ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΜΕΡΙΚΕΣ μέρες έκανε πρεμιέρα στο Netflix η τουρκική βιογραφική ταινία «Λεφτέρ: Η ιστορία του καθηγητή» («Lefter: The story of the ordinarius»). «Καθηγητής» («οrdinaryüs» στα τουρκικά) ήταν το παρατσούκλι ενός από τους μεγαλύτερους ποδοσφαιρικούς θρύλους της Τουρκίας λόγω της αντίληψής του στον αγωνιστικό χώρο και της δυνατότητάς του να ξεκλειδώνει τις αντίπαλες άμυνες. Ο «Λεφτέρ» ήταν ο Λευτέρης Αντωνιάδης ή Κιουτσουκαντωνιάδης εξαιτίας του μικρού σχετικά ύψους του («κιουτσούκ» σημαίνει μικρός) και μεσουράνησε στο τουρκικό αλλά και στο διεθνές ποδόσφαιρο τη δεκαετία του ’50.
Ο Λευτέρης Αντωνιάδης γεννήθηκε στην Πρίγκηπο από οικογένεια Ελλήνων της Πόλης το 1925. Ο πατέρας του, Χριστοφής, ήταν ψαράς και με την Αργυρώ δημιούργησαν μια πολύτεκνη οικογένεια έντεκα παιδιών. Δύο χρόνια πριν από τη γέννηση του Λευτέρη είχε συντελεστεί η ανταλλαγή των πληθυσμών μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, αλλά η οικογένεια Αντωνιάδη ήταν ανάμεσα στους περίπου 100.000 Έλληνες που παρέμειναν στην Πόλη.
Ο «Λεφτέρ» ήταν ο Λευτέρης Αντωνιάδης ή Κιουτσουκαντωνιάδης εξαιτίας του μικρού σχετικά ύψους του («κιουτσούκ» σημαίνει μικρός), και μεσουράνησε στο τουρκικό αλλά και στο διεθνές ποδόσφαιρο τη δεκαετία του ’50.
Ο Λευτέρης ξεκίνησε να παίζει ποδόσφαιρο στην ομάδα Ταξίμ Σορ, ενώ ο αδελφός του Παναγής, ο οποίος επίσης είχε μολυνθεί με το μικρόβιο της μπάλας, αγωνιζόταν στη γειτονική Μπέγιογλου Σπορ, δύο ιστορικές ομάδες της Κωνσταντινούπολης που περιλάμβαναν παίκτες από τις ελληνικές, αρμενικές και εβραϊκές παροικίες της πόλης: Αρμένιους, Έλληνες, Εβραίους και Τούρκους.
Το ποδοσφαιρικό χάρισμα του Λευτέρη όμως ήταν πασιφανές και σύντομα πήρε μεταγραφή για την Φενέρμπαχτσε, με την οποία θα συνέδεε το όνομά του στην αιωνιότητα. Στην ένδοξη διαδρομή του στη Φενέρ σημείωσε 323 τέρματα, ενώ είχε και καμιά σαρανταριά συμμετοχές στην Εθνική Τουρκίας, συχνά ως αρχηγός. Ήταν επίσης ο πρώτος ποδοσφαιριστής από την Τουρκία που αγωνίστηκε σε επιφανείς ομάδες του εξωτερικού, παίζοντας στη Φιορεντίνα και στη γαλλική Νις (Νίκαια).
Μία από τις πιο δραματικές στιγμές της ζωής του ήταν στη διάρκεια του πογκρόμ κατά των Ελλήνων που ξέσπασε την 6η Σεπτεμβρίου του 1955 στις γειτονιές της Κωνσταντινούπολης. Το σπίτι του έγινε στόχος βίαιων επιθέσεων και χρειάστηκε η παρέμβαση κάποιων φανατικών οπαδών της ομάδας του, οι οποίοι έκαναν κλοιό γύρω από το οίκημα για να αποφευχθούν τα χειρότερα. Και στην Ελλάδα όμως είχε αντιμετωπίσει την εχθρότητα: η εφημερίδα «Αθλητική Ηχώ» τον είχε αποκαλέσει «γενίτσαρο» όταν είχε έρθει να παίξει με την Εθνική Τουρκίας. «Η επίσκεψίς του προεκάλεσε γενικήν αγανάκτησιν και η εμφάνισίς του εις ελληνικόν γήπεδον αποτροπιασμόν», έγραφε τότε η εφημερίδα.
Η αντιμετώπιση αυτή λησμονήθηκε, πάντως, μερικά χρόνια αργότερα, όταν ο Λευτέρης Αντωνιάδης ήρθε το 1964 σε ηλικία 39 ετών στη χώρα καταγωγής του για να κλείσει την καριέρα του στην ΑΕΚ. Την επόμενη χρονιά ξεκίνησε την προπονητική του καριέρα από τον πάγκο του Αιγάλεω. Προπόνησε ελληνικές αλλά και τουρκικές ομάδες μέχρι το 1972, οπότε και έκλεισε τον κύκλο του ως προπονητής στη Σαμσούνσπορ.
Ο Λευτέρης Αντωνιάδης έφυγε από τη ζωή στις 13 Ιανουαρίου του 2012. Το σύνθημα που κάποτε συνόδευε τις επελάσεις του, «Ver Lefter’e yaz deftere» (Δώσε στον Λευτέρη να γράψει στο τεφτέρι) δόνησε για τελευταία φορά τις κερκίδες όταν το φέρετρο μπήκε στο γήπεδο της Φενέρ, έξω από το οποίο στέκεται σήμερα επιβλητικό το άγαλμά του.
«Lefter: The Story of the Ordinarius» | Official Trailer | Netflix
