Αυτή την εβδομάδα μεταφερόμαστε στην Κέα, όπου ο Νίκος Λεβαντής μένει μόνιμα, χωρίς να το έχει σχεδιάσει ακριβώς, ούτε καν ονειρευτεί. Πριν από περίπου τρία χρόνια περνούσε τις καλοκαιρινές του διακοπές στο νησί, λίγο προτού ξεκινήσει τη νέα του δουλειά, που θα του επέτρεπε να δουλεύει εξ αποστάσεως.
Σε κάποια φάση συνειδητοποίησε πως, πολύ απλά, θα μπορούσε να μην επιστρέψει καν στην Αθήνα, να παραμείνει στο νησί και να εγκατασταθεί μόνιμα στο μέρος που από μικρός αγαπούσε. Έτσι κι έγινε! Νοίκιασε ένα σπίτι και μέσα σε μια μέρα έγινε κάτοικος Κέας. Τη μια στιγμή βρίσκεται βουτηγμένος στην τεχνολογία, στην αιχμή των εξελίξεων παγκοσμίως, και την άλλη βγαίνει έξω στη φύση. Ακολουθεί η ιστορία του Νίκου με τα δικά του λόγια.
«Γεννήθηκα στην Αθήνα, αλλά έχω ρίζες από την Κέα, από την πλευρά του πατέρα μου. Όταν ήμουν παιδί, περνούσα τα καλοκαίρια στο νησί, σε μια Κέα πολύ διαφορετική από τη σημερινή, ελάχιστοι την ήξεραν – μιλάμε για σαράντα χρόνια πριν.
«Στην πόλη είμαστε πολύ προστατευμένοι, σαν σε συσκευασία. Ενώ στο νησί ο καιρός σε επηρεάζει σημαντικά, είσαι εκτεθειμένος και ευάλωτος, αλλά ταυτόχρονα γλινεσαι και πιο ανθεκτικός».
Τα πρώτα μου γενέθλια τα είχαμε κάνει εδώ, αποκλεισμένοι για μέρες. Ούτε τούρτα δεν έβρισκαν και έχουν να το λένε πως έσβησα ένα κερί από την εκκλησία πάνω σε ένα καρβέλι από τον φούρνο. Αναμνήσεις αμέτρητες, αλλά όχι τόσο με τους ντόπιους. Ήμουν μικρό παιδί, δεν μπορούσα να χτίσω σχέσεις, παρά μόνο με όσους συναλλασσόμουν στην καθημερινότητα – στον φούρνο, με τη γειτόνισσα που μας έδινε τα αυγά, την κυρία Κούλα με τα κεφτεδάκια της…
Η συνέχεια επηρεάστηκε και από οικογενειακές αλλαγές. Μετά τον χωρισμό των γονιών μου και αργότερα τον θάνατο του πατέρα μου χρειάστηκε να πουλήσω το σπίτι που είχαμε στο νησί. Αυτό με απομάκρυνε αρκετά, για χρόνια ερχόμουν πια ως επισκέπτης, για λίγες μέρες.
Η μετακόμιση στην Κέα δεν ήταν κάτι που είχα σχεδιάσει, δεν θα μπορούσα να το έχω καν ονειρευτεί. Εκείνο το καλοκαίρι είχα πάρει ένα επαγγελματικό ρίσκο να αφήσω την εταιρεία που εργαζόμουν και την άριστη σχέση που είχα με τους συναδέλφους μου, με μόνη αφορμή το γεγονός ότι έπειτα από δύο χρόνια δουλειάς από το σπίτι, λόγω καραντίνας, δεν ήθελα να επιστρέψω στην καθημερινή ζωή στο γραφείο, με την κίνηση, τον θόρυβο κ.λπ.
Ήμουν διακοπές στο νησί και τον Σεπτέμβριο ξεκινούσα σε μια νέα εταιρεία, εξ αποστάσεως. Δεν είχα καν συνειδητοποιήσει ακόμα ότι αυτό μου έδινε τη δυνατότητα να είμαι πρακτικά οπουδήποτε. Και έτσι, λίγες μέρες προτού τελειώσουν οι διακοπές, μου ήρθε η ιδέα να μη γυρίσω στην Αθήνα.
Ζήτησα από τους φίλους που μου είχαν παραχωρήσει το σπίτι τους στο λιμάνι για τις διακοπές να μείνω και τον χειμώνα, και κάπως έτσι δημιουργήθηκε μια ονειρική συνθήκη με πολύ φυσικό τρόπο. Σαν να με ξέβγαλε το κύμα! Μια μέρα ξύπνησα κάτοικος Κέας και εργαζόμουν εξ αποστάσεως για την Ελβετία.
Είναι πολλοί που το θεωρούν διέξοδο, η αποξένωση από τη φύση τούς δημιουργεί ανισορροπίες και θα ήθελαν να το καταφέρουν και οι ίδιοι. Είναι βέβαια πάρα πολλές οι παράμετροι, δεν ήταν απλό ούτε και για μένα, παρότι είχα την ευελιξία της δουλειάς.
Αλλά καλό είναι να μην έχουμε απωθημένα. Λελογισμένα και με συναίσθηση της πραγματικότητας, κάποιο ρίσκο πρέπει να το παίρνουμε. Δεν έρχεται εξέλιξη μέσα στην ασφάλεια της συνήθειας. Πρέπει να βάζουμε όρια, να δίνουμε την ευκαιρία σε ό,τι αγαπάμε να καρποφορήσει.
Η πρώτη χρονιά ήταν ανεκτίμητη. Πραγματικά αισθανόμουν πλούσιος, σχεδόν άναυδος με το περιβάλλον στο οποίο βρισκόμουν. Παρακολουθούσα, χάζευα τη φύση, τον καιρό, τη θάλασσα αγριεμένη, τον βοριά να φυσά.
Στην πόλη είμαστε πολύ προστατευμένοι, σαν σε συσκευασία. Ενώ στο νησί ο καιρός σε επηρεάζει σημαντικά, είσαι εκτεθειμένος και ευάλωτος, αλλά γίνεσαι ταυτόχρονα και πιο ανθεκτικός. Γίνεσαι ένα με το περιβάλλον και είναι μαγικό να εναρμονίζεσαι με κάτι τόσο όμορφο.
Όταν συνειδητοποίησα ότι ήρθα για να μείνω, άρχισα να ψάχνω να νοικιάσω ένα σπίτι και η αναζήτηση με οδήγησε στη Χώρα, που την ήξερα από μικρός γιατί εκεί ήταν το σπίτι της οικογένειάς μου. Στη Χώρα το περιβάλλον είναι διαφορετικό, είσαι πιο ορατός. Διασχίζοντάς την βρίσκεσαι στο επίκεντρο.
Στο μεταξύ, η ζωή στο νησί είχε γίνει τόσο πολύτιμη για μένα, που άρχισα να γίνομαι πιο κοινωνικός, να γνωρίζω ανθρώπους, να έχω άποψη για το τι συμβαίνει, ακριβώς γιατί το νησί σε τροφοδοτεί και δεν μπορείς παρά να νοιάζεσαι για ό,τι αγαπάς. Αυτό με έφερε πιο κοντά στους κατοίκους, οι άνθρωποι άλλωστε κάνουν τους τόπους. Ξαφνικά απέκτησα ενδιαφέρον για συναναστροφές, για τα έθιμα, για τη σύνδεση του παρελθόντος με το σήμερα, αλλά και με τις δικές μου ρίζες. Δεν είναι μόνο η φύση.
Έτσι πολλαπλασιάστηκε η έλξη που ένιωθα. Κόλλησα για τα καλά, δεν μπορούσα να ξεκολλήσω. Ταυτόχρονα, η ένταξη αυτή μου κάλυψε ελλείψεις που δεν ήξερα ότι είχα. Σαν θεραπεία, αποκαταστάθηκε μέσα μου η αίσθηση του ανήκειν. Έχω πλέον σημείο προέλευσης. Και αυτό με άλλαξε ως άνθρωπο, έγινα πιο κοινωνικός, πάτησα καλύτερα στα πόδια μου.
Δουλεύω στον τομέα της τεχνολογίας και συγκεκριμένα στην κυβερνοασφάλεια, σε θέσεις μάρκετινγκ και επικοινωνίας. Στην καθημερινότητά μου συνομιλώ διαδικτυακά με ανθρώπους σε πολλές χώρες από ένα αγροτικό σπίτι στο Βελάδο, στη μέση του πουθενά, με θέα τις Κυκλάδες, όπου μετακόμισα την τρίτη χρονιά για να ζήσω την εμπειρία της εξοχής.
Μου αρέσει αυτή η αντίθεση, από τη μία τεχνολογία, στην αιχμή των εξελίξεων παγκοσμίως, συνδέομαι σε μια ψηφιακή πραγματικότητα από τον υπολογιστή. Αλλά όταν βγαίνω έξω, πιάνω χώμα, συναντώ γίδες, γουρούνια, και βλέπω τη ζωή στην ύπαιθρο, το περιβόλι, τα αμπέλια. Με βοηθά να είμαι γειωμένος, να μη βλέπω μόνο τον δικό μου μικρόκοσμο, αλλά να βρίσκω την ουσία πίσω από τη συναναστροφή με ανθρώπους με διαφορετικές καταβολές, που όμως τελικά όλοι μοιραζόμαστε, τις ίδιες έγνοιες.
Για να είμαι ειλικρινής, δεν έχω "μελλοντικά" σχέδια. Έχω δύο εκκρεμότητες που θα ήθελα να τακτοποιήσω: να αποκαταστήσω την οικογενειακή συνέχεια με ένα δικό μου σπίτι στο νησί και να ολοκληρώσω το διδακτορικό μου, που έχει σχέση με τα αυτοματοποιημένα συστήματα λήψης αποφάσεων και την τεχνητή νοημοσύνη. Είμαι σε καλό δρόμο, αλλά χρειάζεται πολλή προσπάθεια, είναι η αλήθεια.
Θα ήθελα στο μέλλον να διατηρήσω μια αυθεντικότητα σε ό,τι κάνω και να μη χαθώ στα υπαρξιακά διλήμματα που θα τίθενται όλο και εντονότερα στην ανθρωπότητα. Μπορεί να χαθεί πολύ εύκολα το νόημα αν απλώς αφεθούμε στην υπολογιστική ισχύ των αλγορίθμων. Θα ήθελα, σε ό,τι με αφορά, να συνεχίσει να με οδηγεί η καρδιά, η αγάπη για ό,τι και να είναι αυτό που κάνω.
H Κέα έχει άγρια ομορφιά. Για παράδειγμα, η Χώρα είναι πραγματικά εντυπωσιακή, η μορφή της, η αμφιθεατρική κατανομή της. Δεν έχει ούτε μία ευθεία! Θέλει όμως κόπο να τη γνωρίσεις, είναι γεμάτη σκαλιά. Μοιάζει να έχει φτιαχτεί για τα δύσκολα. Όλο το νησί έχει μια ομορφιά που δεν είναι ακριβώς γραφική, κρύβει μια πολύ έντονη δυναμική. Σαν να σε προκαλεί σε περιπέτεια. Τη ζεις, δεν την κοιτάς απλώς.
Επίσης, μου αρέσει η ποικιλία της. Έχει μοναδικές παραλίες, αλλά επίσης και ορεινούς όγκους και ένα σπάνιο δάσος από βελανιδιές. Ακόμα και οι καιρικές συνθήκες αλλάζουν ανά περιοχή. Παρότι είμαστε Κυκλάδες, η Κέα έχει τη δική της ταυτότητα, σαν να μην μπαίνει σε στερεότυπα, αλλά να σου δίνει τη δυνατότητα να βρεις αυτό που εσύ προτιμάς, ανάλογα με τη στιγμή. Είναι μη αναμενόμενη.
Στο νησί αισθάνεσαι πλήρης χωρίς να κάνεις κάτι, γιατί απλώς δεν έχεις τον ίδιο βαθμό επιβάρυνσης που προκαλεί το αστικό περιβάλλον. Εδώ τα πράγματα συχνά προκύπτουν από μόνα τους μέσα από τη διάδραση με τους γύρω, χωρίς καν να το προγραμματίσεις. Αρκεί να έχεις διάθεση και χρόνο βέβαια.
Προτιμώ δραστηριότητες που έχουν σχέση με τη φύση, την εξερεύνηση του τόπου, αλλά μου αρέσει και να αποκτώ νέες εμπειρίες σε σχέση με την αγροτική ζωή, να βοηθάω στα ζώα, στις ελιές και τόσα άλλα. Μαθαίνω. Δεν θα πω ότι θα γίνω αγρότης, αλλά με εξιτάρει αυτή η επαφή με τη γη. Με ενδιαφέρει επίσης ό,τι έχει σχέση με παραδόσεις. Δίνουν μια άλλη νότα στην καθημερινότητα κάποιου που έρχεται από ένα αποστειρωμένο περιβάλλον πόλης. Δημιουργούν αίσθηση συνοχής, σε δένουν με τους γύρω, αλλά δίνουν και ταυτότητα.
Ειλικρινά, πιστεύω πως έχω βρει ισορροπία. Αντί για αποκέντρωση, όπως λέγεται συχνά, πιο πολύ μοιάζει να έχω βρει το "κέντρο" μου. Η εργασιακή μου καθημερινότητα με κρατά σε επαφή με τις διεθνείς εξελίξεις και ταυτόχρονα μου δίνει την ευκαιρία να ταξιδεύω, οπότε έχω παραστάσεις και εκτός του νησιού. Με βοηθά να αισθάνομαι ελεύθερος, γιατί κάθε φορά επιβεβαιώνω πως προτιμώ να μένω εδώ αντί οπουδήποτε αλλού.
Και η δουλειά μου επωφελείται από αυτό. Μπορώ να αλλάξω παραστάσεις και να κάνω επανεκκίνηση, πολύ πιο εύκολα απ’ ό,τι στην πόλη. Σε ένα φορτισμένο αστικό περιβάλλον δεν θα το κατάφερνα τόσο εύκολα ή γρήγορα όπως, για παράδειγμα, με μια βουτιά στη θάλασσα ή μια βόλτα στο δάσος. Και βέβαια, αυτό με κάνει να αποδίδω και καλύτερα.
Δεν είναι ότι μου λείπει η Αθήνα με την έννοια της νοσταλγίας, γιατί έτσι κι αλλιώς πηγαίνω συχνά για πρακτικά ζητήματα, π.χ. για γιατρούς ή άλλες υποχρεώσεις. Η Κέα είναι πολύ κοντά στην Αθήνα, πολλοί θα πάνε για λίγες μέρες, για εκθέσεις, θέατρα, συναυλίες.
Δεν νιώθω δικαιωμένος, αλλά ευεργετημένος. Αυτή η έντονη έλξη που είχα από μικρός για το νησί κατέληξε να μου αλλάξει τη ζωή. Ήταν σαν να άνοιξα ένα δωμάτιο του σπιτιού μου, στο οποίο δεν είχα μπει ποτέ. Αισθάνομαι πιο πλήρης.
Αν μπορούσα να αλλάξω κάτι στην Κέα θα την έκανα λιγότερο προσηλωμένη στον επισκέπτη, ώστε να κάνουμε αυτό που κάνουμε επειδή το γουστάρουμε εμείς, όχι για τους άλλους. Και ο επισκέπτης που θα έρθει, θα το νιώσει, θα του μεταφέρουμε την αγάπη μας για ό,τι κάνουμε. Νομίζω πως όσοι το κάνουν ήδη, είναι κερδισμένοι.
Και βλέπεις πως υπάρχει πραγματικά δίψα για ό,τι αυθεντικό, που αναγνωρίζει το παρελθόν, το αξιοποιεί, αλλά δεν παύει να είναι και σύγχρονο. Άνθρωποι φρέσκοι, όλων των ηλικιών, το κάνουν ήδη. Τολμούν να προχωρήσουν σε νέα εγχειρήματα, ο καθένας στον τομέα του, και εισπράττουν στήριξη, ακόμα και ενθουσιασμό. Είναι πολύ ελπιδοφόρο. Γιατί υπάρχει μεγάλος πλούτος και σε ανθρώπους στο νησί και είναι υπέροχο να τους βλέπεις να αξιοποιούν τις δυνατότητες, τις γνώσεις, να έχουν άποψη και να παίρνουν τη ζωή στα χέρια τους.
Στείλτε τις προτάσεις σας για τη στήλη «Γειτονιές της Ελλάδας» στο [email protected]
