Δεκαπέντε λεπτά

Φαγητό και τέχνη 1

Μία λεπτή γραμμή χωρίζει τη ζωηρή φαντασία από τις ανεξέλεγκτες παραισθήσεις. Όταν ένας καλλιτέχνης ξεκινάει ένα ταξίδι προς το υπερρεαλιστικό δεν ξέρει που θα τον βγάλει.

Ο Giuseppe Arcimboldo έζησε στην αυλή των Αψβούργων στη Βιέννη κατά το δεύτερο μισό του 16^ου αιώνα και ακόμα προκαλεί τη φαντασία των κριτικών. Η ζωή του δεν δείχνει από πού προέρχονται οι παράξενες εικόνες κεφαλιών που έχουν σχηματιστεί από φρούτα και λαχανικά. Ήταν πανέξυπνος ή τρελός; Κάποιοι μελετητές υποστηρίζουν πάντως ότι αν λάβουμε υπόψη την γοητεία που ασκούσαν τα παζλ, τα αινίγματα, και το Παράξενο στους ανθρώπους της Αναγέννησης, ο Arcimboldo ήταν απλώς άλλος ένας θαυμαστής.

Η καθημερινή του δουλειά, πάνω σε παραδοσιακά θρησκευτικά θέματα, έχει ξεχαστεί, αλλά τα πορτραίτα του αγαπήθηκαν από τους σύγχρονούς του και εξακολουθούν να ενθουσιάζουν.

(Από το Wikipedia)

Φαγητό και τέχνη 2

Το φαγητό ως αντικείμενο για μένα αποτελεί μια σχεδόν αισθησιακή εμπειρία. Τα χρώματα, τα σχήματα και η φύση που τα δημιούργησε με κάνουν να τα αντιμετωπίζω σα να έχουν ανθρώπινη υπόσταση. (Vic Vincini)

Φαγητό και τέχνη 3

Ο Andy Warhol ως η επιτομή της απάθειας, τρώει ένα χάμπουργκερ, σ’ ένα βίντεο που εξακολουθεί να διχάζει. Μας κοροϊδεύει; Είναι αυτό τέχνη; Μήπως απλώς βαριέται; Πιστεύει ότι είναι τόσο διάσημος ώστε ό,τι και να κάνει θα συζητηθεί; (Ναι, ναι, ναι και ναι).