Από το καλοκαίρι του 2014 που ο ζωγράφος Φίκος έδωσε την πρώτη του συνέντευξη στο LIFO.gr μέχρι σήμερα, η καλλιτεχνική του πορεία είναι συνεχώς ανοδική. Με αποκορύφωμα τη δημιουργία της μεγαλύτερης Βυζαντινής τοιχογραφίας που έχει γίνει μέχρι σήμερα, του «Γη και ουρανός», στα προάστια του Κίεβου το 2016, αλλά και με τοιχογραφίες σε Ταϊλάνδη, Μαρόκο και Μεξικό, ανάμεσα σε άλλες, αφήνει το στίγμα του στην διεθνή σκηνή της Τέχνης του Δρόμου. Η πρόσφατη τοιχογραφία του στην Κύπρο, στην παλιά πόλη της Λευκωσίας, έχει τίτλο «Ιέρειες της Αφροδίτης». Τον ρωτάω για την ιδέα πίσω από αυτή για να εισπράξω μια απάντηση δείγμα της μοναδικής ικανότητάς του να προσαρμόζει τις ιδέες του με το περιβάλλον μέσα στο οποίο δημιουργεί.
«Έτυχε να βολτάρω στην παλιά πόλη της Λευκωσίας. Ως γνήσιος πρώην γκραφιτάς-νυν muralist έχω πάντα τα μάτια μου ανοιχτά προς ανεύρεση πιθανών σημείων για ζωγραφική. Εντόπισα λοιπόν τον τοίχο, μου άρεσε, αποφάσισα να τον ζωγραφίσω.Το θέμα είναι πως ο τοίχος βρισκόταν σε ένα στενάκι με "κόκκινα φώτα" και μάλιστα φάτσα-κάρτα μπροστά σε ένα από αυτά, οπότε, δεδομένης της συνήθειάς μου να εμπνέομαι από την ιστορία του εκάστοτε τόπου, προβληματίστηκα αρκετά για το τι θα μπορούσα να ζωγραφίσω που να σχετίζεται με το θέμα αλλά χωρίς να προσβάλλει τις κοπέλες· κάτι το οποίο να μπορούν άνετα να βλέπουν κάθε μέρα. Έτσι, η ίδια η γειτονιά, σε συνδυασμό με την αναδυόμενη θεά της Κύπρου, γέννησαν τις «Ιέρειες της Αφροδίτης» οι οποίες ήταν ιερόδουλες και ιέρειες που ζούσαν μέσα στον ναό της Αφροδίτης και έχαιραν μεγάλου σεβασμού από την κοινωνία κατά την αρχαιότητα.
Στην Ελλάδα κυριαρχεί η φιλοσοφία του «εύκολου-γρήγορου-φτηνού» και αυτός είναι και ο λόγος που δεν κάνω συχνά δουλειές εδώ. Σου λέει ο άλλος, θέλω μια τοιχογραφία την άλλη εβδομάδα και... «να σου βάλω τα υλικά»!
Η τοιχογραφία πήρε 4 ημέρες και έγινε συνδρομή της -γνωστής στη Λευκωσία- «Λούσυ», η οποία είχε το σπιτάκι απέναντι και φυλούσε τα πράγματά μου κάθε βράδυ, μου έφτιαχνε καφέ και γενικά προσέφερε ότι μπορούσε. Το τελικό αποτέλεσμα άρεσε πολύ στις κοπέλες οπότε νομίζω πως πέτυχα το σκοπό μου. Στο τέλος, καθάρισα και το σπιτάκι απέναντι από τα διάφορα που είχαν γράψει με σπρέι».
Αυτή την περίοδο όμως δεν ασχολείται μόνο με τις τοιχογραφίες αλλά εικονογραφεί το πρώτο του παιδικό βιβλίο με τίτλο «Όταν μεγαλώσω» που θα κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις Νεφέλη. Τον ρωτάω εάν η εικονογράφηση του βιβλίου βασίστηκε στα κείμενα της Ροδούλας Παπά. «Όχι, έγινε το αντίστροφο» μου λέει. «Επέλεξα -σε συνεννόηση με τη συγγραφέα- κάποια επαγγέλματα και πάνω σε αυτά γράφτηκε το κείμενο. Το σκεπτικό ήταν κάθε επάγγελμα να εκπροσωπεί ένα σημαντικό στοιχείο της κοινωνίας, π.χ. ο γλύπτης την τέχνη, οι παίκτες πόλο τον αθλητισμό, ο δικηγόρος τη δικαιοσύνη, η παιδίατρος την υγεία, ο προγραμματιστής την τεχνολογία κ.ο.κ.».
Αυτό που με εντυπωσιάζει περισσότερο είναι ο τρόπος που δημιούργησε την τοιχογραφία του με αφορμή την εικονογράφηση του βιβλίου στη μεγάλη έκθεση βιβλίου της Φρανκφούρτης. Τον βλέπω στο βίντεο να δημιουργεί live το έργο ανάμεσα στον κόσμο. Η ερώτηση είναι αναμενόμενη: Είναι δυνατόν ένας καλλιτέχνης να συγκεντρωθεί μέσα σε αυτό το περιβάλλον; «Εργάζομαι πάντα με ακουστικά στα αυτιά και σε συνδυασμό με το ότι συνήθως τραγουδάω κιόλας ταυτόχρονα... δεν καταλαβαίνω τίποτα! Δεν είναι λίγες οι φορές που τρόμαξα όταν κάποιος με έπιασε από τον ώμο προκειμένου να μου μιλήσει», μου λέει λύνοντάς μου την απορία.
H εικονογράφηση ενός βιβλίου για έναν δημιουργό που δεν είναι illustrator θα πρέπει να ήταν σίγουρα μια πρόκληση. Ποιες ήταν οι δυσκολίες που συνάντησε; Πέτυχε τον στόχο του; «Νομίζω πως η μεγάλη πρόκληση αυτής της εικονογράφησης ήταν να συνδυαστούν αρμονικά η μεγάλη ποικιλομορφία των θεμάτων με το ελληνιστικό-βυζαντινό ζωγραφικό μου ύφος και όλο αυτό να δίνει μια αίσθηση παιδικού βιβλίου.
Ο στόχος ήταν δύσκολος καθώς, εκτός του ότι δεν είμαι illustrator, τα περισσότερα θέματα ήταν τελείως άγνωστα σε μένα, έτσι κάθε επάγγελμα απαιτούσε μεγάλη έρευνα (τι φοράει ο κάθε επαγγελματίας, τι εργαλεία χρησιμοποιεί, σε τι χώρο εργάζεται κ.λπ.), της οποίας το αποτέλεσμα έπρεπε να παρουσιαστεί με έναν ανάλαφρο, ευχάριστο τρόπο, διατηρώντας παράλληλα αναλλοίωτο το προσωπικό μου ύφος. Δεν ξέρω αν τα πέτυχα όλα αυτά, ξέρω όμως ότι προσπάθησα φιλότιμα!» καταλήγει.
Κλείνοντας τη σύντομη συνομιλία μας, αυτό που θέλω να μάθω περισσότερο είναι για τη νοοτροπία των ξένων απέναντι σε καλλιτέχνες όπως αυτός σε σχέση με την κατάσταση που επικρατεί στις χώρα μας. Έχει εντοπίσει διαφορές στον τρόπο που τον αντιμετωπίζει ο κόσμος;
«Ο κόσμος εκτιμάει πλέον πολύ την τέχνη του δρόμου, και εδώ και στο εξωτερικό» με διαβεβαιώνει και συνεχίζει: «Όσον αφορά το επαγγελματικό κομμάτι όμως, δυστυχώς υπάρχει μεγάλη απόκλιση στις αντιλήψεις. Στην Ελλάδα κυριαρχεί η φιλοσοφία του "εύκολου-γρήγορου-φτηνού" και αυτός είναι και ο λόγος που δεν κάνω συχνά δουλειές εδώ. Σου λέει ο άλλος, θέλω μια τοιχογραφία την άλλη εβδομάδα και... "να σου βάλω τα υλικά"! Υφέρπει η αντίληψη (μου το ‘χουν πει εξάλλου) τού "αφού κάνεις κάτι που έτσι κι αλλιώς σου αρέσει, γιατί να πληρωθείς κιόλας;"! Είμαστε πολύ πίσω σ’ αυτό τον τομέα.
Στο εξωτερικό σε αντιμετωπίζουν με σεβασμό και αξιοπρέπεια. Επικοινωνούν πολλούς μήνες πριν, μιλάνε για πληρωμές, φροντίζουν για τα πάντα. Επαγγελματικά πράγματα».
Info
