Μεγάλωσα δίπλα στη θάλασσα και από μικρή με μάγευε η τέχνη ως μορφή έκφρασης. Όταν ερχόταν επίσκεψη στο σπίτι ο θείος μου Κλεόβουλος Κλώνης, που υπήρξε σπουδαίος σκηνογράφος του Εθνικού Θεάτρου, λειτουργούσε σαν μαγνήτης που με τραβούσε στον καλλιτεχνικό κόσμο.
Σπούδασα θέατρο στη σχολή του Γιώργου Κιμούλη, αλλά αγαπούσα τη μοναξιά και σύντομα στράφηκα στη φωτογραφία. «Όλος ο κόσμος είναι μια σκηνή», λέει ο Σαίξπηρ μέσω του Jaques στο έργο «Όπως σας αρέσει». Με αυτή την έννοια κουβαλάω το θέατρο μέσα μου και αποτυπώνω τον κόσμο φωτογραφικά σαν να είναι μέρος μιας παράστασης.
Το νερό και όσα συμβαίνουν κάτω από την επιφάνεια είναι η μεγάλη μου αγάπη. Ξεκίνησα ελεύθερες καταδύσεις σε νεαρή ηλικία. Μου άρεσε να βρίσκομαι στην ησυχία του βυθού, να βουτάω τα πόδια μου στη θάλασσα, να μαζεύω κοχύλια στην ακρογιαλιά, να λούζομαι σε καταρράκτες και να βουτάω στις παγωμένες βάθρες. Όταν δεν είχα άλλη επιλογή, βυθιζόμουν στην μπανιέρα και αφουγκραζόμουν τους ήχους του σπιτιού μου.
Οι άνθρωποι στις φωτογραφίες, περικυκλωμένοι από φυσαλίδες, δεν είναι ξεκάθαρο αν βουλιάζουν ή αναδύονται, ενώ κατά τη διάρκεια της φωτογράφισης αναβιώνουν ξεχασμένες μνήμες.
Η υποβρύχια φωτογραφία με βοηθάει να έρχομαι σε επαφή με το υποσυνείδητο. Ο κόσμος του νερού είναι μαγικός. Στα μεγάλα βάθη τα χρώματα απορροφώνται και μένει μονάχα ένα απέραντο μπλε. Τα αντικείμενα μοιάζουν μεγαλύτερα και οι άνθρωποι εκδηλώνουν πρωτογενή συναισθήματα. Το τοπίο και οι μορφές γίνονται κομμάτι ενός παραμυθένιου κόσμου, που ξετυλίγεται και αποτυπώνεται στις υποβρύχιες λήψεις.
Η σειρά των φωτογραφιών που συνθέτουν την έκθεση «Σιωπή - Η αναπνοή του νου» μιλούν για την παύση των εσωτερικών φωνών. Μιλούν για τη σιωπή που πηγάζει από την αγάπη και την ενότητα. Οι αστερίες μοιάζει να αγκαλιάζονται στο νερό και ένας λευκός αχινός φαίνεται να αιωρείται στο σύμπαν. Οι άνθρωποι στις φωτογραφίες, περικυκλωμένοι από φυσαλίδες, δεν είναι ξεκάθαρο αν βουλιάζουν ή αναδύονται, ενώ κατά τη διάρκεια της φωτογράφισης αναβιώνουν ξεχασμένες μνήμες.
Η συνεργασία μου με τη «Σχεδία» ξεκίνησε από μια τυχαία συνάντηση με έναν από τους πωλητές της. Στο άκουσμα της φράσης «προσπαθώ να βγω στην επιφάνεια», οι υποβρύχιες φωτογραφίες πήραν άλλη διάσταση και ταυτίστηκαν με τον αγώνα του ανθρώπου να αναπνεύσει.
Οι άνθρωποι της «Σχεδίας» αγκάλιασαν και υποστήριξαν την ιδέα μου, ενώ φίλοι και συνεργάτες βοήθησαν να ολοκληρωθεί αυτή η έκθεση. Ξεχωριστά ευχαριστώ τον Άλεξ Παπαϊωάννου, που έχει αναλάβει την επιμέλειά της. Όλα τα έσοδα από τις πωλήσεις θα διατεθούν στη «Σχεδία», ενώ ανάμεσα στις φωτογραφίες θα εκτίθενται οι ιστορίες των πωλητών της. Η Lifo είναι χορηγός επικοινωνίας της έκθεσης.
