F1: The Movie
Mε πολύμηνα γυρίσματα σε αληθινά grand prix και εκτεταμένα επαναληπτικά, όταν η ομοσπονδία της Formula 1 άλλαξε τις προδιαγραφές των οχημάτων, το φιλμ του Τζόζεφ Κοζίνσκι φιλοδοξεί να γίνει εκείνη η ταινία που θα καθορίσει τους κινηματογραφικούς αγώνες ταχύτητας, συνδυάζοντας τη ρεαλιστική αγωνιστική δράση με τη δοκιμασμένη συνταγή του βετεράνου που επιστρέφει και του ταλέντου που αμφισβητεί και διεκδικεί. Πρωταγωνιστούν οι Μπραντ Πιτ, Κέρι Κόντον, Ντάμσον Ίντρις και Χαβιέρ Μπαρδέμ. (Aπό 26/6)
Superman
Στη νιοστή απόπειρα reboot του διευρυμένου σύμπαντός της, η DC ποντάρει τα ρέστα της σε έναν ήρωα που εκπροσωπεί την καλοσύνη, τη δικαιοσύνη, την ελπίδα –και τον αμερικάνικο τρόπο ζωής, αλλά ας το παραβλέψουμε–, και δίνει τα κλειδιά στον πρωτομάστορα των Guardians of the Galaxy Τζέιμς Γκαν, τον οποίο απέκτησε με μεταγραφή από την αντίπαλη ομάδα της Marvel. Η προσθήκη του τετράποδου Krypto αποτελεί κυνική επίκληση στα φιλοζωικά ένστικτά μας – και πολύ καλά κάνει. (Από 11/7)
Τοgether
H επιτυχία του Substance και, πιο συγκεκριμένα, η υποδοχή του εξωφρενικού κρεσέντου του μοιραία θα έφερνε κι άλλα εγχειρήματα αντίστοιχης, μεταμεσονύκτιας λογικής, στηριγμένα στη σωματική παραμόρφωση και μεταμόρφωση. Εδώ οι Ντέιβ Φράνκο και Άλισον Μπρι –μαζί και στη ζωή– υποδύονται ζεύγος σε μακροχρόνια σχέση, ευρισκόμενο σε κρίση. Μια εκδρομή στην εξοχή και ένα αναπάντεχο υπερφυσικό φαινόμενο θα τους φέρει πιο κοντά, μεταφορικά αλλά και κυριολεκτικά, όπως κάνει σαφές το (πάντα) εμπνευσμένο προωθητικό υλικό της NEON στις ΗΠΑ. Πρόκειται για την ταινία που ξεχώρισε στο περασμένο Φεστιβάλ Σάντανς. (Από 31/7)
Naked Gun
Διαχρονικά αγαπητός κωμικός τίτλος (και) στη χώρα μας, αναπόφευκτα δύσκολο να εννοηθεί δίχως την παρουσία του Λέσλι Νίλσεν, ενός άλλοτε στιβαρού πρωταγωνιστή σε b-movies που γνώρισε δεύτερη καριέρα ως κωμικός, αν και ο Λίαμ Νίσον είναι γνωστός κυρίως ως action hero σε μια νεότερη γενιά σινεφίλ και η πρωταγωνιστική του εμφάνιση εδώ θα εκληφθεί ως ανάλογη «στροφή» καριέρας. Το ζήτημα είναι κατά πόσο μπορεί να αναπαραχθεί το παλαβό, οπτικά σύνθετο και αδυσώπητο χιούμορ της ομάδας ΖΑΖ από τρίτους, με το πρώτο τρέιλερ να αφήνει μια χαραμάδα αισιοδοξίας για το αποτέλεσμα. Έχουμε την υποψία ότι η ταινία θα αποδειχθεί μεγάλο εισπρακτικό hit στα μέρη μας. (Από 31/7)
Materialists
Με το ντεμπούτο της, το Past Lives, η Σελίν Σονγκ μας χάρισε μια ταινία την οποία συνεχίζουμε (και θα συνεχίσουμε) να μελετάμε, κατορθώνοντας να (επι)κοινωνήσει όσα είχε να πει περί πεπρωμένου, έρωτος και άλλων δαιμονίων με έναν τρόπο που παρακάμπτει τις (όποιες) εγκεφαλικές αναστολές μας και χτυπάει την πόρτα του θυμικού. Έχοντας στη διάθεσή της μια τριπλέτα-φωτιά, τους Ντακότα Τζόνσον, Πέδρο Πασκάλ και Κρις Έβανς, η Σονγκ δοκιμάζει τις δυνάμεις της στη σοφιστικέ κομεντί, σε μια ταινία που περιμένει πολύς κόσμος εκεί έξω. (Από 07/8)
Bring her Back
Συζητήθηκε πολύ το Talk to me των αδελφών Φιλίππου, αναδεικνύοντας δυο κινηματογραφικές φωνές με ταλέντο και επαναφέροντας τον κίνδυνο στο σινεμά τρόμου – αναφερόμαστε στον κίνδυνο να δούμε στην οθόνη κάτι που θα μας τραυματίσει. Ακόμα και όσοι δεν ενθουσιάστηκαν με τη δεύτερη ταινία τους, που γενικά έλαβε θετικές κριτικές, αναγνωρίζουν ότι πρόκειται για μια τρομακτική εμπειρία και κάνουν λόγο για αξέχαστη εικονογραφία φρίκης. Η πρωταγωνιστική παρουσία της γλυκύτατης Σάλι Χόκινς σε κόντρα ρόλο αποτελεί ένα καλοδεχούμενο bonus. (Από 21/8)
The life of Chuck
Εδώ και δυο δεκαετίες το Βραβείο Κοινού στο Φεστιβάλ του Τορόντο σημαίνει αυτομάτως σοβαρή οσκαρική πορεία. Αυτό κατέκτησε η ταινία του Μάικ Φλάναγκαν (Oculus, «The Haunting of Hill House») τον περσινό Σεπτέμβριο. Επειδή, όμως, στη NEON σκόπευαν να παίξουν τα ρέστα τους στην Anora –και δικαιώθηκαν– μετέθεσαν για το φετινό καλοκαίρι το Life of Chuck, μια ταινία φιλόδοξης αφήγησης και αβίαστα συγκινητικής κορύφωσης που, σύμφωνα με τις κριτικές, έχει τα φόντα για να αναδειχθεί στο επόμενο Τελευταία Έξοδος: Ρίτα Χέιγουορθ. Όχι τυχαία, βασίζεται κι αυτή σε βιβλίο του Στίβεν Κινγκ. Ίσως η ταινία που περιμένουμε περισσότερο απ’ όσες αναφέραμε. (Από 28/8)
The man who knew too much
Σε αυτούς που γκρινιάζουν να «παίξουν και τίποτε άλλο πέρα από Χίτσκοκ» τα θερινά, την απάντηση δίνουν οι ίδιες οι ταινίες του που παραμένουν τρισμέγιστα δείγματα ψυχαγωγίας και βιρτουζιτέ. Τέτοιο είναι και αυτό εδώ το ριμέικ της ομώνυμης ταινίας του από τον ίδιο, όπου ζεύγος Αμερικανών τουριστών πηγαίνουν ταξίδι στο Μαρόκο μετά του υιού τους, με τον τελευταίο να πέφτει θύμα απαγωγής. Για να ανακτήσουν το βλαστάρι τους, θα μπλέξουν σε μια ιστορία κατασκοπείας και θα «ξυπνήσουν» στον πραγματικό, επικίνδυνο κόσμο, όπου ο έλεγχος της κατάστασης είναι πρακτικά αδύνατος, με τον άνδρα της οικογένειας να ενηλικιώνεται, αποδεχόμενος τις πατρικές και συζυγικές ευθύνες του. Εδώ πρωτοακούστηκε το «Que sera sera» της Ντόρις Ντέι. (Από 26/6)
Τhe Hustler
Όπως όλες οι σπουδαίες αθλητικές ταινίες, το Hustler δεν μιλά (μόνο) για το άθλημα. Πρόκειται για ηθική ιστορία μεν, δεν υψώνει ποτέ το δάχτυλο δε. Στον ρόλο ενός ταλαντούχου, μα φαντασμένου παίχτη μπιλιάρδου εμφανίζεται ένας Πολ Νιούμαν-θηρίο ανήμερο, θαρρείς πως θέλει να πει του Μπράντο «να, κι εγώ μπορώ να το κάνω» – και το κάνει. Στον ρόλο του αντιπάλου του βρίσκουμε τον Τζάκι Γκλίσον που στέκεται σαν να ξέρει κάτι παραπάνω από όλους μέσα στο δωμάτιο – και ξέρει–, με την Πάιπερ Λόρι να ενσαρκώνει τον Άγγελο και τον Τζορτζ Σ. Σκοτ τον Μεφιστοφελή. Μετά το πέρας της προβολής νιώθεις ότι τα ρούχα σου μυρίζουν κάπνα, έτσι αποτελεσματικά που υφαίνει την ατμόσφαιρα μιας αίθουσας μπιλιάρδου ο Ρόμπερτ Ρόσεν. (Από 10/07)
Ηοw to steal a million
Πλην του Χίτσκοκ, τακτική θαμώνας των εγχώριων θερινών σινεμά είναι και η Όντρεϊ Χέπμπορν. Πέρα από τις πέντε βασικές ταινίες, όμως, η φιλμογραφία της περιλαμβάνει και διαμαντάκια σαν αυτή τη χιτσκοκική απόπειρα του Γουίλιαμ Γουάιλερ, ο οποίος ισορροπεί θαυμάσια μεταξύ του σασπένς και της ελαφρότητας και πλέκει ένα απολαυστικό γαϊτανάκι εξαπατήσεων. Στο πλευρό της πολυαγαπημένης πρωταγωνίστριας βρίσκουμε έναν Πίτερ Ο’Τουλ που αποδεικνύεται άξιος αντικαταστάτης του Κάρι Γκραντ – ποιος να το ’λεγε. Συμπρωταγωνιστούν ο εκλεκτός Ιλάι Γουάλας και ο εκφραστικός καρατερίστας Χιου Γκρίφιθ που τους έκανε άνω κάτω στα γυρίσματα, πηγαίνοντας μονίμως πιωμένος, για να απολυθεί, αφού ολοκλήρωσε τις σκηνές του. (Από 31/7)
