ΚΑΠΟΙΟ ΒΡΑΔΥ ΣΤΑ 23, ως μη διάσημη κόρη μονογονεϊκής οικογένειας, φοιτήτρια Παιδαγωγικού, μπαργούμαν, ανέμελη και μεθυσμένη σε ένα μπιτσόμπαρο με την παρέα της, έκανε σεξ με έναν άντρα που γνώριζε από τα δεκαοχτώ της.
Τα τελευταία εννέα χρόνια προσπαθεί να αποδείξει στο δικαστήριο πως το βίντεο της σεξουαλικής πράξης και οι φωτογραφίες στις οποίες εμφανίζεται ολόγυμνη και σε λιπόθυμη κατάσταση μέσα στο αμάξι του παρτενέρ της, υλικό που είδε όλη η Ελλάδα στα εξώφυλλα των εφημερίδων και στις ιστοσελίδες, είναι προϊόν revenge porn που καταγράφηκε από τον φίλο του παρτενέρ της σε συνεργασία με τον ίδιο και όχι ένα συναινετικό ερασιτεχνικό ροζ βίντεο που διέρρευσε «τυχαία», όταν η ίδια έγινε γνωστή στο τηλεοπτικό κοινό μέσα από τη συμμετοχή της στο «My style rocks».
Μπορεί κανείς να διαφωνεί σε πολλά με την περσόνα της Ι. Τούνη, την influencer, την πρώην παίκτρια ριάλιτι, την πιο πλούσια επιχειρηματία, την πιο χοτ, την πιο Θεσσαλονικιά, την πιο αγαπητή και την πιο μισητή περσόνα του διαδικτύου ταυτόχρονα.
Τα ΛΟΑΤΚΙ+ άτομα που αυτοκτόνησαν, στιγματίστηκαν, τραυματίστηκαν και αποκλείστηκαν εξαιτίας της εκδικητικής πορνογραφίας δεν θα αποζημιωθούν ποτέ αρκετά για τη βλάβη που υπέστησαν· ο μόνος τρόπος δικαίωσης είναι η ετυμηγορία «ένοχος».
Το γεγονός πως μία από τις πιο προνομιούχες γυναίκες στην Ελλάδα, μητέρα πια ενός τρίχρονου παιδιού, έχοντας στη διάθεσή της νομικούς, χρήματα, δημοσιότητα, χρόνο και ορατότητα, προσπαθεί από το 2018 ‒ώσπου το 2022 αποφάσισε να δημοσιοποιήσει το ονοματεπώνυμο του παρτενέρ της σε βίντεο που ανέβασε στο κανάλι της στο YouTube‒ να ολοκληρωθεί η δίκη των δύο ανδρών που κατηγορούνται για την καταγραφή και τη διάδοση του revenge porn, είναι ενδεικτικό για το τι γολγοθά πρέπει να τραβήξει η καθεμία από τις υπόλοιπες, μη διάσημες, μη πλούσιες, «αόρατες» γυναίκες που αντιμετωπίζουν καθημερινά την απειλή της διάδοσης ενός βίντεο ή τη διάδοσή του.
«Τελικά, τα θύματα δικαιούνται να ξεπεράσουν το τραύμα και να ξαναφτιάξουν τη ζωή τους; Ή πρέπει να οδηγηθούν σε απομόνωση και αυτοχειρία για να αποδείξουν ότι όντως κακοποιήθηκαν;».
Αυτό διερωτάται σε ανάρτησή της στα σόσιαλ μίντια, λίγες μέρες πριν από την ημέρα της τελικής ετυμηγορίας, θυμίζοντας υποθέσεις όπως αυτή της Λ. Κοεμτζή, που αυτοκτόνησε το 2016 πέφτοντας από τον ένατο όροφο της φοιτητικής εστίας του Αριστοτελείου, έπειτα από δημοσιοποίηση προσωπικών φωτογραφιών της στο διαδίκτυο.
Τα θύματα του revenge porn δεν βιώνουν μόνο την απελπισία, τον εξευτελισμό, τον φόβο και την ανασφάλεια που προκαλεί η μη συναινετική δημοσιοποίηση των προσωπικών τους δεδομένων. Παράλληλα, το υλικό αυτό εργαλειοποιείται ως μέσο εκβιασμού από τους κατόχους και διακινητές του προκειμένου να αναγκάσουν τα θύματα να στείλουν κι άλλο «υλικό» ή ανταλλάσσεται σε κλειστές ομαδικές συνομιλίες των σόσιαλ όπου άντρες διακινούν, αγοράζουν και πωλούν υλικό που έλαβαν κάποτε στο πλαίσιο ενός διαδικτυακού φλερτ, έστειλαν ή κατέγραψαν χωρίς συγκατάθεση.
Δυστυχώς, μου έχει συμβεί να λάβω μια τέτοια ενημέρωση για φωτογραφίες μου, όπως έχει συμβεί και σε φίλες μου να πληροφορηθούν από κάποιον γνωστό του γνωστού ότι σε μια ομαδική συνομιλία διακινούνται φωτογραφίες και βίντεο που κάποτε έστειλαν σε προσωπικές συνομιλίες.
Τα μέσα που προσφέρει η τεχνολογία για την προστασία αυτών των φωτογραφιών που στέλνουμε και λαμβάνουμε καθημερινά στις συνομιλίες του online dating δεν είναι επαρκή.
Ακόμα και αν το screenshot απενεργοποιείται, μπορεί κάποιος με την κάμερα μιας δεύτερης συσκευής κινητού να φωτογραφίσει το υλικό στα dm, ακόμα κι αν έχει αποσταλεί για μία προβολή.
Η κυρίαρχη πατριαρχική αφήγηση υποτιμά τα θύματα της εκδικητικής πορνογραφίας, οι αναφορές συνήθως περιλαμβάνουν τις K. Kαρντάσιαν, Π. Άντερσον και Π. Χίλτον, με τις δύο τελευταίες να κάνουν coming out ως θύματα εκδικητικής πορνογραφίας δεκαετίες μετά τη διαρροή των βίντεο και να αφηγούνται τις ολέθριες συνέπειες που είχε αυτή στη ζωή τους.
Ωστόσο, οι 141 γυναίκες που βρέθηκαν εκτεθειμένες στην υπόθεση της Πάτρας αλλά και τα θύματα του καταδικασμένου Σ. Παναγιωτόπουλου είναι γυναίκες της διπλανής πόρτας και δίνουν στο φαινόμενο μια διάσταση ακόμα πιο καθολική και πιο τρομακτική.
Ο νόμος στην Ελλάδα άλλαξε το 2022 με τις προσθήκες του άρθρου 346, περιλαμβάνοντας ποινές φυλάκισης έως οκτώ ετών και χρηματικές ποινές για την κοινοποίηση ακόμα και αλλοιωμένου οπτικοακουστικού υλικού, την απειλή για κοινοποίηση καθώς και τις συνέπειες της κοινοποίησης στη ζωή του θύματος (απόπειρα αυτοκτονίας, θάνατος), παρ’ όλα αυτά οι κατηγορούμενοι προστατεύονται με την ανωνυμία, ενώ τα θύματα όχι.
Ο χρόνος δεν θα γυρίσει πίσω για τις γυναίκες και τα ΛΟΑΤΚΙ+ άτομα που αυτοκτόνησαν, στιγματίστηκαν, τραυματίστηκαν και αποκλείστηκαν εξαιτίας της εκδικητικής πορνογραφίας· δεν θα αποζημιωθούν ποτέ αρκετά για τη βλάβη που υπέστησαν σε όλα τα πεδία της ζωής τους και ο μόνος τρόπος δικαίωσης είναι μια δικαστική απόφαση με την ετυμηγορία «ένοχος».
Γι’ αυτό η Τούνη είναι η φιλενάδα που δεν ήξερες ότι έχεις, ακόμα και αν δεν τη θέλεις. Γιατί η δικαίωσή της θα ανοίξει τον δρόμο για τις υπόλοιπες.
