[via] Μέχρι το 1944 η τελετή των Όσκαρ γινόταν κατά τη διάρκεια ενός επίσημου δείπνου. Εκείνη τη χρονιά το δείπνο εξαφανίστηκε και η τελετή άρχισε να γίνεται σε αμφιθέατρο, χωρίς φαγητό. Το φαγητό επέστρεψε το 1958, τη χρονιά που η καλύτερη ταινία ήταν «η γέφυρα του ποταμού Κβάι.»
Για πολλά χρόνια η τελετή γινόταν στο ξενοδοχείο Beverly Hilton και το μενού σχεδιαζόταν από έναν υπεύθυνο του ξενοδοχείου, ο οποίος συχνά σχολιαζόταν περιπαικτικά. Ας πούμε, το 1982, οι 1380 καλεσμένοι έφαγαν κάτι που ονομαζόταν «Supreme de Volaille en Croute Lucullus.»
Τα υπόλοιπα χρόνια η τελετή μετακόμιζε συνεχώς. Το 1988 πάρθηκε η απόφαση να πραγματοποιείται κάθε χρόνο στην ίδια αίθουσα και το φαγητό ανέλαβε μια εταιρία κέτερινγκ που λεγόταν Abrosia Caterers, για να τους διαδεχτεί η Pavilion Catering στις αρχές του 1990, σε νέα τοποθεσία.
Για την φετινή διοργάνωση και με νέα γενική διευθύντρια, Dawn Hudson, αποφασίστηκε για πρώτη φορά να εγκαταλειφθεί το επίσημο δείπνο με συγκεκριμένες θέσεις. Πολύς κόσμος διαμαρτυρόταν για τις θέσεις ή για τα μεγάλα πιάτα, οπότε φέτος η διοργάνωση θα έχει πιο χαλαρό χαρακτήρα, και οι ηθοποιοί θα μπορούν να κάθονται όπου θέλουν.
αρνί με βινεγκρέτ κόλιανδρου και μέντας
Επίσης δεν θα υπάρχει κυρίως πιάτο αλλά δέκα μικρά, κρύα ορεκτικά, σούσι μαζί με πιατέλες που θα περιφέρονται: αρνί με βινεγκρέτ κόλιανδρου και μέντας – αστακός και καβούρι με horseradish και μαριναρισμένες ντομάτες – αστακός με κάρι καρύδας, ρύζι και τζίντερ – ψητές πατάες με χαβιάρι και crème fraîche.
ο Wolfgang Puck
Εδώ και χρόνια, ο σεφ που σχεδιάζει και εκτελεί το μενού είναι ο πανίσχυρος Wolfgang Puck από την Αυστρία. «Τώρα η Dawn κανονίζει, και θέλει να γίνει πάρτι – δεν θέλει ένα επίσημο δείπνο, και είναι αυτό που τους έλεγα εδώ και χρόνια,» λέει ο Puck. “Αλλά το πρόβλημά τους ήταν πάντα οι θέσεις – μαλώσαμε τόσες πολλές φορές – ήταν εντελώς άκαμπτοι σχετικά με τις θέσεις. Φέτος θα έχουμε χαμηλά τραπέζια, καναπέδες, μικρά πιάτα, φαγητά που μπορείς να φας με ένα πιρούνι ή με τα χέρια σου.»
Ο Puck είχε παρατηρήσει ότι οι καλεσμένοι καθόταν στις θέσεις τους για πολύ λίγο – σύντομα άρχιζαν να περιφέρονται σε όλο το χώρο, κι αυτό έκανε τη διανομή φαγητού προβληματική.
Δεν ήταν πάντα έτσι όμως. Τα Smartphones, το Twitter και οι ταμπλέτες έχουν κάνει τον κόσμο ανήσυχο. Τα πάντα είναι πιο γρήγορα, πιο αποσπασματικά, έτσι και το φαγητό, έτσι και η διαδικασία του δείπνου. Αυτό που έχει σημασία δεν είναι το φαγητό, αλλά ποιός θα μιλήσει με ποιόν και ποιόν θα κουτσομπολέψουν.
σχόλια