Ο Αύγουστος ξεκινάει με τους αταίριαστους Τζόουνα Χιλ και Τσάνινγκ Τέιτουμ να βγάζουν γέλιο με τον πανικό που σπέρνουν κυνηγώντας εμπόρους ναρκωτικών στο 22 Jump Street (τη συνέχεια του 21), που ήδη προσέλκυσε εκατομμύρια θεατές στην Αμερική και στον υπόλοιπο κόσμο. Η συνταγή παραμένει η ίδια: παρωδία με συναίσθημα, καταδιώξεις και πιστολίδι, bromance και παράξενη, αδελφική χημεία, ανορθόδοξες μέθοδοι που αποδίδουν εκεί που κανείς δεν το περιμένει.
Αν πάλι επιμένετε στην πιο παραδοσιακή περιπέτεια, έστω και με μια ενσυνείδητη meta-δόση, οι Expendables 3 (Oι Αναλώσιμοι 3) ακόμη ένα σίκουελ επιτυχημένης κινηματογραφικής σειράς, μαζεύει αστέρια της δράσης με διαφορετική προέλευση. Σταλόνε, Σβαρτσενέγκερ, Μπαντέρας, Γκίμπσον, Φορντ και Στέιθαμ, αλλά και Τζετ Λι, Γουέσλι Σνάιπς, Κέλσι Γκράμερ και Ντολφ Λούντγκρεν. Κάποιοι σκέφτονται να ξεπαστρέψουν τους άτρωτους μισθοφόρους, αλλά δεν φαντάζομαι...
Το Joe είναι από εκείνες τις ταινίες, μία στις 10 περίπου σε συχνότητα, που επιλέγει ο Νίκολας Κέιτζ για να μπερδέψει τους κριτικούς που τον έχουν ξεγράψει και να σημάνει μια άτυπη επιστροφή στην «ποιότητα» – με πιθανότερο σενάριο να ξαναπέσει στα σκληρά φιλμ, χωρίς έλεος ή μετάνοια. Εδώ, καλείται να βρει την εξιλέωση ή να καταστραφεί ολοκληρωτικά όταν συναντά, στον ρόλο του πρώην κακοποιού, ένα νέο αγόρι, τον εξαιρετικά ταλαντούχο Τάι Σέρινταν. Ο Ντέιβιντ Γκόρντον Γκριν σκηνοθετεί.
Ένας ακόμη θρύλος βραβευμένος με Όσκαρ, που σπάνια πλέον μας κάνει τη χάρη να μας θυμίσει γιατί τον θαυμάζαμε, ο Ρόμπερτ ντε Νίρο, παίζει τον δεύτερο ρόλο του αρχιγκάνγκστερ στο Bag Man, όπου πρωταγωνιστεί ο σκληρός αλλά άτυχος Τζακ, ο Τζον Κιούζακ.
Με φόντο το Παρίσι, μια αγγλική και μια γαλλική ταινία πραγματεύονται σχέσεις με δυσκολίες. Στο Μια τυχαία συνάντηση ένας παντρεμένος και μια ελεύθερη διστάζουν να κάνουν σχέση με επιχειρήματα, αν και αναγνωρίζουν την ανεξήγητη, αμοιβαία έλξη που δημιουργείται μεταξύ τους. Η σκηνοθέτις Λίζα Αζουέλος, κόρη της θρυλικής Μαρί Λαφορέ, γνωρίζει το είδος και προσέχει τις λεπτομέρειες, έχοντας χτίσει τη γερή άμυνα των χαρακτήρων, μια αντίσταση ικανή να τους οχυρώσει πίσω από τις θεωρίες τους: ο Πιερ δεν παύει να αγαπάει τη γυναίκα του και να αναγνωρίζει πως η ζωή του μαζί της τον καλύπτει και η Ελζά, για την οποία «οι παντρεμένοι δεν έχουν πέος», καταλαβαίνει απόλυτα πως η ολοκλήρωση μπορεί να υπονομεύσει την ευτυχία, μια και το αίσθημα είναι εξίσου σπάνιο με την ευτυχισμένη σχέση. Αυτό δεν σημαίνει πως η ερωτική εκκρεμότητα είναι αρκετή για να γεμίσει ακριβώς μιάμιση ώρα, αλλά στη μεγαλύτερη διάρκεια της ταινίας το ενήλικο κοινό θα δει αλήθειες σε glossy πακετάρισμα και θα αποδεχθεί σχεδόν τη χημεία ανάμεσα στην πάντα φορτισμένη Σοφί Μαρσό και τον πάντα συμπαθή, στεγνό (τοπ ποινικολόγος είναι στην ταινία) Φρανσουά Κλιζέ.
Το Σαββατοκύριακο στο Παρίσι φέρνει στην Πόλη του Φωτός τον Τζιμ Μπρόουντμπεντ και τη Λίντσεϊ Ντάνκαν τριάντα χρόνια μετά τον μήνα του μέλιτος και ο Τζεφ Γκόλντμπλαμ, παλιός φίλος του συζύγου, ανοίγει νέα μονοπάτια στη σχέση τους.
Αντίθετα, το καταραμένο iCloud που διακινεί υλικά κατά βούληση απειλεί να κλείσει το σπίτι του Τζέισον Σίγκελ και της Κάμερον Ντιάζ, γιατί μέσω της συγκεκριμένης υπηρεσίας της Apple διαρρέει προσωπικό Sex Tape τόνωσης της λίμπιντο σε οικογένεια και φίλους. Κακό είναι; Ναι, αν ντρέπονται. Όχι, αν το όλο εγχείρημα προκαλεί γέλια στους θεατές.
Ρομαντικό είναι και Words and Pictures, που έκανε πρεμιέρα πέρσι στο φεστιβάλ του Τορόντο και φέρνει μαζί τον Κλάιβ Όουεν με τη Ζιλιέτ Μπινός, ως ζευγάρι καθηγητών σε πρότυπο δημόσιο σχολείο. Ο ένας υπερασπίζεται την εικόνα και η άλλη τον λόγο. Διαφωνούν ενώπιον των μαθητών τους και υποστηρίζουν την άποψή τους σε έναν διανοητικό πόλεμο που φέρνει στον νου τον Τρέισι με την Χέπμπορν πενήντα χρόνια πριν.
Για τα παιδιά, η μοναδική καινούργια ταινία είναι το Planes 2, Ιπτάμενοι Πυροσβέστες, με την υπογραφή του Τζον Λάσετερ και της Disney. Θα βγει στις αίθουσες και σε τρεις διαστάσεις στις 28 Αυγούστου, ημερομηνία που φαίνεται να έχει πλέον κλειδώσει ο Γούντι Άλεν, ο οποίος επιστρέφει στο ετήσιο ραντεβού του με το Magic in the Moonlight, που μας μεταφέρει στη γαλλική Ριβιέρα, ποντάροντας στη μαγεία και στον ερωτισμό, με δεδομένα το χιούμορ και την ίντριγκα του μεγάλου Αμερικανού δημιουργού σε ανάλαφρα κωμικό τόνο.
Η ταινία για δύσκολους λύτες και απαιτητική θέαση που βγαίνει τον Αύγουστο είναι το Enemy, Ο άνθρωπος αντίγραφο του Καναδού Ντενί Βιλνέβ, μια διασκευή μυθιστορήματος του Ζοζέ Σαραμάγκου. Ο συνεσταλμένος και κουρασμένος Άνταμ διδάσκει Έγελο και ξεκινάει επισημαίνοντας στους μαθητές του τη σημασία της επανάληψης των σημαντικών γεγονότων, μένει σε ένα διαμέρισμα και βλέπει σχετικά συχνά τη φίλη του, κάνει σεξ χωρίς πολλές κουβέντες και μοιρασμένο συναίσθημα και επαναλαμβάνει την καθημερινότητα του, ώσπου περίπου τυχαία (μετά από μια ασυνείδητη κουβεντούλα με έναν άνδρα περί σινεμά) νοικιάζει ένα DVD και το μάτι του πέφτει σε κάποιον με τον οποίο μοιάζουν σαν δυο σταγόνες νερό. Ψάχνει, ρωτάει και βρίσκει τον ηθοποιό που λέγεται Άντονι και, μετά τους πρώτους, αμήχανους, αναγνωριστικούς γύρους, οι συναντήσεις τους έχουν απρόβλεπτες συνέπειες και για τους δυο τους, καθώς εμπλέκονται η φίλη του Άνταμ και η έγκυος σύζυγος του Άντονι σε μια διαφορετικής υφής ανταλλαγή. Ο ένας ξέρει να παίζει ρόλους και θεωρεί πως βρήκε τον καλύτερο μιας άχαρης και πενιχρής καριέρας και ο άλλος, ο ατελής Αδάμ, ενεργεί ως ένα πρωτότυπο που βλέπει το αντίγραφό του να τολμά στα σημεία που εκείνος δειλιάζει – ο Τζέικ Τζίλενχαλ παίζει διερευνητικά και προσεκτικά αμφότερους τους χαρακτήρες. Οι δικαιολογίες δεν απασχολούν τον Ντενί Βιλνέβ και οι ερμηνείες παραμένουν ορθάνοιχτες. Το τι συμβαίνει πραγματικά είναι κυριολεκτικά απορίας άξιον. Σαν ένα «was ist das» από άλλον πλανήτη.
Οι «βιβλιοστάτες» της ταινίας είναι μια εισαγωγική σεκάνς σεξουαλικής ιεροτελεστίας, σαν μυστηριακό όργιο σε εξέλιξη, με πρωταγωνίστριες γυναίκες που τις παρακολουθούν άνδρες, ανάμεσά τους και ένας από τους δύο όμοιους (με επικρατέστερο αυτόν που θα καταλάβετε στη συνέχεια, λόγω μιας σημαντικής λεπτομέρειας που δηλώνεται), και ένα απότομο, απόκοσμο φινάλε, που θα σας αφήσει εμβρόντητους. Ενδιαμέσως, η ταινία αναπτύσσεται αργά και μαεστρικά, με νοσηρά κίτρινες αποχρώσεις που διαχέονται σαν ιός πάνω από την πόλη και μουσικά ξεσπάσματα, ενισχυτικά της συνολικά παράδοξης αίσθησης. Ανάλογα με το πώς το βλέπετε, το Enemy είναι μια υπαρξιακή σπαζοκεφαλιά πάνω στο αιώνιο θέμα του σωσία και του φόβου του Άλλου ή ένα μεταφυσικό, ή υπερφυσικό αν θέλετε, αφαιρετικό δράμα – ένα ψυχολογικό θρίλερ που ποντάρει στο περίεργο για να σοκάρει και να προβληματίσει τους επιρρεπείς στις σπαζοκεφαλιές. Προσωπικά, κόλλησα με τον υπνωτικό ρυθμό όσο κράτησε και με το που «ξύπνησα» δεν μπήκα στον κόπο να επενδύσω διανοητικά στην αοριστολογία του σεναρίου, καθώς δεν διαθέτει την παθιασμένη απελπισία του Δεσμώτη του Ιλίγγου ή την ένταση της lynchian λογικής.
σχόλια