Κάποια γεγονότα που έλαβαν χώρα στη συναυλία του Θανάση Παπακωνσταντίνου στην Τεχνόπολη την Κυριακή που μας πέρασε προκάλεσαν διαμαρτυρίες που αναρτήθηκαν σε μπλογκς αλλά και στο Facebook από θαμώνες της συναυλίας. Ο σπουδαίος καλλιτέχνης απάντησε και αυτό τον τιμά ιδιαίτερα.
Πιο συγκεκριμένα, στην αρχή της συναυλίας η Θανάσης Παπακωνσταντίνου επέτρεψε σε μέλος των αναρχικών να μιλήσει δημοσίως για τις συνθήκες κράτησης μιας συντρόφισσας της – μελους των Πυρήνων της Φωτιάς.
Στο blog donteverreadme.wordpress.com της Αγιάτης Μπενάρδου αναρτήθηκε κείμενο που αλιεύτηκε από το facebook το οποίο κάνει έντονη κριτική τόσο στα γεγονότα όσο και στη στάση του καλλιτέχνη και που τελειώνει με τη σύμφωνη γνώμη της κατόχου του blog για τα γεγονότα.
Παραθέτουμε αποσπάσματα:
(....) Μαζεύω το χαρτάκι, το ξαναδιαβάζω. Πόσο ακραίο, να ζητάς ΕΠΙΛΕΚΤΙΚΑ, λόγω ιδεολογίας ακρό-επαναστατικό-αριστερής “λευτερία στους αντάρτες των πόλεων που έχουν τα όπλα”? τότε γιατί να μην κυκλοφορούμε ΟΛΟΙ με όπλα ελεύθερα, σκέφτομαι και ποιάνου ιδεολογία είναι αυτή που νομιμοποιεί την οπλοφορία? ’Η μήπως, θα όπλοφορούν ΜΟΝΟΝ οι όπαδοι της εκάστοτε ιδεολόγιας? και αν αυτό συμβεί, τότε αυτό ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΦΑΣΙΣΜΟΣ?
Ξανακοιτάζω το χαρτάκι, σκέφτομαι οτι ο κάθε ένας μπορεί να πεί ο,τι θέλει. Μια χαρά μέχρι εκεί. Αφήνω το χαρτάκι πάλι εκεί που το βρήκα, νιώθοντας σεβάσμο για τη διαφορετική άποψη του άλλου, διατηρώντας όμως το συναίσθημα της διαφώνιας μου. Παρόλα αυτά, ομολογώ, πως ένα κομματάκι της ρομαντικής και επαναστατικής πλευράς του εαυτού μου, χαμογέλασε στην ποιητική αφέλεια του κείμενου αυτού και στην δυνατότητα ελεύθερου λόγου που έχουμε σήμερα. (...)
(...) Το κομμάτι τελειώνει, χειροκτρότημα… και ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου λέει: ” Επειδή θεωρώ την Αναρχία τον πιο ποιήτικο τρόπο να ζεί κανείς αυτή τη ζωή…ε…ξέρω οτι κάποιοι απο το κοινό έχουν διαφορετικές πολιτικές απόψεις…όμως θέλω να ακούσετε κάτι που έχει να μας πεί η συντρόφισσα τάδε, και επειδή ντρέπεται να βγεί στο μικρόφωνο όπως ντρέπομαι και εγώ, άπλως θα την ακούσουμε…”
Ακούγονται συνθήματα απο κάποιο γκρούπ αρκετών ανθρώπων…κάτι πίανει το αυτί μου στο σύνθημα για Πύρηνες της Φωτιάς, νιώθω μια ένταση στο πλήθος, κάτι χαοτικό, ακούμε απο το μικρόφωνο, μια νέαρη φωνή, να μας ανακοινώνει για της συνθήκες κράτησης μιας άλλης συντρόφισσας, στις φυλακές κορυδαλλού εάν δεν απατώμαι, σηκώνεται πανό ακριβώς στο κέντρο της σκηνής, αρκετά μεγάλο, δεν καταφέρνω να διαβάσω τι λέει, τι συμβαίνειαναρωτιέμαι, γίνονται όλα πολύ γρήγορα, αντιλαμβάνομαι οτι αυτό που συμβαίνει δεν μου αρέσει κάθολου, ακούγονται και άλλα συνθήματα απο άλλο σήμειο.
Μια οργανώμενη κίνηση.
Νιώθω “καπελωμένη”. Ασφυκτιώ. Είμαι σε σύγχιση. Εχει κάτι το βίαιο ολο αυτό. Δεν μου μοιάζει καθόλου γοητευτικό ούτε και ποιητικό, όπως νωριτέρα προανέφερε εισαγωγικά ο καλλιτέχνης…
Μα δεν ήρθαμε σε μια ανοιχτή συναυλία, που γίνεται για τις συνθήκες στις φύλακες, ούτε ήταν μια συναυλία δωρεάν…. τι υποκρισία είναι αυτή, πρώτα να πάρεις τα χρήματα, σαν καλός καπιταλιστής και μετά να κάνεις προπαγάνδα για μια τρομοκρατική οργάνωση? εν αγνοία μας?
και αν παραμείνω στο live δεν στήριζω με την παρουσία μου, τους Πυρήνες την Φωτίας? την ιδεολογία “οι ανταρτες των πόλεων εχουν δικαίωμα να έχουν όπλα’”?
και γιατί να στηρίξω και έσενα Θανάση, πάλι με την παρουσία μου και την χρηματική μου συνεισφορά, να δίνεις podium σε τόσο εξτρεμιστικές απόψεις? και έτσι όπως είναι τα πράγματα αυτή τη στιγμή? που το καζάνι βράζει?
Πώς μας παγίδευσες έτσι?
H συγγραφέας του blog αφού παραθέτει το πιο πάνω κείμενο τελειώνει με το δικό της σχόλιο πάνω στο θέμα:
Υ.Γ.: Διάβασα τη δημοσίευση αυτή πριν από λίγο στο Facebook και την αντιγράφω εδώ αυτολεξεί και χωρίς καμία παρέμβαση. Συμφωνώ εν μέρει με την κοπέλα που την ανήρτησε, το όνομα της οποίας δεν θα αναφέρω.
Ήμουν κι εγώ στη συναυλία. Αγαπώ πολύ το Θανάση Παπακωνσταντίνου. Κι εγώ πάγωσα με το βήμα που δόθηκε για τη συγκεκριμένη ανακοίνωση. Είναι γεγονός: το μήνυμα υπέρ της συντρόφισσας των Πυρήνων της Φωτιάς που αρνείται τον κολπικό έλεγχο στις φυλακές Θήβας και κάλυψε την κάμερα που εξ’ αυτής της αιτίας τοποθετήθηκε στο κελί της ουδεμία σχέση είχε με τη συναυλία, και κακώς ακούστηκε αμέσως μετά το Σαν Μικέλε.
Φάουλ, Θανάση. Μπορεί να μην έφυγα, όπως η Άννα, αλλά δεν το κρύβω: Χτες δεν σε αναγνώρισα.
Εννοείται πως με την ανάρτηση του συγκεκριμένου post υπήρξε ένας καταιγισμός ανθρώπων που συμφώνησε ή διαφώνησε για τη συγκεκριμένη στάση του Θανάση Παπακωνσταντίνου.
Ο αγαπητός καλλιτέχνης απάντησε με ένα εξαιρετικό κείμενο σε όσους διαφωνούν με την στάση του:
Γεια σας. Είμαι ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου και θα ήθελα να παρουσιάσω το δικό μου μικρό κομμάτι της αλήθειας που μου αναλογεί,χωρίς να παραγνωρίζω την αλήθεια της κυρίας που έγραψε το κείμενο αλλά και όλων των άλλων που ασχολήθηκαν με το θέμα.
Δεν γνωρίζω τη διαδικασία μέσω του facebook, γι’ αυτό απευθύνομαι σ’ αυτό το blog, με την ελπίδα ότι θα φτάσει «στα χέρια» της άμεσα ενδιαφερόμενης αλλά και αυτών που με κατηγορούν ή με υπερασπίζονται. Πρώτα θα αναφερθώ-όσο πιο λακωνικά γίνεται- σε κάποια γενικότερα ζητήματα που με ταλανίζουν,σε κάποιες απόψεις που ενστερνίζομαι και που,έχοντας μια δυναμική σχέση με τον αυθορμητισμό και το χαοτικό της ύπαρξης, με οδηγούνε σε μια στάση ζωής και όχι σε κάποια άλλη .Ύστερα θα αναφερθώ και στο συγκεκριμένο. α)Σε σχέση με τη μουσική(και γενικότερα την τέχνη): Η μουσική είναι βαθύς στοχασμός πάνω στην ανθρώπινη κατάσταση. Έρχεται να στηρίξει την ανθρώπινη αξιοπρέπεια που βάλεται από εξωτερικούς εχθρούς(απάνθρωπες εξουσίες,άπληστα ανθωποειδή,που σαν θεοί μοιάζουν τον ήλιο ,το ψωμί και το θάνατο) αλλά και από εσωτερικές συγκλονιστικές διαδικασίες. Για να έχει αυτή τη λυτρωτική δύναμη το δημιούργημα, ο δημιουργός θα πρέπει να γεννά με τη μέγιστη αγνότητα ,την αφέλεια του νηπίου. Νά αφήσει τη λάβα να τιναχτεί απ’ τα σωθικά του αρχέγονα. Ο Τσέζαρε Παβέζε έλεγε χαρακτηριστικά,ότι κάθε προσπάθεια να κατευθύνει κανείς αυτό που πηγάζει από μέσα του,το αποδυναμώνει. Έτσι λοιπόν δεν πιστεύω στη στρατευμένη τέχνη. Γι αυτό και τα τραγούδια μου είναι εν μέρει ακατανόητα στιχουργικά. Έχω γράψει συχνά με αυτόματη γραφή,λειτουργώντας ως ενδιάμεσο τυχερό-άτυχο ανθρωπάκι. β)Σε σχέση με τη βία: Με εξοργίζει η βία των ισχυρών. Κατανοώ τη βία των αδύναμων και καταπιεσμένων αλλά δεν την ενστερνίζομαι. Για δύο βασικούς λόγους. Ό ένας οφείλεται στη φτιαξιά μου. Η ψυχοσύνθεσή μου είναι τέτοια που δεν μ’ έχει οδηγήσει ποτέ στη βία. Ακόμα και έναν οικογενειακό καυγά να άκουγα στο διπλανό διαμέρισμα η καρδιά μου πάλλονταν από ταραχή λες και γκρεμιζόταν όλος ο κόσμος. Όταν βρίσκομαι σε μέθη,που τότε φαίνεται ξεκάθαρα τι βρίσκεται στον πυρήνα του καθενός-έστω και εν υπνώσει- ,αγαπάω όλο τον κόσμο. Μα και στα τραγούδια μου φαίνεται αυτό. Αρκετά από αυτά τα έχω γράψει κάτω από ένα υπέρτατο συναίσθημα τρυφερότητας για τον άνθρωπο αλλά και για το σύμπαν ολόκληρο.Συμφωνώ με τον Antonio Porchia: «Αν αγαπάς τον ήλιο που σε φωτίζει,ίσως αγαπάς. Κι αν αγαπάς το έντομο που σε δαγκώνει,αγαπάς» Ο άλλος λόγος είναι ιδεολογικός. Θεωρώ ότι στην προσπάθειά του να πραγματώσει κάποιος την κοινωνία εκείνη όπου δεν θα υπάρχει εκμετάλευση ανθρώπου από άνθρωπο,δεν θα υπάρχει βία,καταπίεση παρά μόνο αλληλεγγύη και ανθρωπιά,τα μέσα που θα χρησιμοποιήσει πρέπει να αντικαθρεφτίζουν αυτό που πάει να φτιάξει. Αν θες μια κοινωνία χωρίς βία δεν μπορείς να την πετύχεις χρησιμοποιώντας βία,όσο δικαιολογημένη κι αν φαίνεται. Όταν αντιπαλεύεις τέρατα ,υπάρχει ο κίνδυνος να γίνεις-χωρίς ίσως να το καταλάβεις- κι ο ίδιος τέρας. Ο σκοπός δεν αγιάζει τα μέσα. Ο σκοπός και τα μέσα αγιάζουν το αποτέλεσμα. Κι όπως τα λέει καλύτερα κι ο μεγάλος-κατά τη γνώμη μου- στοχαστής και άνθρωπος Raoul Vaneigem : «Τι απάντηση προτείνει το αντάρτικο; Κάθε φορά που κουβαλά μαζί του την απάντηση, είναι για κακό. Ο θρίαμβος των όπλων οδηγεί πάντοτε σε πικρή ήττα των ανθρώπων. Το βασικό λάθος της ένοπλης πάλης είναι ότι δίνει προτεραιότητα σε έναν στόχο στρατιωτικό έναντι της δημιουργίας μιας ζωής καλύτερης για όλους. Αν πρέπει να διεισδύσεις στο πεδίο του εχθρού για να επιτύχεις τον στόχο σου,τότε έχεις ήδη προδόσει τη βούληση για ζωή υπέρ της βούλησης για δύναμη». Και κάτι για τον αναρχισμό. Έχω πει ότι στην πράξη είμαι μικροαστός του κερατά. Οι αντιφάσεις μου είναι τέτοιες που θα γελούσε και το παρδαλό κατσίκι αν έλεγα ότι είμαι αναρχικός. Αυτό που λέω είναι ότι η ουτοπία της αναρχίας είναι η πιό γλυκιά,ανθρώπινη ,αισιόδοξη και ποιητική ουτοπία που έχει γεννήσει ο άνθρωπος στην πορεία του προς το χάος. Κι ότι ο αναρχισμός δεν είναι συνυφασμένος με τη βία,όπως πολλοί ημιμαθείς διαστρεβλωτές του άθλιου συστήματος που ζούμε,προσπαθούν να περάσουν,ως μοναδική αλήθεια.
Ας πάω τώρα και στο συγκεκριμένο ζήτημα που δημιουργήθηκε. Λίγο πριν την εμφάνιση με προσέγγισαν δύο κοπέλες,νομίζω από την κατάληψη της Βίλας «Αμαλία» και με ενημέρωσαν για την περίπτωση γυναίκας που έχει φυλακιστεί για συμμετοχή στην ομάδα «Πυρήνες της φωτιάς» και η οποία κάνει απεργία πείνας γιατί δεν θέλει να εξεφτελίζεται μέσα από τη διαδικασία της κολπικής εξέτασης,ζητώντας μου να κάνουν μια μικρή παρέμβαση-ενημέρωση για το θέμα. Η αλήθεια είναι ότι αμφιταλαντεύτηκα. Από τη μιά ήξερα ότι αρκετοί από όσους ήρθαν να με ακούσουν θα ένοιωθαν καπελωμένοι αν έδινα την άδεια και πιθανότατα θα τους χάσω από φίλους της μουσικής μου. «Δεν με συνέφερε». Αλλά στο τέλος είπα μέσα μου: «Τι στο καλό ρε Θανάση.Λες ότι η μουσική στηρίζει την ανθρώπινη αξιοπρέπεια.Απόδειξέ το» Κι έτσι έγινε αυτή η μικρή ενημέρωση. Δεν έχω ιδέα για τις προκυρήξεις και ότι άλλο μπορεί να έλαβε χώρα μέσα ή έξω ,στον μεγάλο αυτό χώρο ούτε με εκφράζει. Με εκφράζουν αυτά που ανέφερα παραπάνω,για τα οποία με έχουν κράξει και πολλοί αναρχικοί στο παρελθόν. Λυπάμαι αν στεναχώρησα κάποιους γιατί η διάθεσή μου είναι να τιμώ όσους δίνουν από το υστέρημά τους για να μ’ ακούσουν. Αλλά,όποτε νοιώθω ότι πρέπει να στηρίξω την ανθρώπινη αξιοπρέπεια,θα το κάνω ακόμα κι αν μείνω μόνος ,να παίζω και να τραγουδάω στις πέτρες του Κισσάβου.
σχόλια