Ήδη από τα περσινά βραβεία του Σωματείου Ηθοποιών (SAG), όταν έγινε ο νεαρότερος Καλύτερος Ηθοποιός για την ερμηνεία του ως Μπoμπ Ντίλαν, ο Τίμοθι Σαλαμέ είχε προειδοποιήσει το κοινό του ότι θέλει να γίνει ένας από τους σπουδαίους (ηθοποιούς) και ότι βρίσκεται σε αναζήτηση μεγαλείου. H παραδοχή προβλημάτισε τότε πολλούς για την έπαρσή της, ο Σαλαμέ πάντως δεν δείχνει κανένα σημάδι υποχώρησης, αφού στην αυγή του 2026 αγκάλιασε τον ρόλο του μεγαλομανούς σταρ που του προσάπτουν οι επικριτές του, προωθώντας ξεδιάντροπα τον χαρακτήρα του «Marty Supreme» σε μια καμπάνια μάρκετινγκ (υποτίθεται) δικής του έμπνευσης, με ιδέες στα όρια της γελοιότητας. Δεν θα ήταν υπερβολή να πούμε ότι το «Marty Supreme» προωθήθηκε όχι ως μια ταινία με πρωταγωνιστή τον Τίμοθι Σαλαμέ αλλά ως ο Τίμοθι Σαλαμέ που πρωταγωνιστεί σε μια ταινία.
Η καμπάνια άρχισε να ξεδιπλώνεται τρεις μήνες πριν από την έξοδο της ταινίας μέσω ενός πρωτόφαντου meta-μάρκετινγκ που σατίριζε την κουλτούρα των μεγάλων στούντιο και τον ναρκισσισμό των σταρ. Περισσότερο από κάθε άλλη αντισυμβατική πρακτική από όσες χρησιμοποιήθηκαν για την προώθηση του «Marty Supreme» συζητήθηκε το 18λεπτο zoom που ανέβασε ο Σαλαμέ στα social του, στα μέσα Νοεμβρίου. Σε αυτό, μια ναρκισσιστική εκδοχή του εαυτού του φαινόταν να προτείνει εξωφρενικές τακτικές προώθησης της ταινίας σε στελέχη του γραφείου παραγωγής A24. Το βίντεο ήταν, τελικά, ένα αστείο, το εναρκτήριο δείγμα μιας καμπάνιας στηριγμένης στον Σαλαμέ, εκρηκτικής και προσωπικής, που αναποδογύρισε το συχνά προβλέψιμο ή γλυκανάλατο promo των ταινιών. «Το κινηματογραφικό μάρκετινγκ προσπαθεί να είναι ουδέτερο, κομψό», λέει ο Σαλαμέ στο σατιρικό βίντεο, του οποίου το σενάριο έγραψε ο ίδιος. «Εμείς δεν θέλουμε να είμαστε σικ».
O Σαλαμέ στον χαρακτήρα του Μάρτι Μάουζερ αισθάνεται –και η Χρυσή Σφαίρα που στέρησε από τον συγκλονιστικό Ντι Κάπριο για το «Μια μάχη μετά την άλλη» τον επιβεβαιώνει– ότι άγγιξε μια ερμηνεία ανάλογη του Πατσίνο στη «Σκυλίσια Μέρα», και δεν το κρύβει.
Μπορεί να μη βάφτηκε πορτοκαλί το Άγαλμα της Ελευθερίας ή ο Πύργος του Άιφελ, όπως εκείνος πρότεινε στο zoom, όμως ένα πορτοκαλί αερόπλοιο με δημοσιογράφους πέταξε στις αρχές Δεκεμβρίου πάνω από το Μπέβερλι Χιλς με αφορμή την πρεμιέρα της ταινίας στο Λος Άντζελες – το πορτοκαλί χρησιμοποιήθηκε σε κάθε ενέργεια γύρω από την ταινία, από τα κράνη των κομπάρσων στο teaser μέχρι τα ασορτί σύνολα Chrome Hearts του Τίμοθι και της Κάιλι (Τζένερ) στην αβάν πρεμιέρ του Λος Άντζελες.
Παράκρουση ενός νεαρού ηθοποιού που την έχει ψωνίσει ή, ίσως, ένα εγχειρίδιο οδηγιών για το πώς μπορείς να πρωτοτυπήσεις επικοινωνιακά σε μια εποχή που σχεδόν τίποτα δεν εντυπωσιάζει κανέναν; Χάρη στο guerilla promo, πάντως, και την ασυγκράτητη Chala-μανία που καλά κρατεί, η ταινία «Marty Supreme» ξεπετιέται τους δυο τελευταίους μήνες σε όλα τα feed μας, με τον ίδιον τον Σαλαμέ, το λατρεμένο it-boy της γενιάς του, να κομπάζει χωρίς μετριοφροσύνη για την ερμηνεία του ως Μάρτι Μάουζερ, σαν ένας αυτόκλητος νέος Μπράντο. Τα media, ιδίως τα πιο παραδοσιακά, τον έψεξαν γι’ αυτό. Αυτό όμως που κάποιος εκλαμβάνει ως υπεροψία, ένας άλλος μπορεί να το εκλάβει ως μια άξια κερδισμένη αυτοπεποίθηση που τη μοιράζεται με το κοινό. O Σαλαμέ στον χαρακτήρα του Μάρτι Μάουζερ αισθάνεται –και η Χρυσή Σφαίρα που στέρησε από τον συγκλονιστικό Ντι Κάπριο στο «Μια μάχη μετά την αλλη» τον επιβεβαιώνει– ότι άγγιξε μια ερμηνεία ανάλογη του Πατσίνο στη «Σκυλίσια Μέρα» και δεν το κρύβει.
Αντίθετα, το ζει σε απόλυτη ταύτιση με τον χαρακτήρα του Μάρτι Μάουζερ, χτίζοντας μάλιστα branding γύρω από την ταινία –στον δρόμο που άνοιξε ο Λούκα Γκουαντανίνο στις ταινίες του «Challengers» και «Queer»– με την πρακτική του method dressing (οι πρωταγωνιστές μιας ταινίας την προωθούν φορώντας ρούχα εμπνευσμένα από τους ήρωες που υποδύονται σ’ αυτήν): σε μια σειρά από εμφανίσεις, ο Σαλαμέ λάνσαρε φαρδιά μονοχρωματικά σύνολα από μαλακό δέρμα, συνδυασμένα με cargo boots, που σχεδίασε ειδικά για εκείνον η Sarah Burton από το νέο της πόστο στον Givenchy – ένα χαλαρό, αντισυμβατικό look, που ευθυγραμμίζεται με τον χαρακτήρα του Μάρτι Μάουζερ στην ταινία, ενός γοητευτικού νταή που φιλοδοξεί να γίνει πρωταθλητής του αγωνιστικού πινγκ-πονγκ στην Αμερική των '50s.
Εκτός από τη high fashion εκδοχή του ξιπασμένου μάγκα, ο ηθοποιός προώθησε και μια streetwear «στολή» εμπνευσμένη από τον ρόλο του: τα αντιανεμικά Marty Supreme, που για τη δημιουργία τους συνεργάστηκαν η celebrity στυλίστριά του, Tέιλορ Mακνίλ, και το ολοκαίνουργιο καλιφορνέζικο brand του Doni Nahmias που συνδέει τον κόσμο των σπορ με αυτόν της πολυτέλειας. Προτού βγουν στην πώληση σε pop-up shops από τους παραγωγούς της ταινίας (έναντι του τσιμπημένου ποσού των $250), τα μπουφάν είχαν γίνει ήδη viral χάρη σε μια καμπάνια όπου ο ίδιος ο Σαλαμέ και Goats (Greatest of All Time) προσωπικότητες από διάφορα πεδία, από τον Toμ Μπρέιντι και τον Mάικλ Φελπς ως τον Μπιλ Νάι και τη Mίστι Κόουπλαντ, φορούσαν το αντιανεμικό καλώντας τον κόσμο να «κάνει μεγάλα όνειρα».
«Ο κόσμος δύσκολα κάνει focus στις μέρες μας. Πώς τον πείθεις να πληρώσει για να δει μια ταινία, αντί να την κατεβάσει παράνομα ή να περιμένει την έξοδό της σε μια πλατφόρμα;» δήλωσε σε μια δημοσιογραφική συνέντευξη ο Σαλαμέ. «Έχω ένα κοινό, και προσπαθώ να του κινήσω το ενδιαφέρον, δίνοντας το 150% του εαυτού μου» κατέληξε, αναφερόμενος στην πολυσυζητημένη καμπάνια που περιλάμβανε τουρνουά πινγκ-πονγκ με ερασιτέχνες (με χορηγό την Airbnb), συνεργασίες με τη Supreme, ακόμα και σωματοφύλακες κομπάρσους με κράνη σε σχήμα μπάλας πινγκ-πονγκ στα κεφάλια τους.
Η στροφή σε ένα guerilla κινηματογραφικό μάρκετινγκ με αφορμή τις τακτικές του «Marty Supreme» αντανακλά τον προβληματισμό των σταρ και των επιτελείων τους με αυτό που το περιοδικό «Vulture» ονόμασε «The New Media Circuit», το ανεπίσημο και ανεξέλεγκτο μπαράζ από podcast, βίντεο και εμπορικές ενέργειες για την προώθηση μιας ταινίας στα social, στο οποίο αναγκάζονται να καταφύγουν οι διαφημιστές, αφού ο παραδοσιακός τρόπος (συνεντεύξεις, εμφανίσεις σε βραδινά σόου και προφίλ σε αξιόπιστα μέσα) δεν εγγυώνται πια εμπορική επιτυχία.
Αυτού του τύπου η προώθηση επιδιώκει όγκο ενεργειών και μια πειραματική διάθεση. «Να τους εκπλήσσεις με ιδέες που θα θυμούνται» είναι το μότο των νέων media που έφερε τον Σαλαμέ στην κορυφή της Σφαίρας στο Λας Βέγκας (σε μια επιχείρηση stunt αντάξια του Τομ Κρουζ) και πρωτοκλασάτους σταρ όπως ο Κλούνι και ο Πιτ στο αθλητικό podcast των αδελφών Kελς, «New Heights».
Ο χρόνος θα δείξει αν το 150% που έδωσε ο Σαλαμέ στο «Marty Supreme» θα του προσφέρει, πέρα από μια επιτυχία στα social media, και ένα σουξέ στα ταμεία.
Το ήσυχο άγγιγμα της Miyako Bellizzi
Κι ενώ ο Σαλαμέ τα δίνει όλα, κυκλοφορώντας με το φέρσιμο και το ντύσιμο του Μάρτι, η ενδυματολόγος του «Marty Supreme», Miyako Bellizzi, μας αποκαλύπτει τον συναρπαστικό κόσμο του Μάρτι Μάουζερ στην οθόνη.
«Το καστ ήταν πολυπρόσωπο, με πολλούς αντικαταστάτες. Είχαμε ανταλλαγές πυροβολισμών. Σχεδόν σε κάθε σκηνή, κάποιος μαχαιρωνόταν και κάποιος έτρεχε να ξεφύγει. Έπρεπε να φτιάξουμε χιλιάδες κοστούμια από το μηδέν, τουλάχιστον για τους 20 βασικούς χαρακτήρες της ταινίας. Τα ρούχα αυτής της εποχής –Νέα Υόρκη στις αρχές της δεκαετίας του ’50– δεν υπάρχουν πια, κι όσα βρήκαμε δεν κάλυπταν τις ανάγκες της ταινίας», εξηγούσε στα μέσα Δεκεμβρίου η Bellizi στο περιοδικό «W» για τις δυσκολίες του εγχειρήματος.
Συνεργάτης του Σάφντι σε όλες τις προηγούμενες ταινίες του («Good Time», «Uncut Gems»), αλλά και υπεύθυνη για τα κοστούμια των ταινιών «Σκηνές από έναν γάμο» και «Bonjour Tristesse», η Νεοϋορκέζα Miyako οραματίστηκε –βασισμένη κυρίως σε ένα ντοκιμαντέρ του 1955, εικόνες από το περιοδικό «LIFE», καθώς και οπτικό υλικό της φωτορεπόρτερ Ρουθ Όρκιν και του σπουδαίου Ρόμπερτ Φρανκ– τον μικρόκοσμο του μεταπολεμικού Lower East Side, μια γειτονιά με φτωχοκατεργάρηδες και γκάνγκστερ, ανθρώπους με όνειρα, μαγκιά και φανταχτερά γούστα. «Δεν θέλαμε μια στυλιζαρισμένη απόδοση της εποχής. Στοχεύσαμε σε αληθοφανή κοστούμια που να ντύνουν μια γειτονιά μεταναστών και εργατών».
Με ένα ατελιέ που ξεπερνούσε τα 50 άτομα, η ενδυματολόγος μελέτησε την κίνηση των ηθοποιών στις πρόβες για να καταλήξει σε επιλογές που δεν επιζητούν την προσοχή, απλώς «κάθονται καλά» στους χαρακτήρες. «Το φάρδος του στριφώματος στο κοστούμι σου δήλωνε πόσο ματσωμένος ήσουν – όσο περισσότερα τα λεφτά, τόσο περισσότερο το ύφασμα», εμπιστεύτηκε στον σκηνοθέτη ένας παλιός ράφτης της περιοχής. Η σιλουέτα του Μάρτι Μάουζερ που υποδύεται ο Σαλαμέ βασίστηκε στα κοστούμια Zoot της εποχής, με φαρδιά παντελόνια, boxy μακριά σακάκια και έντονες βάτες. Στα πουκάμισά του υιοθετήθηκε ένας κυματιστός αέρας που ταίριαζε με το καυχησιάρικο στυλ του και τις τρελές του φιλοδοξίες. Σημαντική προσθήκη στο look ήταν και τα μυωπικά γυαλιά, μια ατέλεια στην πανοπλία του σκληρού του χαρακτήρα.
Στο χαοτικό, ζωηρό σκηνικό του Lower East Side, η ταινία αντιπαραβάλλει την ατσαλάκωτη κοινωνία του Upper, τον κόσμο της Kέι Στόουν (Γκουίνεθ Πάλτροου), μιας πρώην σταρ του βωβού. «Για το δικό της look, μελετήσαμε τον Balenciaga και τον Dior, δύο οίκους που ιδρύθηκαν εκείνη την εποχή, θέτοντας τις βάσεις του μοντερνισμού», είπε η Bellizzi στη γαλλική «Vogue», προσθέτοντας πως ανέτρεξε στις φιγούρες της Μάρλεν Ντίντριχ και της Γκρέις Κέλι για την γκαρνταρόμπα της Πάλτροου, την οποία φαντάστηκε «σοφιστικέ, κομψή και αυτοκρατορική, όχι σούπερ μοδάτη ή επιδεικτική». Το χρώμα αφηγείται τη δική του ιστορία σε αυτόν τον χαρακτήρα. Οι εμφανίσεις της Γκουίνεθ εξελίσσονται από την ασπρόμαυρη παλέτα της κατάθλιψής της στο κατακόκκινο φόρεμα που φορά στη βόλτα της με τον Μάρτι στο Σέντραλ Παρκ, όταν η γνωριμία της μαζί του της έχει ξυπνήσει το πάθος για ζωή.
Στο καστ του «Marty Supreme» περιλαμβάνονται και κάμποσα είδωλα της μόδας και της ποπ κουλτούρας, που το ντύσιμό τους αποδείχθηκε ιδιαίτερη πρόκληση για την Bellizzi. Η δυσκολότερη περίπτωση ήταν ο Tάιλερ Oκόνμα (γνωστός ως Tyler, the Creator), του οποίου το προσωπικό στυλ αντλεί από τη χρονική περίοδο στην οποία αναφέρεται η ταινία. «Έπρεπε να διαχωρίσω τον χαρακτήρα του στην ταινία από τη δημόσια εικόνα του, να υποτονιστεί η περσόνα του για να μη φανεί ότι παίζει τον εαυτό του». Επίσης, πώς συνεργάζεσαι με έναν σχεδιαστή και ενδυματολόγο σαν τον Isaac Mizrahi (τον ατζέντη της Πάλτροου στην ταινία); «Μαζί του ανέπτυξα μια δημιουργική σχέση. Ανταλλάζαμε μηνύματα, ζητούσα τη γνώμη του για όλα», λέει η Βellizzi, μια γυναίκα μεγαλωμένη από τη Γιαπωνέζα μητέρα και την εξίσου Γιαπωνέζα γιαγιά της σε ένα περιβάλλον όπου τα ρούχα είχαν σημασία όχι σαν ασκήσεις στυλ αλλά σαν χρηστικές κάψουλες αναμνήσεων και ιστορικών αναφορών.
Τα ενδύματα για εκείνην είναι αντικείμενα που διαμορφώνονται μέσα από τη χρήση τους. Παρατήρηση (σχεδόν ανθρωπολογική), αναζήτηση, τροποποίηση και νέα χρήση vintage ρούχων αποτελούν το κορμό της δουλειάς της, παράλληλα με την αισθητική και τη λειτουργικότητα. Στον κόσμο της Bellizi, τα ρούχα ενσωματώνονται στις ανάγκες των χαρακτήρων, ήσυχα και σταδιακά. Οι ηθοποιοί κάτω από το βλέμμα της δεν μετατρέπονται σε καρικατούρες εποχής, μοιάζουν να ζουν στο παρόν της ταινίας.
Ένα παρόν με το οποίο ο Τίμοθι ταυτίστηκε τόσο ώστε να μεταφέρει τον ενθουσιώδη, αμοραλιστή Μάρτι του σε κάθε του δημόσια εμφάνιση. Πείτε τον νάρκισσο ή καυχησιάρη, o ίδιος, όμως, και η ταινία του ζουν τη στιγμή τους.
