξαφανίζεται σε δευτερόλεπτα.
Ακριβώς. Γιατί οι ίδιοι είναι κουραδόμαγκες όπως πχ ο 14χρονος, ενα κακομαθημένο παιδί που πουλάει ψευτομαγκιές εκεί που τον παίρνει. Ας έρχονταν οι "μπάτσοι" (όπως θα τους αποκαλούσε σίγουρα) ή ας ήταν στην θέση της μητέρας ο συζυγός της και θα σας έλεγα εγώ εαν ήταν τόσο τολμηρός. Να αναφέρω εδώ, απο συγγενείς αστυνομικούς (Τροχαία για αρκετό διάστημα) και γνωστούς μου δόκιμους που ξέρω, πολλές φορές όταν είχαν κληθεί σε τέτοια συμβάντα με την πληροφόρηση πως ο άλλος είναι έξω φρενών, με το που φτάνανε εκεί να ξεδιαλύνουν την κατάσταση τα άτομα αυτά (εαν ήταν ακόμα δηλαδή εκεί) συχνά ήταν ξαφνικά "αρνάκια", ήρεμοι εντελώς ή καλοπιάνανε τον ένστολο ή το άτομο που κάλεσε την ΕΛΑΣ!Το ότι τυχαίνεις πάντως αρκετά στην Αθήνα ναι αλλα θες νάσαι και άτυχος. Η 1η περίπτωση του άρθρου....ε τι να πω έπεσε σε περιπτωσαρα. Συνήθως ένα ξαφνιασμένο ή άγριο βλέμμα αμα πέφτει και κανα κορνάρισμα. Όχι και δα να κατεβούν κάτω. Τώρα στο 2ο θέμα....δεν είναι δύσκολο να σου τύχει αλλά λογικά όταν σε "κλείνουν" και ζητάς να φύγεις, σαφήνουν. Και επειδή εικάζω η υπόθεση τράβηξε αρκετή ώρα....ε λοιπόν στο τέλος θα καλούσα πράγματι κάποιον! Αν είναι δυνατόν, με παιδιά μέσα να της συμπεριφέρθηκε η άλλη έτσι! Αγαπητή κυρία, δεν ξέρω τι ακριβώς φταίει (λαμογιά, υπερυπερπληθυσμός, άγχη κτλπ) αλλά αυτό που ξέρω είναι πως όσο δεν υφίσταντο τις συνέπειες των πράξεων τους άλλο τόσο δεν θα αλλάξουν (ή έστω να συγκρατούνται λόγω φόβου). Και πιστέψτε με δεν είναι όλοι έτσι ακοινώνητοι. Ένα 1/3 των ατόμων θάναι το πολύ. ΗΧΗΡΟ 1/3 όμως. Το οποίο πρέπει να μπει στην θέση του απο εμάς τους υπόλοιπους.