Τόσο δυνατή κινηματογραφική χρονιά ήταν το 2025 για την εγχώρια διανομή που είχε το περιθώριο να δανείσει στην επόμενη μερικές από τις κορυφαίες στιγμές του, όπως το «Hamnet», το «La Grazia», το «Resurrection», το «Marty Supreme» και το «Sound of Falling», δίχως να υποστεί φύρα σε δυναμική.
Φυσικά, κι αυτό με τη σειρά του πήρε ενίσχυση από το 2024, με τίτλους όπως το «I’m Still Here», το «Flow» και το «Brutalist». Με τέτοια ποικιλία επιλογών και με τον παραδοσιακά δυσανάλογο σε σχέση με τη ζήτηση –και τις αντοχές του πορτοφολιού του μέσου θεατή– αριθμό νέων κυκλοφοριών κάθε εβδομάδα, ήταν επόμενο οι σινεφίλ να χάσουν το ραντεβού με μερικές πραγματικά αξιόλογες ταινίες.
Όπως κάθε χρόνο, σας παρουσιάζουμε μια λίστα με δέκα τέτοιους τίτλους που πέρασαν σχετικά απαρατήρητοι και αξίζουν μια δεύτερη ευκαιρία, είτε στο σπίτι είτε σε κάποια κινηματογραφική αίθουσα, αν επανεμφανιστούν εκεί. Σημειώνεται πως οι επιλογές έγιναν από ταινίες που κυκλοφόρησαν στις ελληνικές αίθουσες από την 01.01.2025 ως τις 31.12.2025 και ότι προσπαθήσαμε να έχουμε τη μεγαλύτερη δυνατή ποικιλία ανάμεσα σε θεάματα φιλικά προς το ευρύ κοινό, arthouse επιλογές και φιλμικά αξιοπερίεργα.
Όπως κάθε χρόνο, σας παρουσιάζουμε μια λίστα με δέκα τέτοιους τίτλους που πέρασαν σχετικά απαρατήρητοι και αξίζουν μια δεύτερη ευκαιρία.
Βetter Man
Στην αρχή της χρονιάς κυκλοφόρησε ένα μουσικό biopic για τον Ρόμπι Γουίλιαμς, με έναν CGI πίθηκο να τον αντικαθιστά – λιγότερο εξαιτίας του «Me and my Monkey» και περισσότερο επειδή είναι πιο εύκολο να συμπαθήσουμε έναν CGI πίθηκο από τον Βρετανό ποπ σταρ. Τελικά το εύρημα δεν τράβηξε το ενδιαφέρον του κοινού, αντιθέτως, λειτούργησε απωθητικά. Και κάπως έτσι οι θεατές έχασαν ένα απολαυστικό μουσικοχορευτικό όργιο, με highlight την ευρηματικά χορογραφημένη σκηνή του «Rock the DJ», που μετατρέπει τη Regent Street σε πλατό και θα αφήσει κάθε φίλο του μιούζικαλ με το στόμα ανοιχτό.
Queer
Queer | Official Trailer HD | A24
O βασανισμένος Αμερικανός ήρωας του «Queer» περιπλανιέται σε μια τεχνητή Πόλη του Μεξικού, καμωμένη στα στούντιο της Τσινετσιτά, και πνίγει τα κρίματά του στο αλκοόλ, στην ηρωίνη και στο ψωνιστήρι. Όλα αυτά, ώσπου η πλατωνική ιδέα του έρωτα και μιας βαθύτερης σύνδεσης παρουσιάζεται μπροστά του με τη μορφή ενός πρώην στρατιώτη. Κάδρα αλά Χόπερ, αναχρονιστική tracklist, η χαμένη τέχνη του κινηματογραφικού μουσικού θέματος –μπράβο στους Τρεντ Ρέζνορ και Άτικους Ρος–, ανατριχιαστική ερμηνεία από τον Ντάνιελ Κρεγκ, μια ψυχεδελική τρίτη πράξη αλά Μπάροουζ, στο μυθιστόρημα του οποίου βασίζεται η ταινία, κι ένα φινάλε από εκείνα που κουβαλάς μαζί σου για μια ζωή – αν δεν σε έχει πετάξει εκτός κλίματος η προαναφερθείσα τριπαρισμένη ενότητα.
Grand Tour
Ο Πορτογάλος Μιγκέλ Γκόμες, της εκλεκτής arthouse επιτυχίας «Tabu», επέστρεψε φέτος για μια περιπλάνηση στην Άπω Ανατολή με πρόσχημα μια ιστορία ερωτικής υπεκφυγής και καταδίωξης. Ναι, είναι σινεμά για 100 ανθρώπους, το καταλαβαίνω πλήρως και κατανοώ και τις πιθανές διαμαρτυρίες, αλλά αυτοί οι 100 θα νιώσουμε μέχρι τελευταίου κυττάρου εκείνο τον τύπο που τραγουδά το «My Way» μόνος του σε ένα τελειωμένο karaoke bar στις Φιλιππίνες, εννοεί κάθε νότα και κάθε συλλαβή ξεχωριστά και στη συνέχεια μάς δείχνει και το κόστος αυτής της κατανόησης.
Presence
PRESENCE - Official Trailer
Στα χαρτιά ακούγεται σαν gimmick, στην πράξη η ταινία του Στίβεν Σόντερμπεργκ, που αφηγείται μια παραδοσιακή ιστορία φαντασμάτων αποκλειστικά μέσα από το POV του φαντάσματος, είναι πολλά περισσότερα. Βλέπεις, πίσω από την αλά ’90s crime ίντριγκα, συστήνει μια ιδέα απείρως πιο τρομακτική από δέκα διαβόλια, είκοσι τριβόλια και σαράντα επτά jumpscares. Μια ιδέα πιο ανατριχιαστική ακόμα κι από εκείνη της πλήρους ανυπαρξίας μετά τον θάνατο: υποστηρίζει πως η υπαρξιακή μας αγωνία δεν θα καταλαγιάσει ούτε στο Επέκεινα.
September 5
Mε τη δράση τοποθετημένη από την αρχή ως το τέλος εντός του κτιρίου όπου στεγάζονταν οι ανταποκριτές του αμερικανικού καναλιού ABC κατά την κάλυψη των Ολυμπιακών Αγώνων του Μονάχου το 1972, ο Τιμ Φέλμπαουμ πλάθει ένα κλειστοφοβικό, procedural θρίλερ και συλλαμβάνει τη στιγμή του ολοκληρωτικού θανάτου της δημοσιογραφικής ακεραιότητας, όταν η πρωτιά, με όσο το δυνατόν γλαφυρότερες, ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες, αντικατέστησε την πληρότητα και την ακρίβεια στη μετάδοση της είδησης. Η σημασία της ταινίας αυξάνεται σε μια περίοδο που η εξακρίβωση και η διάδοση της αλήθειας δοκιμάζονται καθημερινά.
Memoir of a Snail
Memoir of a Snail - Official Trailer
Υψηλής δακρυγόνου λειτουργίας και στηριγμένο στην παραδοσιακή ντικενσιανή συνταγή που θέλει τα αποτελεσματικότερα happy ends να είναι εκείνα που κερδήθηκαν δύσκολα, το λεπτοδουλεμένο animation «Memoir of a Snail» ήταν το crowdpleaser που έπρεπε να έχουν δει περισσότεροι στις αίθουσες και μια ταινία απολύτως απαραίτητη σε μια εποχή που, κατά την (επί της αρχής, ευεργετική) προσπάθεια απενοχοποίησης της αυτολύπησης, κάπως περάσαμε στο άλλο άκρο και λογαριάσαμε την τελευταία ως συγχωροχάρτι για πλήρη απόσυρση στο «κέλυφός» μας – αν όχι ως πανάκεια.
All Shall be Well
H Πατ και η Άντζι συγκατοικούν ευτυχισμένες και ερωτευμένες στο διαμέρισμα της πρώτης στο Χονγκ Κονγκ επί δεκαετίες. Όταν η Πατ πεθαίνει, λόγω νομικού κενού η Άντζι πέφτει στην ανάγκη (και στο έλεος) της βιολογικής οικογένειας της συντρόφου της, στην οποία ανήκει τυπικά το διαμέρισμα. Πέρα από την κοινωνική της διάσταση, η ταινία του Ρέι Γιουνγκ μάς θυμίζει εκείνο που μας δίδαξε επανειλημμένα ο θείος Κλιντ (Ίστγουντ), ότι το αίμα δεν κάνει την οικογένεια. Μια σημαντική ιδιαιτερότητα είναι ότι η Άντζι δεν αντιδρά επιθετικά στις αδιανόητες προκλήσεις των συγγενών, για να μην προδώσει τον τρόπο που έζησαν με την αγαπημένη της. Κι όταν η αμφιβολία την κατακλύσει, η επιβεβαίωση θα έρθει σεναριακά, με εκείνο τον ωραίο τρόπο του μελοδράματος κι από τον άνθρωπο που έχει τη μεγαλύτερη σημασία.
The Shrouds
THE SHROUDS - Official Trailer
Το κοινό του Κρόνενμπεργκ πάντα ήταν μικρό, και συρρικνώθηκε όταν το σινεμά του έγινε πιο διαλογικό και δύστροπο. Για εκείνον, όμως, που θα προσεγγίσει το «Shrouds» ως απαραίτητη ψηφίδα ενός ευρύτερου έργου, είναι μια (με τον τρόπο της) συναρπαστική εμπειρία. Έχοντας περάσει μεγάλο μέρος της καριέρας του χαρτογραφώντας τη σωματοποίηση μύχιων πόθων διά της μεταμόρφωσης, ο Καναδός μετέθεσε κατά τον 21ο αιώνα την προβληματική του από το σώμα στο μυαλό. Κι εδώ για πρώτη φορά πέρασε στην καρδιά: σε καμία άλλη ταινία του Κρόνενμπεργκ δεν έχουμε ακούσει φράσεις όπως «το σώμα της ήταν ο κόσμος μου και ο σκοπός μου» ή «άραγε θα σπάσεις, αν σε αγκαλιάσω;»
Colors of Time
Μέσω μιας ιδιοφυούς παράλληλης αφήγησης και μιας ωραίας σεναριακής ανατροπής, ο Σεντρίκ Κλαπίς παρουσιάζει μια θαυμάσια δημιουργία για τη σημασία του παρελθόντος για ασφαλή πλοήγηση στο παρόν αλλά και για τον ιδανικό σχεδιασμό του μέλλοντος. Με κινηματογραφική εφευρετικότητα και ορμητικότητα τριαντάρη, παρά τα 63 του χρόνια, ο Κλαπίς αποδεικνύει ότι το σινεμά μεγάλου κοινού, όπως το εννοούσαμε παλιότερα τουλάχιστον, δεν σημαίνει απαραίτητα υπακοή στη συνταγή της γραμμικότητας, του υπερτονισμού των δραματικών beats και της υπερβάλλουσας επεξηγηματικότητας. Ελπίζουμε, μόνο, αυτό το μεγάλο κοινό να ανακαλύψει την ταινία στο σπίτι.
Exit 8
Exit 8 | Official Trailer
Διασκευάζοντας υποδειγματικά στη μεγάλη οθόνη το ομώνυμο video game, o Γκένκι Καουαμούρα στηλιτεύει την παρεπόμενη απομόνωση και τον εγωκεντρισμό που διέπει το κυρίαρχο κοινωνικό μοντέλο, μετουσιώνει τον φόβο εξημέρωσης ενός αρσενικού σε αγριευτικές βινιέτες τρόμου και αξιοποιεί το εύρημα της επανάληψης ώστε να μεταδώσει την αίσθηση του ανοίκειου και να μετατρέψει την παραμικρή αλλαγή σε πηγή ανησυχίας – λίγα πράγματα μάς τρομάζουν όσο η αλλαγή, άλλωστε. Οι φίλοι του σινεμά τρόμου και γενικότερα του φανταστικού να το αναζητήσουν πάραυτα.
