ΤΗΝ ΩΡΑ ΠΟΥ ΓΡΑΦΟΝΤΑΙ ΑΥΤΕΣ οι γραμμές, η απείρως εμβληματική πινακίδα του Χόλιγουντ δεν κινδυνεύει (ακόμα;) από τις φωτιές που έχουν ζώσει την ευρύτερη περιοχή του Λος Άντζελες. Αυτό φυσικά διόλου δεν εμπόδισε την (fake) εικόνα του φλεγόμενου μνημείου να κατακλύσει τα social media και να γίνει viral. Δεν υπήρχε περίπτωση να χαθεί η ευκαιρία ενός τόσο μεγαλοπρεπούς όσο και προφανούς συμβολισμού, ασχέτως αν η εικόνα ήταν προϊόν φαντασίας, δυστοπικού οίστρου ή ευσεβούς πόθου.
Αυτό όμως που μας τρομάζει πραγματικά είναι το γεγονός ότι μπορούν να συμβούν πυρκαγιές τέτοιας κλίμακας Γενάρη μήνα, ειδικά σε μια περιοχή με κλίμα σαν το δικό μας (της βόρειας Μεσογείου) και μάλιστα εντός του αστικού ιστού. Οι φωτιές στη Νότια Καλιφόρνια είναι άλλη μια απόδειξη ότι οι εποχές δεν είναι όπως τις ξέραμε και όλα τα κλιματικά μοντέλα προβλέπουν την αύξηση της συχνότητας αυτών των φαινομένων, τα οποία επιμένουμε να θεωρούμε αλλόκοτα, ενώ τείνουν να γίνουν ο (απρόβλεπτος) κανόνας.
«Όσα ελικόπτερα κι όσα οχήματα κι αν αγοράσουμε όσους πυροσβέστες κι αν προσλάβουμε, όσες συστάδες θάμνων κι αν καθαρίσουμε, οι φωτιές δεν θα σταματήσουν να μαίνονται. Θα σταματήσουν μόνο όταν η γη, πιθανότατα πολύ μετά αφότου εμείς έχουμε εκλείψει, χαλαρώσει σε μια πολύ πιο προβλέψιμη κλιματική συνθήκη».
Ανάμεσα στα ρεπορτάζ, τα άρθρα γνώμης και τα δραματικά «βιωματικά» κείμενα στα αμερικανικά μέσα, είδα (στους New York Times) να αναδύεται και μια «αποκαλυπτική» δήλωση που είχε κάνει το 2019 ο τότε δήμαρχος του Λος Άντζελες, Έρικ Γκαρκέτι. «Όσα ελικόπτερα κι όσα οχήματα κι αν αγοράσουμε», είχε πει τότε, «όσους πυροσβέστες κι αν προσλάβουμε, όσες συστάδες θάμνων κι αν καθαρίσουμε, οι φωτιές δεν θα σταματήσουν να μαίνονται. Θα σταματήσουν μόνο όταν η γη, πιθανότατα πολύ μετά αφότου εμείς έχουμε εκλείψει, χαλαρώσει σε μια πολύ πιο προβλέψιμη κλιματική συνθήκη».
Πέρα από τον ανθρώπινο παράγοντα, τις ελλείψεις, τις ολιγωρίες και την εγκληματική αδιαφορία στις τρομακτικές προκλήσεις της κλιματικής αλλαγής, κάθε ευάλωτη περιοχή του πλανήτη έχει το δικό της φολκλόρ σε ό,τι έχει να κάνει με τις φυσικές καταστροφές. Και στη συγκεκριμένη περιοχή δεσπόζει πάντα το φαινόμενο των «διαβολικών», θερμών και ξηρών ανέμων της Σάντα Άνα, που σκάνε χειμωνιάτικα με ριπές που φτάνουν ακόμα και τα 160 χιλιόμετρα την ώρα, όπως συμβαίνει αυτές τις μέρες.
Είχε γράψει για τον δυσοίωνο αυτό άνεμο με το ύπουλο και ακανόνιστο μοτίβο, πριν από εξήντα χρόνια η Τζόαν Ντίντιον σ΄ ένα κομμάτι με τίτλο «The Santa Ana» που θα συμπεριλαμβανόταν στην συλλογή «Slouching Towards Bethlehem», ίσως το καλύτερό της βιβλίο:
«"Νύχτες σαν κι αυτή", είχε γράψει κάποτε ο Ρέιμοντ Τσάντλερ, "κάθε πάρτι τελειώνει με καυγάδες. Μικροκαμωμένες γυναίκες χαϊδεύουν την κόψη του μαχαιριού κοιτάζοντας τον λαιμό των συζύγων τους. Τα πάντα μπορούν να συμβούν". Τέτοιος είναι αυτός ο άνεμος. Τότε δεν ήξερα ότι υπάρχει επιστημονική βάση στην επίδραση που έχει πάνω σε όλους εμάς, φαίνεται όμως ότι πρόκειται για μια από εκείνες τις περιπτώσεις που η επιστήμη επιβεβαιώνει τη λαϊκή σοφία… Είναι δύσκολο να συνειδητοποιήσουν οι άνθρωποι που δεν έχουν ζήσει στο Λος Άντζελες πόσο ριζικά δεσπόζει η Σάντα Άνα στη φαντασία των ντόπιων. Η εικόνα του Λος Άντζελες να καίγεται είναι βαθιά χαραγμένη στη συνείδηση των κατοίκων της πόλης… Ο καιρός του Λος Άντζελες είναι ο καιρός της καταστροφής, της αποκάλυψης, και, όπως οι προβλέψιμα μεγάλοι και πικροί χειμώνες της Νέας Αγγλίας καθορίζουν τον τρόπο ζωής εκεί, έτσι και η απρόβλεπτη βία της Σάντα Άννα επηρεάζει την ποιότητα ζωής στο Λος Άντζελες, ενισχύει την παροδικότητα και την αναξιοπιστία που το χαρακτηρίζει. Ο άνεμος μας δείχνει πόσο κοντά στην άκρη του γκρεμού είμαστε».
