ΤΟ 2025 ΔΙΑΒΑΣΑΜΕ στη «Vogue» πως το να έχεις αγόρι θεωρείται πλέον «ντεμοντέ» – όχι γιατί δεν υπάρχουν έρωτες πια αλλά γιατί οι φιλίες παίρνουν τη θέση που παλιά έπαιρνε το boyfriend. Στη θέση των φωτογραφιών με φιλιά και αγκαλιές στα social media βλέπουμε πια κοινούς λογαριασμούς, πλατωνικά «γαμήλια» τελετουργικά, κοινές αγορές σπιτιών, ακόμα και διακοπές που μοιάζουν περισσότερο με οικογενειακή γιορτή παρά με ρομαντική απόδραση ενός ζευγαριού.
Ίσως αυτό να μοιάζει με τάση, αλλά ως έναν βαθμό, για μένα, δεν είναι τάση, είναι βίωμα.
Για χρόνια ήμουν single. Όχι περιστασιακά, αλλά για μεγάλα διαστήματα, αδιάλειπτα, σε ηλικίες που διαμορφώνεις όνειρα, φιλοδοξίες και τη σειρά προτεραιοτήτων σου. Μεγαλώνοντας σε επαρχία και βλέποντας φίλες μου να έχουν αγόρια σταθερά από το γυμνάσιο, είδα πώς είναι μια γλυκιά και τρυφερή σχέση να σε πλάθει και να σου λειαίνει τις γωνίες. Φτάνοντας στα τριάντα, έβλεπα γύρω μου φίλους και γνωστούς να παντρεύονται ή να κάνουν σχέδια ζωής με συντρόφους.
H φιλία μπορεί να είναι το καλύτερο «σπίτι» όταν η ερωτική σχέση καθυστερεί ή δεν έρχεται. Είναι πραγματικά romance. Romance με σώμα, διάρκεια και ενσυναίσθηση.
Αυτό που έμαθα –και που όλο και περισσότερες γυναίκες αρχίζουν να βλέπουν– είναι ότι η φιλία μπορεί να είναι το καλύτερο «σπίτι» όταν η ερωτική σχέση καθυστερεί ή δεν έρχεται. Είναι πραγματικά romance. Romance με σώμα, διάρκεια και ενσυναίσθηση. Μια κατάσταση που δεν κάνει απλώς το bare minimum αλλά σου δίνει όσα θα περίμενες από έναν σύντροφο. Σαν μια προσομοίωση του τι θα γίνει όταν βρεθείς στο κατάλληλο σημείο την κατάλληλη στιγμή.
Στο άρθρο διευκρινίζεται ότι η λέξη «partner» αρχικά δεν περιοριζόταν στις ερωτικές σχέσεις: ήταν όρος που χρησιμοποιούσαν επιχειρηματίες για να περιγράψουν τη δέσμευση, την κοινή ευθύνη και την αμοιβαία εμπιστοσύνη. Η χρήση της με την έννοια του ερωτικού συντρόφου είναι πιο πρόσφατη, και τώρα πολλοί ξανασκεφτόμαστε ποια είδη σχέσεων αξίζει να χαρακτηρίζουμε με αυτήν τη λέξη.
Τελικά, αναρωτήθηκα: γιατί να θεωρούμε τόσο αυτονόητο το ότι η δέσμευση συνοδεύεται από ρομαντισμό; Γιατί η φροντίδα, η σταθερότητα, η αμοιβαία στήριξη και η πρόθεση να μοιραστείς τη ζωή σου με κάποιον/-α να σχετίζονται μόνο με τον ερωτικό σύντροφο;
Από τον ευρύ κύκλο φίλων μου –που είναι έξυπνα, δημιουργικά, δυναμικά άτομα–, με μία έχω αναπτύξει τα τελευταία τρία χρόνια μια σχέση που ξεφεύγει από τα κλισέ της «φιλίας». Είναι πλατωνική μεν, αλλά ενέχει μια βαθιά δέσμευση: είναι ένα είδος σχέσης στην οποία η μία διάλεξε συνειδητά την άλλη. Και το πιο παράδοξο (και όμορφο) είναι ότι αυτή η σχέση με έκανε καλύτερη:
• πιο επικοινωνιακή και ανοιχτή στις επόμενες σχέσεις
• πιο σίγουρη και υποστηρικτική στη δουλειά και στον επαγγελματικό μου χώρο
• πιο δεκτική στις αλλαγές και τις απώλειες
Αυτό που μοιραζόμαστε δεν είναι απλώς μια «καλή φιλία», έχει συνέπεια και παρέχει συναισθηματική ασφάλεια.
Στο άρθρο γίνεται επίσης αναφορά στις κοινωνικές και οικονομικές συνθήκες –όπως η κρίση στέγασης και το αυξημένο κόστος ζωής– που ωθούν πολλούς να μοιράζονται σπίτια, οικονομικές υποχρεώσεις ή ζωές με φίλους, όχι απλώς για πρακτικούς λόγους, αλλά γιατί τέτοιες σχέσεις προσφέρουν σταθερότητα και αμοιβαία φροντίδα. Με τις φίλες μου είχαμε σκεφτεί κάποτε να φτιάξουμε μια μικρή κομούνα στην εξοχή – ένα σπίτι με χώρο για όλα, αγροτικές δουλειές, μαγειρική και ποδόσφαιρο.
Για πολλούς, το μεγάλο ζήτημα σήμερα γύρω από τις σχέσεις είναι ότι η ίδια η λέξη «δέσμευση» τρομάζει. Πολλοί φρικάρουν στη σκέψη του «για πάντα» ή θέλουν μια ιδανική, ανεφάρμοστη μορφή δέσμευσης – βλέπε situationships, σχέσεις που δεν ορίζονται ποτέ ή αιωρούνται, ή δεν υφίστανται την πίεση του γάμου. Αυτό δημιουργεί άγχος, μπλέκει τα συναισθήματα και κάνει τον έρωτα πολύπλοκο. Στις φιλίες, όμως, δεν υπάρχει αυτό το βάρος. Κάθε σχέση αποκτά το επίπεδο δέσμευσης που ταιριάζει στη στιγμή και στους ανθρώπους, χωρίς κοινωνικά «κουτάκια» ή πίεση. Δεν χρειάζεται να είσαι «μαζί για πάντα» και ούτε χρειάζεται να αποφασίσεις ότι δεν θέλεις καμία δέσμευση – απλώς υπάρχει αμοιβαία φροντίδα και εμπιστοσύνη, όπως πρέπει.
Δεν ισχυρίζομαι ότι οι ρομαντικές σχέσεις δεν έχουν αξία· έχουν, και, όταν υπάρχει όρεξη και από τις δύο πλευρές, είναι πανέμορφες. Όμως οι συνδέσεις που δεν εξαρτώνται από πατροπαράδοτες προσδοκίες, κοινωνικές επιταγές ή συμβάσεις μπορούν να σου προσφέρουν το ίδιο βάθος, την ίδια αφοσίωση και φροντίδα. Τότε αναρωτιέσαι τι σημαίνει πραγματικά ρομάντζο. Είσαι χορτάτος, η καρδιά σου γεμάτη αγάπη και σιγουριά και βγαίνεις να πιάσεις τη ζωή από τα μαλλιά με ψυχραιμία και συνειδητά.
Ίσως το ρομάντζο να μην είναι απλώς το φιλί στην αυλή ενός σπιτιού ή το δείπνο για δύο με τη συνοδεία ειδυλλιακής μουσικής. Ίσως στο μέλλον οι σχέσεις να εμπλουτίσουν τον έρωτα με μορφές αφοσίωσης που σε ξαφνιάζουν με τα συναισθήματα που προκαλούν. Κι αν αυτή η διαφορετική οικογένεια που αποτελείται από φιλίες, φροντίδα και αμοιβαία επιλογή είναι το επόμενο βήμα στη συντροφικότητα, τότε λέω με στόμφο: πάμε!
