Μια νέα έκθεση συστήνει στο κοινό τον άγνωστο καλλιτέχνη Δημήτρη Φατούρο

Το μεγαλύτερο μέρος των ζωγραφικών έργων του διακεκριμένου αρχιτέκτονα εκτίθεται για πρώτη φορά στο Μέγαρο Εϋνάρδου

14.3.2018 | 09:36

Κορίνα Φαρμακόρη 14.3.2018 | 09:36

Mια ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα έκθεση εγκαινιάζει το Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης, στις 15 Μαρτίου στο Μέγαρο Εϋνάρδου, με τίτλο «Δημήτρης Α. Φατούρος, Εικαστική Δίοδος, Αρχείο 1966».

Η έκθεση είναι μια γνωριμία με το ζωγραφικό έργο του Δημήτρη Φατούρου, ένα έργο που αρχίζει να διαμορφώνεται στο τέλος της δεκαετίας του '40, αναπτύσσεται δυναμικά και με διάφορες μορφές τα επόμενα δεκαπέντε χρόνια, για να διακοπεί συνειδητά το 1966.

Στην πραγματικότητα, ωστόσο, ο γνωστός αρχιτέκτονας, που μαθήτευσε κοντά στον ζωγράφο Παναγιώτη Μάρθα για δύο χρόνια και από το 1953 έως το 1959 ήταν επιμελητής στο ΕΜΠ, στον Δημήτρη Πικιώνη και στον Νίκο Χατζηκυριάκο-Γκίκα, δεν σταμάτησε ποτέ να ασχολείται με το «εικαστικό φαινόμενο».

Ο διεπιστημονικός χαρακτήρας, οι συχνές αναφορές στον ποιητικό μοντερνισμό, η επεξεργασία διαχρονικών φιλοσοφικών εννοιών και προπαντός το «πάθος για τη σωματικότητα» και η ερωτική αντιμετώπιση του τοπίου, είναι δομικά στοιχεία της δουλειάς του Φατούρου.

Έτσι, στις αρχές της δεκαετίας του '80 το σχέδιο εμφανίζεται ξανά, αν και σποραδικά, αυτή τη φορά ως μέρος της προβληματικής του για το μορφολογικό χάος του αστικού τοπίου, ενώ, στο τέλος της ίδιας δεκαετίας, το συνεχές ενδιαφέρον του για τη σχισμή και το κενό, τον οδηγεί στην κατασκευή μιας ενότητας έργων με ξύλο και καθρέφτη.

Μια νέα έκθεση συστήνει στο κοινό τον άγνωστο καλλιτέχνη Δημήτρη Φατούρο — Ο Δημήτρης Φατούρος το 1958

Η έκθεση περιλαμβάνει περισσότερα από 120 ζωγραφικά έργα καθώς και συμπληρωματικό υλικό σε προθήκες, που αποτελείται από 95 σχέδια, λάδια και σκίτσα –έργα που ξαφνιάζουν με τη ζωντάνια του χρώματος, την ευαισθησία και τη φρεσκάδα της σκέψης που περιέχουν.

Ένα μεγάλο μέρος αυτού του έργου -περίπου τα δύο τρίτα- εκτίθεται για πρώτη φορά, έχοντας παραμείνει έως σήμερα άγνωστο, ακόμα και σε συνεργάτες του Δημήτρη Φατούρου, ο οποίος ήταν Πρύτανης του ΑΠΘ από το 1983 έως το 1988 και έγινε ευρύτερα γνωστός όταν διετέλεσε Υπουργός Παιδείας από τον Οκτώβριο του 1993 έως τον Ιούλιο του 1994, στην τελευταία κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου.

Ο διεπιστημονικός χαρακτήρας, οι συχνές αναφορές στον ποιητικό μοντερνισμό, η επεξεργασία διαχρονικών φιλοσοφικών εννοιών και προπαντός το «πάθος για τη σωματικότητα» και η ερωτική αντιμετώπιση του τοπίου, είναι δομικά στοιχεία της δουλειάς του Φατούρου και η βασική αιτία που το έργο του διατηρήθηκε αναλλοίωτο στο πέρασμα των χρόνων.

Ο πλουραλισμός που διακρίνει τα έργα της έκθεσης αντικατοπτρίζει την πολύπλευρη προσωπικότητα του δημιουργού τους και πιστοποιεί μια παραγνωρισμένη αλήθεια: εκτός από αρχιτέκτων και πανεπιστημιακός που ασχολήθηκε με την τεχνοκριτική, την επιμέλεια εκθέσεων και την ποίηση, ο Δημήτρης Φατούρος υπήρξε ένας από τους σημαντικούς καλλιτέχνες της γενιάς του, στην οποία ανήκουν, μεταξύ άλλων, ο Βαλέριος Καλούτσης, ο Νίκος Κεσσανλής, ο Βλάσης Κανιάρης, ο Δημήτρης Κοντός.