Αν ανοίξεις κουβέντα για τις καλύτερες ηθοποιούς που δουλεύουν σήμερα, το όνομα της γεννημένης σαν σήμερα Κέιτ Μπλάνσετ θα ακουστεί ανάμεσα στα πέντε πρώτα. Εκείνο που διαφοροποιεί την εορτάζουσα από τις βασικές της ανταγωνίστριες, είναι πως δεν έχει να υποστηρίξει την κινηματογραφική περσόνα της, ακριβώς επειδή ποτέ δεν μπήκε στη διαδικασία να αναπτύξει τέτοια.
Η Μπλάνσετ είναι ο χαμαιλέοντας που θα «χαθεί» στον ρόλο, θα μεταμορφωθεί για τις ανάγκες του, χωρίς να την απασχολεί πώς δείχνει στον φακό, εκεί που π.χ. μια Νικόλ Κίντμαν θα παίξει μαζί του ακόμα κι όταν (υποτίθεται πως) τσαλακώνει την εικόνα της σε ταινίες όπως το Aνθρώπινο Στίγμα ή το Paperboy. Και θα κάνει εκείνο που απαιτεί ο ρόλος (κι ο σκηνοθέτης της) δίχως να τη μέλλει αν τη συμπαθείς, παρά μόνο σε περίπτωση που αυτό είναι απαραίτητο.
Την προσέχουμε πρώτη φορά στο πλευρό του Ρέιφ Φάινς στην ταινία Όσκαρ και Λουσίντα (1997) της Γκίλιαν Άρμστρονγκ –από τις σημαίνουσες γυναικείες υπογραφές των '80s, δεν ακολούθησε ανάλογη καριέρα στην πορεία–, τίποτα όμως στο φιλμ δεν μας προετοίμασε γι' αυτό που θα ακολουθούσε. Στο Elizabeth (1998) του Σεκάρ Καπούρ κάνει κοινό και κριτικούς να ψάχνουν ποια είναι αυτή η άγνωστη νεαρή που ελέγχει με τέτοια ωριμότητα τα εκφραστικά της μέσα, ώστε να φαίνονται λίγα απ'έξω και να νιώθεις πως συμβαίνουν θηρία μέσα, και σε κάνει να σκέφτεσαι τον Πατσίνο του Νονού.
Όχι τυχαία η παραπομπή, όχι τυχαία ο Καπούρ επικαλείται ευθέως την καθοριστική δημιουργία του Κόπολα, μοντάροντας παράλληλα τη στέψη με ένα βασιλικό ξεκαθάρισμα λογαριασμών. Στο τέλος της ταινίας δεν υπάρχει πια η Ελισάβετ, μένει μόνο η Βασίλισσα, αυτό δηλώνει το παγωμένο βλέμμα της Μπλάνσετ και κάνει και το δικό σου αίμα να παγώνει.
Σήμερα κλείνει τα πενήντα της χρόνια και εύκολα στοιχηματίζεις ότι στα χρόνια που θα ακολουθήσουν, θα συνεχίσουμε να ακούμε διαρκώς γι' αυτή. Και απολύτως δικαιολογημένα.
Στα Όσκαρ, σε μια γενικά αδύναμη χρονιά στην κατηγορία της, όλος ο κόσμος περίμενε τον θρίαμβό της, βρισκόμαστε, όμως, σε εποχές παντοδυναμίας των Γουάινστιν, οπότε το βραβείο καταλήγει στα χέρια της Γκουίνεθ Πάλτροου. Ουδέν σοβαρό πρόβλημα, οι συναλλαγές της με την οσκαρική Ακαδημία θα ενταθούν στο μέλλον, στο μεταξύ το όνομα της ήδη αρχίζει να ακούγεται στους κύκλους της κινηματογραφικής βιομηχανίας.
Έτσι περνάει από τον Ταλαντούχο κύριο Ρίπλεϊ (1999) του Μινγκέλα, σαχλαμαρίζει στο πλευρό των Μπρους Γουίλις και Μπίλι Μπομπ Θόρτον στο Bandits (2000) του Μπάρι Λέβινσον και βρίσκει πρωταγωνιστικό όχημα στο Χάρισμα (2000) του Σαμ Ρέιμι. Αξιοσημείωτη η μεταμόρφωση της από Βρετανίδα γαλαζοαίματη σε καλοπροαίρετη, ανεκπαίδευτη κορασίδα του αμερικανικού Νότου με μεταφυσικό χάρισμα, έχει και κάτι αλαφροΐσκιωτο το παρουσιαστικό της.
Αυτό είναι που θα αξιοποιήσει ο Πίτερ Τζάκσον στον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών του και, έστω κι αν το πέρασμά της από την τριλογία είναι μικρό σε διάρκεια, αφήνει έντονο το αποτύπωμα του. Για μεγάλη μερίδα σινεφίλ η Κέιτ Μπλάνσετ είναι η Γκαλάντριελ, η Κυρά τoυ Φωτός, και η φράση «Ο κόσμος έχει αλλάξει, το νιώθω στο Νερό, το αισθάνομαι στη Γη», που προφέρεται με τη δέουσα δραματικότητα από την ίδια στην εισαγωγή, θα προκαλεί για πάντα ρίγη συγκίνησης και θα ευαγγελίζεται περίπου δώδεκα ώρες σε ένα συναρπαστικό, ολοκληρωμένο κινηματογραφικό σύμπαν που όμοιό του δύσκολα θα ξαναδούμε στο σινεμά του φανταστικού.
Στο μεσοδιάστημα συμμετέχει σε ταινίες τις οποίες το ταλέντο της υπερβαίνει κατά πολύ: κρατάμε από αυτές την Βερόνικα Γκέριν (2003) του Τζοέλ Σουμάχερ όπου υποδύεται την Ιρλανδή δημοσιογράφο, περισσότερο σαν χαρακτηριστικό δείγμα της ευκολίας με την οποία συλλαμβάνει την προφορά και τον τρόπο ομιλίας του εκάστοτε χαρακτήρα της. Κρατάμε, ασφαλώς, και το Heaven (2002)του Τομ Τίκβερ σε σενάριο Κισλόφσκι, όπου το παροξυσμικό σκηνοθετικό στιλ του πρώτου συναντά γνώριμα μοτίβα του τελευταίου –η τύχη, το πεπρωμένο, η εύθραυστη αλλά και εύπλαστη φύση της πραγματικότητας μας– σε ένα ξεχασμένο, πλην αξιόλογο φιλμ που αξίζει να ανακαλύψετε.
Αφού κάνει μια στάση στο Φαρ Ουεστ για λογαριασμό του Ρον Χάουαρντ στο φεμινιστικό γουέστερν The Mission (2003) έρχεται η πρώτη οσκαρική αναγνώριση. The Aviator (2004) του Σκορσέζε, βιογραφία του Χάουαρντ Χιουζ, όπου η Μπλάνσετ εξαφανίζεται μέσα στην σαρωτική περσόνα της Κάθριν Χέμπορν. Δεν πρόκειται απλά για μίμηση όμως, η Χέμπορν παίζει την Χέμπορν και στην προσωπική της ζωή, αυτό που κάνει η Μπλάνσετ είναι ερμηνεία μέσα στην ερμηνεία, εντοπίζει κι αναδεικνύει τις μικρές στιγμές που ο ναρκισσισμός και ο δυναμισμός της σταρ αδυνατεί να καλύψει τα πάθη και τις αδυναμίες του ανθρώπου. Η Ακαδημία αναγνωρίζει τη δουλειά της και της δίνει δικαίως το Όσκαρ Β' Γυναικείου Ρόλου.
Από το Όσκαρ κι έπειτα αποφεύγει τον σκόπελο της εμπορικής εξαργύρωσης της βράβευσης της, που έχει κάψει καριέρες, και επιλέγει συνεργασίες με μερικούς από τους πιο αξιόλογους εν ενεργεία δημιουργούς, έστω κι αν δεν τους πετυχαίνει στην καλύτερη στιγμή τους. Έτσι βυθίζεται στον ιδιόρρυθμο κόσμο του Γουές Άντερσον στο The Life Aquatic with Steve Zissou (2005), τρώει σφαίρα για λογαριασμό του Ινιάριτου στη μοιρολατρική Βαβέλ (2006), ποζάρει σαν larger than life σταρ των '30s, στο ταυτόχρονα αναβιωτικό και ρεφορμιστικό και, κατά γενική ομολογία, ατυχές The Good German (2006) του Στίβεν Σόντερμπεργκ και, σε ένα ερμηνευτικό στοίχημα που συζητήθηκε πολύ τότε, υποδύεται τον Μπομπ Ντίλαν, ή τουλάχιστον μια εκδοχή του, για λογαριασμό του Τοντ Χέινς στο I'm not There (2007).
Το σίκουελ του Elizabeth πέρασε και δεν ακούμπησε, ο Σπίλμπεργκ τη βάζει αντίπαλο του Χάρισον Φορντ στον Indiana Jones and the Kingdom of Crystal Skull (2008) –διασκεδαστικότατος ο τέταρτος Ιντιάνα κι ας κράζουν τα fanboys, μονοσήμαντος όμως ο ρόλος της Μπλάνσετ– και στο The Curious Case of Benjamin Button (2008) του Ντέιβιντ Φίντσερ έχουμε ευτυχή σύμπτωση ρόλου απαιτήσεων και ταινίας που θα τον υποστηρίξει. Στην πιο συναισθηματική δημιουργία του Φίντσερ επιχειρούνται να βρεθούν δια του μαγικού ρεαλισμού εκείνα τα κοινά της ανθρώπινης εμπειρίας, πέρα από τις διαφορές της εκάστοτε προσωπικής διαδρομής.
Ο χρόνος τρέχει αδυσώπητα για όλους, η τύχη και το timing πάντα θα στήνουν ανάχωμα στις φαντασιώσεις μας, η προσδοκία όμως ενός ακόμα «κεραυνού», η περιέργεια να δεις πού και πότε θα χτυπήσει είναι από μόνες τους αρκετές για να συνεχίσεις την πορεία που ξεκίνησες. Η Μπλάνσετ υποδύεται μια γυναίκα από τα νεανικά της χρόνια μέχρι το τέλος της ζωής της, με όλες τις αλλαγές που αυτό συνεπάγεται, και για πρώτη φορά δείχνει και star quality. Σωστό έγκλημα η απουσία της από τις οσκαρικές υποψηφιότητες, ο ανταγωνισμός όμως ήταν σκληρός στην κατηγορία εκείνη την χρονιά.
Στη συνέχεια αραιώνει λίγο τις εμφανίσεις της στα κινηματογραφικά πλατό για να μεγαλώσει το τρίτο της παιδί. Θα γίνει Μάριον για λογαριασμό του Ρίντλεϊ Σκοτ σε ένα reboot των περιπετειών του Ρομπέν του Δασών που κανείς δεν θυμάται πια, θα ξαναφορέσει τα ρούχα της Γκαλάντριελ για την τριλογία του Χόμπιτ, αλλά η ουσιαστική της επάνοδος πραγματοποιείται χάρη στον Γούντι Άλεν και τη Θλιμμένη Τζάσμιν (2013) του, πιθανότατα τη μεγαλύτερή της ερμηνευτική στιγμή.
Εμφανείς οι ομοιότητες του χαρακτήρα με την Μπλανς του Λεωφορείο ο Πόθος, ο Άλεν μόνο που δεν τη βάζει να κάνει μπάνιο με καυτό νερό με τη θερμοκρασία έξω στους 40 βαθμούς, η Μπλάνσετ, όμως, αλλού θα απευθυνθεί για να αντλήσει έμπνευση για το παραληρηματικό ντελίριο μιας υπό κατάρρευση ηρωίδας. Θα επικαλεστεί τον συναισθηματικό χείμαρρο της Τζίνα Ρόουλαντς στο Μια Γυναίκα Εξομολογείται. Το αποτέλεσμα σε αφήνει με το στόμα ανοιχτό, ξεπερνά την ταινία, ξεπερνά οποιεσδήποτε οσκαρικές σκοπιμότητες, ασχέτως αν η Ακαδημία θα της δώσει το δεύτερο Όσκαρ της, στην κατηγορία του πρώτου γυναικείου ρόλου αυτήν τη φορά.
Από εκεί κι έπειτα η Μπλάνσετ μοιάζει σαν να έχει κατεβάσει στροφές. Με την εξαίρεση της Carol (2015) του Τοντ Χέινς –στη Ρούνεϊ Μάρα πιστώνουμε τη μεγάλη ερμηνεία εκεί–, άντε και του πειραματικού Manifesto (2015), μοιάζει να αποφεύγει τις ερμηνευτικές προκλήσεις –τα περάσματα από τις ταινίες του Μάλικ δεν λογίζονται ως τέτοιες–, περισσότερο κάνει την πλάκα της με συμμετοχές σε παραγωγές όπως το Thor: Ragnarok (2017) και το Ocean's 8 (2018). To περσινό Where'd you go Bernadette (2019), όπου επιστρατεύει μια σειρά από ανακυκλούμενα τικ, μάλλον θα θέλει να το ξεχάσει και η ίδια, είναι από τις χειρότερες στιγμές της.
Στο μεταξύ έκανε και το ντεμπούτο της στο Μπρόντγουεϊ, ενώ ανταποκρίθηκε και στο κάλεσμα των σειρήνων της τηλεόρασης με το Mrs. America (2020). Η σειρά δεν έκανε τον θόρυβο που αναμενόταν, η ίδια, όμως, μπορεί να αναμένει μια υποψηφιότητα για Χρυσή Σφαίρα, έστω κι αν δεν την δικαιούται πλήρως για αυτή της την εμφάνιση. Πρακτικά περιμένει, θαρρείς, τον επόμενο ρόλο που θα τη γοητεύσει τόσο, ώστε να επιστρατεύσει εκ νέου τις μεταμορφωτικές της ικανότητες και να παραδοθεί σ'αυτόν ψυχή τε και σώματι.
Σήμερα κλείνει τα 51 της χρόνια και εύκολα στοιχηματίζεις ότι στα χρόνια που θα ακολουθήσουν, θα συνεχίσουμε να ακούμε διαρκώς γι' αυτή. Και απολύτως δικαιολογημένα.
15 μεταμορφώσεις της Κέιτ Μπλάνσετ μέσα από τους ρόλους της
ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΑΥΤΟ ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ ΓΙΑ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΣΤΙΣ 14.5.2019
