Την Pamela Adlon την γνωρίσαμε και την αγαπήσαμε ως κολλητή / φλερτ / και ξανά κολλητή του κεντρικού χαρακτήρα στο Louie. Ήταν έρωτας με την πρώτη ματιά, σα να αναγνωρίσαμε (πληθυντικός μετριοπάθειας) στη φυσιογνωμία, στη συμπεριφορά, στα σκέρτσα κάτι οικείο που κουβαλούσε μποέμικο - εναλλακτικό πείσμα αλλά και στεγνό πραγματισμό που δεν έχει χρόνο τώρα πια (πιο κοντά στα πενήντα παρά στα σαράντα) για τις ίδιες και τις ίδιες ματαιώσεις στο συναισθηματικό επίπεδο, αλλά και γενικώς. Χαράς ευαγγέλια λοιπόν όταν έγινε γνωστό πριν δυο χρόνια ότι θα αποκτούσε το δικό της προσωπικό όχημα έκφρασης υπό τη μορφή μονοκάμερης αυτοβιογραφικής «κωμικής» σειράς ημίωρων (σχεδόν) επεισοδίων, όπως το Louie δηλαδή. Κι έτσι εγένετο το Better Things (ο καλύτερος και πιο ιδανικά αφηρημένος τίτλος για οποιουδήποτε είδους έργο, όχι μόνο τηλεοπτικό) και η πρώτη - επιπόλαια και τεμπέλικη - αντίδραση ήταν ότι επρόκειτο για ένα Louie με γυναίκα πρωταγωνίστρια.
Εύλογο εν μέρει το αρχικό συμπέρασμα, αν σκεφτεί κανείς ότι η Pamela Adlon – όπως και ο Louis CK στο Louie - υποδύεται στη σειρά που μόλις ξεκίνησε τον δεύτερο και σαφώς πιο φιλόδοξο κύκλο της, μια εκδοχή του εαυτού της με άλλο όνομα, αλλά και ότι όλα τα επεισόδια τα γράφει παρέα με τον σούπερ σταρ πλέον κωμικό. Και τα σκηνοθετεί όλα πλέον μόνη της. Δεν φτάνει που έτσι κι αλλιώς μοιάζει με δυναμό νευρικής εφευρετικότητας, μπορεί να τη φανταστεί κανείς άνετα να τρέχει μπρος και πίσω από την κάμερα στα γυρίσματα μοιράζοντας οδηγίες και προσπαθώντας να «σώσει τη μέρα». Όπως κάνει και στην αφήγηση της σειράς ως (διστακτική αλλά αποφασιστική στα ζόρικα) ηγέτιδα μονογονεϊκής οικογένειας που έχει να κάνει κάθε μέρα με τρεις κόρες από τις αρχές του δημοτικού ως το τέλος του λυκείου και την «ιδιαίτερη» (για τα σίδερα σε φάση), Αγγλίδα και εκκεντρική μαμά της που έχω την αίσθηση ότι θα φανεί να παρουσιάζει και ανοϊκά συμπτώματα κάποια στιγμή σύντομα, για να θιχτεί κι αυτό το βασανιστικό ζήτημα.
Όπως πολλές σύγχρονες «κωμικές» σειρές του ημίωρου φορμάτ (εικοσάλεπτου πια συνήθως) που φιλοδοξούν να ανταποκριθούν χωρίς σάχλες, φόβο και πάθος στα σύγχρονα άγχη, ήθη και έθιμα, το Better Things είναι σαφώς πιο κοντά σ΄ αυτό που αποκαλείται «δραμωδία» παρά στον κλασικό τύπο sitcom με το γέλιο – κονσέρβα ανά δίλεπτο. Η στεγνή πραγματικότητα όμως είναι συχνά πολύ πιο αναγνωρίσιμα ξεκαρδιστική από τα καλοστημένα γκαγκς και τις «ευφυείς» και φλύαρες ατάκες που κανείς στην αληθινή ζωή δεν χρησιμοποιεί. Αυτό δεν σημαίνει φυσικά ότι δεν είναι και πολύ αστείο συχνά, ακόμα κι όταν συμβαίνουν συναισθηματικές καταστροφές και φριχτές παρεξηγήσεις. Ειδικά τότε.
Το πρώτο επεισόδιο του δεύτερου κύκλου ξεκινά με ένα κοντινό πλάνο της δημιουργού και πρωταγωνίστριας της σειράς να βαρυγκωμά και να ξεφυσά αναζητώντας χώρο και ανάσες. Στο επόμενο πλάνο αποδεικνύεται ότι είναι καθιστή στην τουαλέτα του σπιτιού της, και θα προτιμούσε να μείνει έτσι αρκετή ώρα, πρέπει όμως να επιστρέψει στο πάρτι που γίνεται κάτω και να κάνει διαχείριση πολλαπλών κρίσεων που αφορούν τόσο τους ενήλικες όσο και τα παιδιά. Η ηρωίδα μας ξέρει ότι από τη στιγμή που έχει τρία παιδιά (και μια μαμά που μοιάζει να ρετάρει, συνήθως με σπαρταριστούς για τον θεατή τρόπους) η ζωή της προ πολλού δεν της ανήκει ακριβώς, αλλά κι αυτό εντάξει είναι και δίκαιο. Και να μην είναι, πρέπει να το διαχειριστεί και συγχρόνως να βρει και κάποιο χρόνο για τις προσωπικές της γκομενικές ανάγκες. Το παλεύει έτσι κι αλλιώς και σ' αυτό το δεύτερο κύκλο «ανοίγει» τη θεματολογία προς πάσα κατεύθυνση, ακροβατώντας μεταξύ ευαισθησίας και αποφασιστικότητας, ανάλογα με την περίσταση. Όταν κάποια στιγμή ενώ διδάσκει σε μια τάξη υποκριτικής, παρακολουθεί δύο κωμικούς να δουλεύουν μια σκηνή κάνοντας αυτάρεσκα «τα δικά τους», τους λέει ότι παραείναι «καλοί» ως performers και ως εκ τούτου άχρηστοι ως ηθοποιοί : «Οι άνθρωποι είναι αδύναμοι, δεν είναι cool και σπινταρισμένοι. Όταν υποδύεσαι ανθρώπους, οι άνθρωποι που σε βλέπουν θέλουν να δουν τις πιο βαθιές αδυναμίες σου, όχι ένα μαλάκα κωμικό».
