Η ΝΕΑ ΠΕΤΥΧΗΜΕΝΗ ΣΕΙΡΑ του Netflix, «Kaos», μια βρετανική μαύρη κωμωδία που βασίζεται στην αρχαία ελληνική μυθολογία και τους Ολύμπιους θεούς, έχει προκαλέσει πολλές εγχώριες συζητήσεις και αντιδράσεις, ιδίως για τον ανατρεπτικό τρόπο με τον οποίο επέλεξαν οι σεναριογράφοι να μεταφέρουν τους κλασικούς μύθους στο σήμερα και για το πώς ανέμειξαν στοιχεία από διαφορετικούς μύθους στο storyline.
Ο Δίας είναι ένας παρανοϊκός εξουσιομανής δικτατορίσκος σε κρίση μέσης ηλικίας, που φοβάται πως θα χάσει την εξουσία του και δολοφονεί τους βοηθούς του για να ξεσπάσει. Η Ήρα είναι μια ακόλαστη θεά που προδίδει κατ’ εξακολούθηση τον Δία και έχει ακρωτηριασμένες βουβές ιέρειες για προστασία. Ο Διόνυσος είναι ένας κακομαθημένος κι ανώριμος zoomer που εκτός από σκανταλιές επιδίδεται σε όργια με όλα τα φύλα. Ο Ποσειδώνας ένας σαδιστής θεός της θάλασσας, που βασανίζει το προσωπικό στο σκάφος του για να διασκεδάζει. Ο Προμηθέας είναι γκέι και σκότωσε τον εραστή του ώστε να καταφέρει να ανατρέψει τον Δία. Ο Ορφέας είναι διάσημος ποπ τραγουδιστής και η Ευρυδίκη δεν τον αγαπά. Ο Θησέας είναι μαύρος και γκέι. Οι Ερινύες είναι σκληροτράχηλες μηχανόβιες που μοιάζουν να έχουν βγει από το «Sons of Anarchy». Οι Μοίρες θυμίζουν τριμελή κριτική επιτροπή σε talent show. Οι Τρώες είναι μια τρομοκρατική ομάδα που δρα εναντίον των θεών. Η Κρήτη θυμίζει περισσότερο Καλιφόρνια παρά Μεσόγειο.
Oι αρχαίοι ελληνικοί μύθοι βρίθουν από ομόφυλους έρωτες, όπως του Δία με τον Γανυμήδη, του Ποσειδώνα με τον Πέλοπα, του Απόλλωνα με τον Υάκινθο.
Αυτήν τη στιγμή η σειρά βρίσκεται στο Top5 του παγκόσμιου Netflix. Όλα από την αρχή προδιαθέτουν για μία ακόμα ακριβή παραγωγή με εξαιρετικό καστ (Τζεφ Γκόλντμπλουμ, Tζάνετ ΜακΤίρ και Κλιφ Κέρτις δίνουν ρέστα) και ωραίο περιτύλιγμα αλλά κούφιο περιεχόμενο, όπως τόσες άλλες. Περιέργως, το «Kaos» είναι μια έξυπνη και διασκεδαστική προσαρμογή των μύθων στον σύγχρονο κόσμο, με έντονα σατιρική διάθεση, που αναδεικνύει για ακόμα μία φορά τα διαχρονικά αρχετυπικά στοιχεία που έκαναν την αρχαιοελληνική μυθολογία τόσο διάσημη και αγαπητή παγκοσμίως και ενέπνευσαν συγγραφείς και καλλιτέχνες σε τόσες μεταφορές και διασκευές. Στο «Kaos» μπορούμε να διακρίνουμε γνωστά μοτίβα, όπως η αρχομανία και ο φόβος για την απώλεια της εξουσίας, η μοίρα ως συνέργεια μεταφυσικών δυνάμεων και ανθρώπινης βούλησης, η λαγνεία ως καθοριστικός παράγοντας που κινεί τον κόσμο, η κριτική εναντίον της άρχουσας τάξης και η προσπάθεια ανατροπής της, η θυσία για το κοινό καλό με προσωπικό κόστος, η δύναμη της αγάπης, η νοηματοδότηση της ζωής διά μέσου του θανάτου, σκέψεις για τη θνητότητα και η αναρώτηση για το επέκεινα, και πάνω από όλα τα ψέματα της θρησκείας και ο έλεγχος που επιχειρεί να έχει στη ζωή των ανθρώπων.
Σε μία από τις καλύτερες σκηνές της σειράς, ο Δίας-Τζεφ Γκόλντμπλουμ παρακολουθεί με ηδονή από μια οθόνη live τις φυσικές καταστροφές που ο ίδιος έχει προκαλέσει, παραπέμποντας σε έναν μοχθηρό και χαιρέκακο θεό που αδιαφορεί για τα ανθρώπινα βάσανα.
Η πιο αστεία από τις κατηγορίες που ακούστηκαν για το «Kaos», δεδομένου κιόλας ότι πρόκειται για δημιουργία του Charlie Covell που είναι non-binary άτομο, είναι πως το σενάριο υπακούει σε κάποια woke ατζέντα, καθώς αρκετοί από τους ήρωες της σειράς είναι queer. Την προφανέστατη απάντηση, για όποιον έχει διαβάσει έστω κι ελάχιστα ελληνική μυθολογία, την έδωσε το ίδιο το Charlie Covell, σε συνέντευξή του, σχετικά με το queerness στη σειρά: «Οι ίδιοι οι μύθοι είναι queer, δεν νομίζω πως δημιούργησα κάτι νέο, θα τα βρείτε όλα εκεί».
Είναι γνωστό πως η ομοφυλοφιλία στην αρχαία Ελλάδα, αν και δεν είχε τη σημερινή σημασία αλλά ήταν περισσότερο μια μυητική διαδικασία μεταξύ ενήλικων αντρών και έφηβων αγοριών, ήταν κάτι το πολύ κοινό. Βέβαια, στην αρχαία Ελλάδα, ανάλογα με την κοινωνία, συνυπήρχαν τόσο η ομοφυλοφιλία όσο και η ετεροφυλοφιλία αλλά και η παιδεραστία, για την οποία βέβαια δεν είχαν την ίδια αντίληψη με αυτή που έχουμε σήμερα. Αλλά το σίγουρο είναι πως οι αρχαίοι ελληνικοί μύθοι βρίθουν από ομόφυλους έρωτες, όπως του Δία με τον Γανυμήδη, του Ποσειδώνα με τον Πέλοπα, του Απόλλωνα με τον Υάκινθο, ο Πάνας ήταν αμφιφυλόφιλος, εξάλλου υπήρχε κι ο γνωστός Ερμαφρόδιτος, η Άρτεμις είχε νύμφες ερωμένες και ο Διόνυσος, από μία άποψη, ήταν ο θεός των τρανς ανθρώπων. Ο Καινέας, ένα από τα λιγότερο γνωστά μυθολογικά πρόσωπα που χρησιμοποιεί το «Kaos» σε πρωταγωνιστικό ρόλο, ήταν ένα διεμφυλικό άτομο που γεννήθηκε γυναίκα με το όνομα Καινίς και στην πορεία έγινε άντρας.
Δεν είναι η πρώτη φορά που σειρές του Netflix προκαλούν με τις σεναριακές τους επιλογές. Η μαύρη Κλεοπάτρα και ο γκέι Μέγας Αλέξανδρος είχαν ξεσηκώσει θύελλα αντιδράσεων κι ας ήταν απλώς μυθοπλασία. Αν εκεί όμως ο ντόρος αφορούσε πραγματικά πρόσωπα που ελέγχονται ιστορικά, στην περίπτωση του «Kaos» είναι ολωσδιόλου γελοίο να προσπαθούμε να επικαλεστούμε κάποια μυθολογική πιστότητα.
Πέρα από τις παρωπίδες που διαχρονικά διατηρούμε σε θέματα που αφορούν το παρελθόν μας, οι περισσότεροι αγνοούμε την αρχαία ελληνική μυθολογία, όπως στην ουσία αγνοούμε και τους αρχαίους Έλληνες συγγραφείς. Η ιδέα που έχουμε για τους ελληνικούς μύθους, στην καλύτερη, είναι ένα συνονθύλευμα από πασαλείμματα που δημιούργησε το ελληνικό σχολείο: ο Δίας έχει ερωτικές επαφές με θνητές, η Ήρα είναι ζηλιάρα, ο Διόνυσος ασχολείται με γλεντοκόπια, η Περσεφόνη για κάποιο λόγο κατοικεί στον Άδη, ένα πουλί τρώει τις σάρκες του Προμηθέα, η Αφροδίτη είναι η πιο ωραία και η Αθηνά η πιο σοφή της παρέας, η Άρτεμις κυνηγά, ο Απόλλωνας παίζει τη λύρα: μια πολύ γενική και θολή ιδέα, πολύ πιο χαοτική κι από την ανάμειξη των μύθων που επιχειρεί το «Kaos».
Στην πραγματικότητα, θα έπρεπε να νιώθουμε τυχεροί, και όχι φυσικά περήφανοι, που γεννηθήκαμε σε έναν τόπο όπου χιλιετίες πριν ένας πολύ μακρινός πολιτισμός γέννησε αυτούς τους σπουδαίους μύθους. Αντί γι’ αυτό, απαιτούμε από μια σειρά που στοχεύει σε εμπορική απήχηση να ακολουθεί τη σεναριακή γραμμή της προτίμησής μας και να παραμείνει πιστή σε τι άραγε; Στις δικές μας εμμονές, αναθεωρήσεις, αγκυλώσεις και χριστιανικούς πουριτανισμούς; Η ίδια η αρχαία ελληνική μυθολογία εξάλλου ξεπερνά οποιαδήποτε σειρά του Netflix και οποιαδήποτε μυθοπλασία σε ευρηματικότητα, συμβολισμούς, ανατροπές και φαντασία.
