ΤΟ ΚΟΜΜΑ ΤΗΣ ΛΑΤΙΝΟΠΟΥΛΟΥ στις δημοσκοπήσεις έχει ποσοστά που φτάνουν μέχρι και το 7,2%(!), κι αυτό δείχνει πως στις εκλογές δεν πέτυχε μια συγκυριακή είσοδο στη Βουλή· το κόμμα Βελόπουλου διεκδικεί ακόμα και την τρίτη θέση· αυτοί που λένε πως είναι οι καλοί χριστιανοί μοιάζει να έχουν πολλές πιθανότητες για μια θέση και στην επόμενη Βουλή· οι λεγόμενοι Σπαρτιάτες, αν δεν είχαν (και σωστά) κυνηγηθεί νομικά, θα κατέγραφαν μια πορεία που θα έδειχνε ότι τέτοιες αποκρουστικές εκφράσεις αποτελούν μια καλή επιλογή για μεγάλο αριθμό πολιτών.
Ο πρωθυπουργός και τα πολιτικά στελέχη της ΝΔ, αμήχανοι, δεν παρακολουθούν καν αυτό που τους λένε οι δημοσκοπήσεις. Όλες οι απώλειες εδώ και χρόνια είναι προς τα δεξιά και αυτό δεν αλλάζει, παρά τις προσπάθειες επαναπατρισμού ψηφοφόρων με την υιοθέτηση, έστω εν μέρει, της ατζέντας της ακροδεξιάς. Το αντίθετο συμβαίνει.
Πολλά δεξιά και κεντροδεξιά κόμματα σε ευρωπαϊκές χώρες βρέθηκαν τα τελευταία χρόνια σε αντίστοιχη θέση με αυτήν της κυβερνώσας Νέας Δημοκρατίας. Έβλεπαν πως χάνουν επιρροή προς λαϊκίστικά ακροδεξιούς σχηματισμούς και αρκετά από αυτά προσπάθησαν να ανακτήσουν τη δύναμή τους ακολουθώντας πολιτικές ανάλογες εκείνων των λαϊκιστών με βασικό επίδικο κυρίως το μεταναστευτικό.
Οι κοινωνίες σε όλο τον κόσμο στρέφονται ολοένα περισσότερο σε ακροδεξιές και λαϊκιστικές εκφράσεις, αυτό είναι γεγονός.
Δεν τα κατάφεραν σε καμία περίπτωση, αυτή η τακτική λειτούργησε σαν μπούμερανγκ, αυτοί που έλκονται από τον ακροδεξιό λαϊκισμό προτίμησαν τα πρωτότυπα, οι εκφράσεις τους θεωρούνται ως πιο γνήσιες. Το κόλπο δεν έπιασε και αυτό που συνέβη είναι ότι οι κοινωνίες στράφηκαν σε βαθιά συντηρητικές επιλογές και διαμόρφωσαν πεποιθήσεις που μερικά χρόνια πριν θα ακουγόντουσαν αδιανόητες. Στον 21ο αιώνα μιλάμε πάλι για την νομιμότητα των αμβλώσεων και την ύπαρξη δυο ή περισσότερων φύλων.
Λίγες ημέρες πριν, σε ένα άρθρο της η «Guardian» ανέφερε πως «τα ακροδεξιά κόμματα σε όλη την Ευρώπη κανιβαλίζουν την κεντροδεξιά». Αν και πιο ακριβής τίτλος θα ήταν ότι «κανιβαλίζουν γιατί τους το επέτρεψε η κεντροδεξιά», στο κείμενο της εφημερίδας αναφέρεται ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα. Οι χριστιανοδημοκράτες στη Γερμανία προκάλεσαν μεγάλη οργή όταν ο ηγέτης τους Μερτς και πολύ πιθανός αυριανός καγκελάριος της χώρας αθέτησε μια μακροχρόνια δέσμευση και βασιζόμενος σε ακροδεξιούς ψήφους προσπάθησε να αλλάξει την πολιτική που αφορά τη μετανάστευση, προκαλώντας την αντίδραση εκατομμυρίων Γερμανών πολιτών και των σοσιαλιστών, φιλελευθέρων, οικολόγων, ακόμα και βουλευτών του συντηρητικού κόμματος, μέχρι και της ίδιας της Άνγκελα Μέρκελ που μίλησε για λάθος. Αυτό για το οποίο ουσιαστικά κατηγορείται ο Μερτς είναι πως γκρέμισε έναν τοίχο απέναντι στην ακροδεξιά τον οποίο έχτιζαν όλες οι δημοκρατικές δυνάμεις στη χώρα εδώ και πολλές δεκαετίες, από το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.
Τα παραδείγματα που δείχνουν ότι με τον τρόπο αυτό απενοχοποιείται η ακροδεξιά ατζέντα και υιοθετείται από συντηρητικά κόμματα τα οποία δεν κερδίζουν από αυτή την ιστορία δεν περιορίζονται στη Γερμανία. Ας μη σταθούμε στην Αυστρία, όπου η συνεργασία σε επίπεδο κυβερνητικό μεταξύ δεξιάς και ακροδεξιάς απειλεί ή για τις ευρωπαϊκές χώρες όπου η ακροδεξιά κυβερνά. Ας αναφερθούμε στη Γαλλία με τη δημοκρατική παράδοση. Ο Φρανσουά Μπαϊρού, που δεν δηλώνει καν δεξιός αλλά κεντρώος, είπε πως οι Γάλλοι αισθάνονται ότι η μετανάστευση τους «βυθίζει» και οι δηλώσεις του ενθουσίασαν τους ακροδεξιούς της Εθνικής Συσπείρωσης. Οι τελευταίοι μόλις είχαν κερδίσει μία ακόμη ιδεολογική μάχη, όπως την κερδίζουν σε πολλές γωνιές του πλανήτη, με πιο κραυγαλέα περίπτωση αυτή του Τραμπ, με όποιες ιδιαιτερότητες έχει.
Πουθενά δεν παρατηρήθηκαν ψηφοθηρικά οφέλη για τα κεντροδεξιά και δεξιά παραδοσιακά κόμματα από την εν μέρει, έστω, υιοθέτηση ακροδεξιών πολιτικών· ούτε στην Ελλάδα συμβαίνει κάτι τέτοιο. Ό,τι και αν πει ο Κ. Μητσοτάκης κλείνοντας το μάτι στους ψηφοφόρους της ακροδεξιάς που φεύγουν από το κόμμα του δεν πείθει. Τα ποσοστά των ακροδεξιών κομμάτων και κομματιδίων δεν μειώνονται, κάθε άλλο. Πρόκειται για μια άγονη και αναποτελεσματική πολιτική, αλλά το χειρότερο για την ελληνική κοινωνία και όπου αλλού συμβαίνει αυτό είναι η προσαρμογή μεγάλων ομάδων του πληθυσμού στα νέα δεδομένα, η κοινωνική νομιμοποίηση ακραίων ρατσιστικών απόψεων, η δαιμονοποίηση όχι μόνο των ξένων αλλά οποιουδήποτε στοιχείου ξενίζει, είναι διαφορετικό από το σύνηθες και εκφράζει μια άλλη θεώρηση.
Οι κοινωνίες σε όλο τον κόσμο στρέφονται ολοένα περισσότερο σε ακροδεξιές και λαϊκιστικές εκφράσεις, αυτό είναι γεγονός. Οι πολιτικές ελίτ που για δεκαετίες κυριάρχησαν στις περισσότερες χώρες άμβλυναν ταξικές διαφορές, ενεργοποίησαν αντανακλαστικά και εθνικές ταυτότητες και ενίσχυσαν τον εθνικισμό είναι μια μεγάλη ιστορία. Αυτό που προέχει είναι να μη συνεχιστεί η κατρακύλα.
