Η Warner παρουσίασε πριν λίγες ημέρες το πρώτο μεγάλο τρέιλερ για έναν ήρωα που ετοιμάζεται να επανασυστήσει στο κοινό. Ο Ταρζάν επιστρέφει, με τον Αλεξάντερ Σκάρσγκαντ να μπαίνει και αυτός στην μακρά λίστα των ηθοποιών που τον υποδύθηκαν. Το reboot της ιστορίας, σε μια εποχή γεμάτη κινηματογραφικά reboot, μοιάζει ως κίνηση ιδιαίτερου ρίσκου, κυρίως γιατί βασίζεται σε ένα είδος, την εξωτική περιπέτεια που για χρόνια έχει μείνει στην άκρη, παραδίδοντας τη σκυτάλη στις ταινίες καταστροφής, την επιστημονική φαντασία, τους εξωγήινους και τους υπερήρωες.
Η πτώση αυτού του κινηματογραφικού είδους ήταν ανάλογη με την αύξηση των πληροφοριών και αργότερα των εικόνων από τα μέρη που δεν κατακτήθηκαν εξ ολοκλήρου από το δυτικό πολιτισμό. Οι άγριες ζούγκλες μελετήθηκαν και παρουσιάστηκαν σε όλο τον κόσμο μέσα από εντυπωσιακά ντοκιμαντέρ και ήταν δύσκολο πλέον να ταυτιστούν με χαμένους πολιτισμούς, μαγεία και παραδοξότητες. Έτσι ο Ταρζάν, απομεινάρι (τουλάχιστον στο σινεμά) μιας πρωτόγονης εποχής έμοιαζε με κάτι ξένο για τους νέους της εποχής μας, αλλά πριν συμβεί αυτό χάρισε πολλές περιπέτειες και αμέτρητα χρήματα, πρώτα στον δημιουργό του, συγγραφέα Έντγκαρ Ράις Μπάροουζ, και έπειτα σε παραγωγούς που επένδυσαν στο μύθο του, αλλάζοντας τα φώτα στις αυθεντικές ιστορίες.
Στις περίπου 200, επίσημες και μη, μεταφορές του Ταρζάν στη μεγάλη οθόνη, παρουσιάστηκαν κατά βάση 2 διαφορετικές οπτικές πάνω στον ήρωα. Αυτή του συμβόλου αρχέγονης αρρενωπότητας, του ολίγον άξεστου ανθρώπου-αγριμιού που δεν καταλαβαίνει τη γλώσσα των υπολοίπων και αυτή του καλλιεργημένου νέου που απορρίπτει τον σύγχρονο πολιτισμό για μια συνειδητοποιημένη ζωή στη ζούγκλα – η δεύτερη ήταν και η οπτική του Μπάροουζ. Η πρώτη οπτική ήταν όμως η δημοφιλέστερη στο σινεμά, με αποτέλεσμα να υποδύονται τον ήρωα κυρίως πρώην αθλητές, κάποιες φορές χωρίς καμιά προϋπηρεσία στην ηθοποιία, χωρίς να σημαίνει όμως αυτό ότι αποδεικνύονταν κατώτεροι των προσδοκιών – ο Βαϊσμίλερ άλλωστε μνημονεύεται ως σήμερα. Παρακάτω παρουσιάζονται επτά χαρακτηριστικοί Ταρζάν, άλλοι που βίωσαν το ρόλο και βελτιώθηκαν μελλοντικά και άλλοι που τελικά απέδειξαν στους παραγωγούς πως έψαχναν με λάθος τρόπο.
Τζόνι Βαϊσμίλερ
Ο γνωστότερος Ταρζάν της κινηματογραφικής ιστορίας, με trademark τη διάσημη κραυγή του που για χρόνια, και ενώ ο ίδιος είχε εγκαταλείψει το ρόλο, χρησιμοποιήθηκε κατά κόρον ηχογραφημένη σε νεότερες ταινίες. Για του παλιότερους ειδικά, ο Βαϊσμίλερ είναι ταυτισμένος με τον ήρωα, τον οποίο υποδύθηκε σε 12 ταινίες – 6 στην MGM και άλλες τόσες στα στούντιο της RKO σε ένα διάστημα 16 χρόνων (1932-1948). Είχε όμως ήδη μεγάλη καριέρα κολυμβητή πριν πάει στο Χόλιγουντ, καθώς κατέκτησε συνολικά 5 Χρυσά Ολυμπιακά μετάλλια, 3 στο Παρίσι το 1924 και 2 στο Άμστερνταμ το 1928. Αν και άφησε τον ρόλο θεωρώντας πως έχει μεγαλώσει αρκετά (ήταν ήδη 44 χρονών τότε), συνέχισε στο "συγγενικό" Jungle Jim για άλλα 6 χρόνια, ως το 1954. Μετά από μεγάλη καριέρα, 5 γάμους και πολλά προβλήματα υγείας, πέθανε τελικά το 1984 στο Ακαπούλκο και η κραυγή του Ταρζάν ακούστηκε για μια ακόμη φορά στην κηδεία του κατ' απαίτηση του ίδιου.
Γκόρντον Σκοτ
Ανακαλύφθηκε δουλεύοντας ως ναυαγοσώστης σε ξενοδοχείο του Las Vegas και πήρε άμεσα τον ρόλο στηριζόμενος στα φυσικά του προσόντα – οι παραγωγοί δεν έψαχναν δα και τον νέο Μπράντο. Έπαιξε σε έξι φιλμ στο διάστημα 1955-1960 και στάθηκε τυχερός καθώς μετά τα τέσσερα πρώτα, η παραγωγή άλλαξε χέρια και οι καινούριοι επενδυτές θέλησαν να παρουσιάσουν έναν Ταρζάν πολύ πιο κοντά στο όραμα του συγγραφέα του, δίνοντας χρήματα παράλληλα για πολύ καλύτερες και ακριβότερες παραγωγές. Έτσι έπαιξε στα Ταρζάν ο Κατακτητής (1959) και Ταρζάν, ο Νικητής της Ζούγκλας (1960), δύο από τις καλύτερες ταινίες στην ιστορία του franchise, γυρισμένες σε αληθινές τοποθεσίες της Αφρικής, με έναν Ταρζάν που δεν αγκομαχεί πλέον να μιλήσει αγγλικά, αλλά είναι μορφωμένος και βρίσκεται εκεί με τη θέλησή του. Ο Σκοτ άφησε όμως τον ρόλο, πήγε στην Ιταλία και έπαιξε σε πάμπολλες ταινίες χλαμύδας της εποχής, συχνά στο πλευρό του Στιβ Ριβς που πρωταγωνιστούσε ως Ηρακλής.
Λεξ Μπάρκερ
Μια χαμένη ευκαιρία για ανανέωση του ρόλου. Ο Μπάρκερ, που επωμίσθηκε το βάρος της αντικατάστασης του Βαϊσμίλερ, διέφερε σε πολλά με τον προκάτοχό του αλλά και σε σχέση με μελλοντικούς Ταρζάν. Ήταν μεγαλωμένος σε πλούσια οικογένεια της Ν. Υόρκης και είχε παρουσιάσει πολύ πετυχημένα δείγματα ως ηθοποιός πριν πάρει το ρόλο. Παρά τις καταβολές του, ο παραγωγός θέλησε να κρατήσει την πετυχημένη συνταγή του άγριου και αμόρφωτου ήρωα που ζει στη ζούγκλα και έτσι η όποια υποκριτική προσπάθεια του Μπάρκερ πήγε περίπατο. Έπαιξε σε 5 ταινίες και αργότερα έφυγε από τις ΗΠΑ για την Ευρώπη εκμεταλλευόμενος τις 4 γλώσσες που ήξερε. Εμφανίστηκε για λίγο ως αρραβωνιαστικός της Έκμπεργκ στο Dolce Vita του Φελίνι και έγινε διάσημος την δεκαετία του 60 στη Δυτική Γερμανία, όπου πρωταγωνίστησε σε αρκετά φιλμ.
Έλμο Λίνκολν
Δικαιωματικά βρίσκεται στη λίστα, καθώς είναι ο πρώτος χρονικά ηθοποιός που υποδύθηκε τον Ταρζάν και το έκανε σε 3 ταινίες στο διάστημα 1918-1921. Νωρίτερα βρέθηκε σε αρκετές σπουδαίες ταινίες των πρώτων χρόνων της κινηματογραφικής βιομηχανίας, όπως στη Γέννηση του Έθνους του Γκρίφιθ. Παράτησε αργότερα την ηθοποιία, επέστρεψε όμως τη δεκαετία του 30, κυρίως για ρόλους κομπάρσου. Σε μια σπάνια περίπτωση αναφοράς για τη αυτή τη σειρά ταινιών, εμφανίστηκε για λίγο σε 2 ταινίες του Ταρζάν στα χρόνια του Βαϊσμίλερ και του Μπάρκερ. Τελευταίος του ρόλος ήταν μια μικρή παρουσία στα Συντρίμμια του Έρωτα του Γουάιλερ το 1952.
Μάικ Χένρυ
Πρώην παίκτης του ράγκμπι, χωρίς περγαμηνές ηθοποιού, επιλέχθηκε για το ρόλο σε μια εποχή που ο Τζέιμς Μποντ άρχισε να κυριαρχεί και το μοντέλο του κοσμοπολίτη πράκτορα αντιγράφονταν. Έτσι ο Ταρζάν του Χένρυ ήταν μεν μορφωμένος και ευγενής όπως στα κείμενα του Μπάροουζ, αλλά οι επιταγές της εποχής έδιωξαν το ρόλο της Τζέιν, με τον Ταρζάν να μοιάζει με κάτι σαν playboy και να αναλαμβάνει επικίνδυνες αποστολές σε εξωτικά μέρη από όλο τον κόσμο. Οι τρεις ταινίες με τον Χένρυ, που μοιάζουν να έχουν ξεφύγει εντελώς από την αρχική ιστορία, γυρίστηκαν όντως σε διάφορα σημεία του πλανήτη, όλες μαζί το 1965. Ο ίδιος απέρριψε να συνεχίσει ως Ταρζάν στην τηλεόραση και μπορεί να τον θυμάστε ως δεσμοφύλακα στο 11 Υπέροχα Καθάρματα (1974) του Ρόμπερτ Όλντριτς και ως "Τζούνιορ" στο Ατσίδας και το Λαγωνικό (1977).
Χέρμαν Μπριξ
Ασημένιος ολυμπιονίκης στη σφαιροβολία το 1928, δοκίμασε και αυτός την τύχη του στο Χόλιγουντ, αλλά αυτή αρχικά δε του χαμογέλασε καθώς αν και επιλέχθηκε από την MGM ως Ταρζάν, τραυματίστηκε στα γυρίσματα άλλης ταινίας, με τον ρόλο να δίνεται τελικά στον Βαϊσμίλερ. Κατάφερε τελικά να τον υποδυθεί λίγα χρόνια αργότερα, όταν ο Μπάροουζ, απογοητευμένος από τα σενάρια των ταινιών της MGM, έψαξε άλλους παραγωγούς που θα ήταν διατεθειμένοι να παρουσιάσουν τον ήρωα όπως τον φαντάστηκε. Το κέρδος ήταν σίγουρο εκείνη την εποχή, οι παραγωγοί βρέθηκαν και ο Μπριξ υποδύθηκε τον Ταρζάν για ένα κινηματογραφικό σήριαλ που αργότερα μονταρίστηκε σε 2 ξεχωριστές ταινίες μεγάλου μήκους. Όπως και άλλοι ηθοποιοί, έτσι και αυτός φοβήθηκε την τυποποίηση αλλά προχώρησε ένα βήμα παραπάνω από το να αφήσει το ρόλο. Άλλαξε το όνομά του σε Μπρους Μπένετ και με αυτό έπαιξε σε μεγάλες ταινίες της δεκαετίας του 40 όπως τη Σαχάρα και το Θησαυρό της Σιέρα Μάντρε.
Κρίστοφερ Λαμπέρ
Οι συγκυρίες μπορούν να καταστρέψουν αλλά και να δημιουργήσουν καριέρες αν κάποιος τις εκμεταλλευτεί. Ο Λαμπέρ κατάφερε μέσα σε 3 χρόνια να παίξει στον τελευταίο αξιοπρεπή Ταρζάν του σινεμά (Greystoke: Ο Θρύλος του Ταρζάν, 1984), στο Subway του Λικ Μπεσόν και στο Χαϊλάντερ, χτίζοντας έτσι ένα εντυπωσιακό βιογραφικό που το εκμεταλλεύτηκε για πολλά χρόνια, αν και μάλλον δεν είχε ποτέ ανάλογες ικανότητες. Στο Greystoke, σκηνοθετημένο από τον Χιου Χάντσον που είχε κάνει τους Δρόμους της Φωτιάς των τεσσάρων Όσκαρ μόλις 3 χρόνια πριν, υπήρξε επιστροφή στον ήρωα που είχε ονειρευτεί ο Μπάροουζ και μια αιχμηρή αναφορά στη σύγχρονη εποχή, καθώς η φυγή του Ταρζάν από τον δυτικό πολιτισμό έμοιαζε ως η μόνη λύση.
