Η ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑ ΠΟΡΕΥΕΤΑΙ – ή μάλλον τρικλίζει – με μπούσουλα τα αρχεία Epstein και κάθε νέο κεφάλαιο κάνει ακόμα πιο άγρια την διαδρομή. Όσο κι αν ήταν λερωμένος μέχρι το μεδούλι, δεν παύει να προκαλεί μια κάποια αίσθηση η χθεσινή σύλληψη του Άντριου Μαουντμπάτεν-Γουίνδσορ, πρώην Πρίγκηπα Ανδρέα (όπως τρυφερά τον λέγαμε κι εμείς εδώ κάποτε), πρώην Δούκα του Γιορκ, πρώην αντιναυάρχου του Βρετανικού Ναυτικού, πρώην «άτακτου και ζωηρού» γόνου της βασιλικής μοναρχίας αλλά αγαπημένου παιδιού της μαμάς του (οπότε όλα συγχωρούνται). Η υπηρεσιακή ανακοίνωση της αστυνομίας δεν ανέφερε καν το κοινό ονοματεπώνυμό του αλλά έκανε λόγο για έναν «εξηντάρη άνδρα από το Νόρφολκ». Για την ακρίβεια, και κατά δραματική σύμπτωση, ο μικρότερος αδελφός του Βασιλιά της Αγγλίας έκλεισε χθες τα 66 του, την ίδια ημέρα που οδηγήθηκε στο αστυνομικό τμήμα όχι σαν «έκπτωτος», ούτε καν σαν κοινός θνητός, αλλά σαν κοινός εγκληματίας.
Ο Άντριου Μαουντμπάτεν-Γουίνδσορ είναι ένα από τα σάπια φρούτα ενός εξωτικού, παρασιτικού είδους, κι αν έχει κάποια ελαφρυντικά, αυτά έχουν να κάνουν με τον ρόλο και με το στάτους που του κληροδότησε ένα νοσηρό, «αιμομικτικό» σύστημα.
Όπως λέει ο λαός σε τέτοιες περιστάσεις, «ευτυχώς που δεν ζουν οι γονείς του να τον δουν». Και ειδικά η μαμά του που του είχε ιδιαίτερη αδυναμία, η Ελισάβετ Β’ η οποία βασίλεψε για 70 χρόνια με γνώμονα το σύνθημα "never complain, never explain", τουτέστιν «μην ασχολείσαι, μην απολογείσαι». Ευτυχώς (για την ίδια) που δεν ζει, πράγματι, καθώς, όποια κι αν είναι η κατάληξη του «καμένου» έτσι κι αλλιώς κανακάρη της, το ζήτημα είναι η υπαρξιακή απειλή που για πρώτη φορά φαίνεται να αντιμετωπίζει ο θεσμός ο ίδιος. Καιρός του ήταν, ασχέτως αν εμείς εδώ μοιάζουμε να λιγουρευόμαστε όλο και πιο αδιακρίτως γαλαζοαίματα μεγαλεία. Ο Άντριου Μαουντμπάτεν-Γουίνδσορ είναι ένα από τα σάπια φρούτα ενός εξωτικού, παρασιτικού είδους, κι αν έχει κάποια ελαφρυντικά, αυτά έχουν να κάνουν με τον ρόλο και με το στάτους που του κληροδότησε ένα νοσηρό, «αιμομικτικό» σύστημα.
Ένα στάτους το οποίο, όπως σημείωνε χθες ο αρθρογράφος του Guardian Σάιμον Τζένκινς, «προέρχεται από την απόφαση της μητέρας του και του πρίγκιπα Φίλιππου να επαναπροσδιορίσουν το 1969 τη βρετανική μοναρχία ως ‘βασιλική οικογένεια’. Ο αρχηγός του κράτους έγινε η οικογένεια του κράτους. Αυτή η κίνηση αποδείχθηκε δημοφιλής αρχικά, με τις διάφορες φωτογραφίες των μικρών παιδιών να παίζουν γύρω από το μπάρμπεκιου στην εξοχική κατοικία της οικογένειας στο Μπαλμόραλ. Ακολούθως όμως οι εντυπώσεις άρχισαν να αλλάζουν όταν οι προστατευόμενοι έφηβοι εξελίχθηκαν σε πλούσιες διασημότητες... Ο Κάρολος επέζησε των δοκιμασιών του γάμου του και ο μεγαλύτερος γιος του, ο Γουίλιαμ, εμφανίζεται ως υποδειγματικός διάδοχος. Αυτό δεν μπορεί να παραβλέψει τις δυσκολίες στις οποίες βυθίστηκαν οι «ριγμένοι» όπως ο Άντριου και ο Χάρι. Ούτε φυσικά μπορεί να δικαιολογήσει τις σκανδαλώδεις φορολογικές απαλλαγές που απολαμβάνει η βασιλική περιουσία ή την πληθώρα των παλατιών που συντηρούνται δημοσία δαπάνη…».
