Τα αρχαία υποβρύχια ερείπια μιας χαμένης ελληνικής πόλης στον κόλπο Αλικάνα της Ζακύνθου είναι στην πραγματικότητα ένα σπάνιο φυσικό φαινόμενο - σύμφωνα με κοινή έρευνα από το Πανεπιστήμιο East Anglia (Ηνωμένο Βασίλειο) και το Πανεπιστήμιο Αθηνών στην Ελλάδα.
Σύμφωνα με τα στοιχεία της έρευνας, που έχουν σταλεί στο LIFO.gr, όταν οι δύτες ανακάλυψαν αυτό που έμοιαζε με πλακόστρωτα δάπεδα, αυλές και στοές, νόμιζαν ότι είχαν βρει τα ερείπια ενός ξεχασμένου πολιτισμού που χάθηκε όταν παλιρροϊκά κύματα έπληξαν τις ακτές του ελληνικού νησιού.
Όμως, η νέα έρευνα που δημοσιεύεται σήμερα, αποκαλύπτει ότι το μυστηριώδες τοπίο δημιουργήθηκε από ένα φυσικό γεωλογικό φαινόμενο που έλαβε χώρα στην Πλειόκαινο εποχή, πέντε εκατομμύρια χρόνια πριν.
Ο επικεφαλής συγγραφέας καθηγητής Julian Andrews, από τη Σχολή Περιβαλλοντικών Επιστημών UEA, αναφέρει πως "Η περιοχή ανακαλύφθηκε από δύτες και η πρώτη εκτίμηση ήταν πως επρόκειτο για ένα αρχαίο λιμάνι της πόλης που χάθηκε στη θάλασσα. Υπήρχαν ευρήματα που έμοιαζαν με κυκλικές βάσεις κιόνων και πλακόστρωτα δάπεδα. Αλλά μυστηριωδώς δεν βρέθηκαν άλλα σημάδια της ζωής, όπως αγγεία".
Τα ευρήματα εξετάστηκαν προσεκτικά επί τόπου από την Εφορεία Εναλίων Αρχαιοτήτων στην Ελλάδα. Η Αρχαιολόγος Μάγδα Αθανασούλα και δύτης Πέτρος Τσαμπουράκης μελέτησαν την περιοχή, μαζί με τον καθηγητή Μιχάλη Σταματάκη από το Τμήμα Γεωλογίας και Γεωπεριβάλλοντος του Πανεπιστημίου Αθηνών (ΕΚΠΑ).
Μετά τις προκαταρκτικές ορυκτολογικές και χημικές αναλύσεις, δημιουργήθηκε μια επιστημονική ερευνητική ομάδα με τη συμμετοχή του ΕΚΠΑ και του UEA. Η ερευνητική ομάδα διερεύνησε διεξοδικά την περιεκτικότητα σε ανόργανα άλατα και την υφή του υποβρύχιου σχηματισμού με κάθε λεπτομέρεια, με τη χρήση ακτίνων Χ και τεχνικές για την ανάλυση ισοτόπων.
Ο καθ Andrews είπε: "Ερευνήσαμε την περιοχή, η οποία βρίσκεται σε βάθος μεταξύ δύο και πέντε μέτρα κάτω από το νερό, και διαπιστώθηκε ότι στην πραγματικότητα είναι ένα φυσικό γεωλογικά φαινόμενο. Ο δίσκος με τη μορφολογία που θυμίζει ντόνατ και έμοιαζε με βάση κίονα είναι χαρακτηριστικό της μεταλλοφορίας από διαρροή υδρογονανθράκων".
Η νέα μελέτη έρχεται να επιβεβαιώσει την μη ανθρώπινη προέλευση αυτών των «κατασκευών» ενώ η εκτίμησή των επιστημόνων είναι ότι πρόκειται για απολιθωμένα απομεινάρια ενός φυσικού υδραυλικού συστήματος, που υπήρχε κάποτε κάτω από τον βυθό και το οποίο επέτρεπε στο μεθάνιο και σε άλλους υδρογονάνθρακες να δραπετεύουν στο νερό.
"Αρχιτέκτονες" αυτού του τοπίου είναι τα μικρόβια τα οποία χρησιμοποιούσαν τον άνθρακα του μεθανίου και των άλλων υδρογονανθράκων ως «καύσιμο» προκειμένου να σχηματίσουν ένα είδος φυσικού τσιμέντου γύρω από τους γεωλογικούς σχηματισμούς από δολομίτη. Η σταδιακή διάβρωση ήταν αυτή που έδωσε το τελικό σχήμα στους σχηματισμούς αυτούς, που θυμίζουν, αλλά δεν είναι ανθρώπινες κατασκευές ή απομεινάρια μιας αρχαίας πολιτείας.
Οι ερευνητές αναφέρουν πως μπορεί να μην πρόκειται για μια αρχαία πόλη, όμως το γεωλογικό αυτό φαινόμενο είναι σπάνιο σε ρηχά νερά, καθώς κάτι ανάλογο συνήθως έχει εντοπισθεί μόνο σε βάθος εκατοντάδων ή και χιλιάδων μέτρων σε σημεία του πλανήτη όπως η Βόρεια Θάλασσα.
