Ένα ποίημα του Σπύρου Μεϊμάρη για τον αληθινό πατέρα

Ο ΠΑΤΕΡΑΣ Ο ΑΛΗΘΙΝΟΣ – ΠΟΥ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΣΑ

η φωτογραφία εκεί αμίλητη
ίδια η κόρη μου στα μάτια και στη διαρρύθμιση του δέρματος
εκεί στον τοίχο κρεμασμένη
και τα μαύρα σταφύλια ξεραίνονται
έξω απ' το μελαγχολικό πράσινο παράθυρο
στο τοπίο που ο ήλιος είναι βασιλιάς
και το χώμα λάμπει, γεννάει, φωνάζει,
ουρλιάζει χιλιάδες σχήματα κάτω απ' τον ακραιφνή ουρανό
που τυφλός κοιτάει τα πάντα από ΠΑΝΩ.
Ζητώ αυτό το χώμα όλη μου τη ζωή, αλλά δεν το βρίσκω,
εκείνο μόνο, όχι όποιο να 'ναι,
ήταν το δημιούργημα των μεγάλων ματιών του παιδιού που ήμουνα
και το πιο όμορφο πράγμα που είδα ποτέ μου,
η μάζα των ΠΑΝΤΩΝ,
η αγάπη και το φιλί ενός Αληθινού,
όχι ψεύτη ΠΑΤΕΡΑ.

Από τη συλλογή «Αρνάκι άσπρο και παχύ...» [Κούρος, 1974]

Κι ένα βιογραφικό του ποιητή από το BiblioNet:

Ο Σπύρος Μεϊμάρης είναι σίγουρα ο πιο γνήσιος εκπρόσωπος της γενιάς των beat ποιητών. Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1942. Το 1959-60 βρίσκεται στο San Francisco και παρευρίσκεται στο ξεκίνημα της Βeat Generation. Γνωρίζεται με τον ποιητή Lawrence Ferlinghetti, εκδότη των City Lights Books και αρχίζει να γράφει ποίηση στα Αγγλικά. Το 1961 τον επισκέπτεται στην Αθήνα ο Αllen Ginsberg και ξεκινάει μία φιλική σχέση μαζί του που διήρκεσε έως το θάνατο του Αμερικανού ποιητή το 1997. Αρχίζει μια σειρά περιπλανήσεων που τον οδηγούν στη Βυρηττό, στο Παρίσι, στην Ιταλία, Ισπανία, Μαρόκο, Βερολίνο, όπου θα γνωρίσει πολλούς από τους πρωταγωνιστές των σύγχρονων καλλιτεχνικών τάσεων. Στο Παρίσι το 1962 συχνάζει στο ιστορικό Beat Hotel της Rue Git-Le-Coeur και συναντά τους William Burroughs, Gregory Corso, Peter Orlovsky και Sinclair Beiles. Λίγο αργότερα στην Ταγγέρη θα γνωρίσει τον Paul και τη Jane Bowles. Έζησε κάποια χρόνια στο Los Angeles και τελευταία έχει αποσυρθεί στη Σαλαμίνα όπου ασχολείται αποκλειστικά με το γράψιμο. Δημοσιεύει και πάλι, κυρίως σε underground περιοδικά (Κούρος, Panderma, Πάλι, Σήμα, Residu, και Interim Pad). Δεν ανήκει στην τάξη των mainstream ποιητών, αυτό όμως δεν τον εμποδίζει από το να εκφράζει με την ποίησή του την ανεξαρτησία του από το σύστημα και την σταθερά ελεύθερη φωνή του.