«Μeg 2: H Tάφρος»: Ο Τζέισον Στέιθαμ τα βάζει με περισσότερους μεγαλοκαρχαρίες

Ο Τζέισον Στέιθαμ τα βάζει με περισσότερους μεγαλοκαρχαρίες στο «Μeg 2: H Tάφρος» Facebook Twitter
Ο σκηνοθέτης Μπεν Γουίτλεϊ βάζει τον Στέιθαμ να ξεπροβάλλει μέσα από τις σκιές. Όχι, κυρίες και κύριοι και αγαπητά μας παιδιά, δεν βρίσκεται ο Μεγαλόδοντας στην κορυφή της τροφικής αλυσίδας αλλά ο χαλκέντερος Βρετανός σταρ.
0

ΤΟ ΣΙΚΟΥΕΛ ΤΟΥ «Meg», μιας αναπάντεχης εισπρακτικής επιτυχίας που έφερε αντιμέτωπο τον Τζέισον Στέιθαμ με έναν προϊστορικό καρχαρία, ξεκινά σχεδόν ιδιοφυώς. Μας μεταφέρει 65 εκατομμύρια χρόνια πίσω στον χρόνο για να παρακολουθήσουμε μια σεκάνς που αναδεικνύει την τροφική αλυσίδα, στην κορυφή της οποίας τοποθετείται ο Μεγαλόδοντας.

Σωστά; Λάθος. Γιατί η αφήγηση επιστρέφει άμεσα στο σήμερα και ο σκηνοθέτης Μπεν Γουίτλεϊ βάζει τον Στέιθαμ να ξεπροβάλλει μέσα από τις σκιές. Άρα, όχι, κυρίες και κύριοι και αγαπητά μας παιδιά, δεν βρίσκεται ο Μεγαλόδοντας στην κορυφή της τροφικής αλυσίδας αλλά ο χαλκέντερος Βρετανός σταρ. Σχεδόν θες να σηκωθείς από το κάθισμα και να χειροκροτήσεις. Δυστυχώς, μάλλον είναι η μοναδική σκηνή μέσα στην ταινία που μπορεί να προκαλέσει αντίστοιχο ενθουσιασμό.

Σε τέτοιες ταινίες είναι σχεδόν ανεπίτρεπτο να αφήνεις τους κανόνες της πραγματικότητας να σου χαλάσουν ένα καλό set-piece, αν και γενικότερα, αλλά και ειδικά στο σινεμά αυτού του τύπου, καλό θα είναι να συστήνεις τους κανόνες λειτουργίας της φιλμικής σου πραγματικότητας, διαφορετικά κρατάς τον θεατή σε απόσταση

Προφανώς, από ένα monster movie, γιατί περί τέτοιου πρόκειται, περιμένεις να είναι εξωφρενικό. Σε τέτοιες ταινίες είναι σχεδόν ανεπίτρεπτο να αφήνεις τους κανόνες της πραγματικότητας να σου χαλάσουν ένα καλό set-piece, αν και γενικότερα, αλλά και ειδικά στο σινεμά αυτού του τύπου, καλό θα είναι να συστήνεις τους κανόνες λειτουργίας της φιλμικής σου πραγματικότητας, διαφορετικά κρατάς τον θεατή σε απόσταση ‒ οι συνθήκες ομαδικής παρακολούθησης για σχολιασμό και χλευασμό, αν και επιθυμητές σε κάποιες (για το καλό των υπόλοιπων θεατών, οικιακές) περιστάσεις, σπάνια συνοδεύονται από ουσιαστική εμπλοκή όσων παρακολουθούν με το θέαμα.

Ο Τζέισον Στέιθαμ τα βάζει με περισσότερους μεγαλοκαρχαρίες στο «Μeg 2: H Tάφρος» Facebook Twitter
Προφανώς, από ένα monster movie, γιατί περί τέτοιου πρόκειται, περιμένεις να είναι εξωφρενικό.

Ταυτόχρονα, θα ήθελες το τελευταίο να έχει και μια παραπάνω επιμέλεια στην κατασκευή, ένα build-up στις επιμέρους σκηνές δράσης, την καλλιέργεια μιας αίσθηση του δέους μπροστά σε όσα συμβαίνουν στην οθόνη. Δεν αρκεί (και δεν μπορεί να αρκεί) μόνο ο χαβαλές.

Δυστυχώς, για ακόμα μία φορά ο Βρετανός Μπεν Γουίτλεϊ («Kill List», «Sightseers», «High Rise») δοκιμάζει τις δυνάμεις του στο mainstream σινεμά και απογοητεύει. Η εικονογραφία της μακροσκελούς, υποβρύχιας αλά «Alien» ενότητάς του είναι θολή, ίσως για να κρύψει τις ατέλειες του ψηφιακού design, και δεν διαθέτει το απαιτούμενο σασπένς. Η κατάσταση βελτιώνεται μεν όταν βγαίνουμε στην επιφάνεια, αλλά έτσι όπως ο Γουίτλεϊ μας πηγαινόφερνε άτσαλα από το ένα πεδίο δράσης στο άλλο, δεν προλάβαμε να χαρούμε τις επιδρομές των τεράτων ούτε τις ιδέες – π.χ. ένα POV πλάνο μέσα από το στόμα του μεγαλοκαρχαρία ή η εικόνα του Στέιθαμ να πασχίζει ως άλλος Ρόμπερτ Σο στο «Jaws» να κρατήσει ανοιχτά με τα πόδια του τα σαγόνια του (μεγαλο)καρχαρία.

Βέβαια, έστω και αν κρατούν ελάχιστα για να χωνευτούν και να αφήσουν το όποιο αποτύπωμα, αυτές οι ιδέες κάνουν το αποτέλεσμα υποφερτό. Βοηθά και η στιβαρότητα της action περσόνας του Στέιθαμ, ο οποίος, στην παράδοση action πρωταγωνιστών του παρελθόντος, παίζει μεν με τον φακό και μας διαβεβαιώνει ότι όλα θα πάνε καλά και να μην ανησυχούμε, αλλά ταυτόχρονα δείχνει να παίρνει πολύ στα σοβαρά την (εκάστοτε) απειλή.

Ο Τζέισον Στέιθαμ τα βάζει με περισσότερους μεγαλοκαρχαρίες στο «Μeg 2: H Tάφρος» Facebook Twitter
Δυστυχώς, για ακόμα μία φορά ο Βρετανός Μπεν Γουίτλεϊ δοκιμάζει τις δυνάμεις του στο mainstream σινεμά και απογοητεύει.

Κι αυτή η προσέγγιση, αν και ερχόμενη από παλιά, καταλήγει να δείχνει πολύ πιο φρέσκια σε μια εποχή που κυριαρχεί η ενίσχυση της λανθάνουσας ή έκδηλης και ηθελημένης meta-υποκριτικής και χαρακτηρολογικής εκδοχής του action hero, ώστε αυτός να εναρμονίζεται με την κυρίαρχη, επιτηδευμένα και ψυχαναγκαστικά εριστική, ασόβαρη, ηθικά ανερμάτιστη και βυθισμένη στην καφρίλα του 9gag νοοτροπία των social media.

Η ταινία «Meg 2: Η Τάφρος» προβάλλεται από την Πέμπτη 3 Αυγούστου.

Οθόνες
0

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

After the Hunt: Το #MeToo στα χέρια του Λούκα Γκουαντανίνο είναι μια μπερδεμένη υπόθεση

Ανταπόκριση από τη Βενετία / After the Hunt: Το #MeToo στα χέρια του Γκουαντανίνο είναι μια μπερδεμένη υπόθεση

Ο Λούκα Γκουαντανίνο νοσταλγεί τη χαμένη τέχνη του διαλόγου, αλλά το After the Hunt χάνει το δίκιο του στην ακαδημαϊκή φλυαρία και τις σεναριακές αστοχίες.
ΘΟΔΩΡΗΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ
Όλα του γάμου δύσκολα: 10 ταινίες για να δείτε μετά το «Ρόουζ εναντίον Ρόουζ»

Οθόνες / Όλα του γάμου δύσκολα: 10 ταινίες για να δείτε μετά το «Ρόουζ εναντίον Ρόουζ»

Από το «Awful Truth» του Λίο ΜακΚάρεϊ στο «Gone Girl» του Ντέιβιντ Φίντσερ κι από τις μπεργκμανικές «Σκηνές από έναν γάμο» στο «Revolutionary Road» του Σαμ Μέντες, ανατρέχουμε σε δέκα ταινίες για όσους ενώθηκαν ενώπιον Θεού κι ανθρώπων «μέχρι να τους χωρίσει ο θάνατος».   
ΓΙΑΝΝΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ
ΒΟΥΓΟΝΙΑ

Ανταπόκριση από τη Βενετία / «Βουγονία»: Κριτική για τη νέα ταινία του Γιώργου Λάνθιμου

«Είναι περιπέτεια η "Βουγονία", fun και πιο περίπλοκη απ’ ότι δείχνει» - Ο Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος καταγράφει τις εντυπώσεις του από την παγκόσμια πρεμιέρα της ταινίας στο 82ο Φεστιβάλ Βενετίας.
ΘΟΔΩΡΗΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ
Terence Stamp (1938-2025): Ο μάγκας του Λονδίνου που θα γινόταν Τζέιμς Μποντ

Οθόνες / Terence Stamp (1938-2025): Ο μάγκας του Λονδίνου που θα γινόταν Τζέιμς Μποντ

«Το άτακτο αγόρι του βρετανικού σινεμά βρήκε τον δρόμο του σε ώριμες επιλογές, είτε παίζοντας κάποιον αδυσώπητο κακό είτε αφήνοντας τα λακωνικά του διακριτικά σαν στάμπα, όνομα και πράγμα, σε σύντομες εμφανίσεις – εννοείται πως έχει υποδυθεί και τον διάβολο!»
ΘΟΔΩΡΗΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ
The Karate Kid: Πώς η «ταινιούλα που δεν θα έβλεπε κανείς» εξελίχθηκε σε παγκόσμιο φαινόμενο

Οθόνες / The Karate Kid: Πώς η «ταινιούλα που δεν θα έβλεπε κανείς» εξελίχθηκε σε παγκόσμιο φαινόμενο

Η ταινία σημάδεψε μια γενιά εφήβων που φαντασιώνονταν ότι θα αντιστεκόντουσαν ηρωικά στους νταήδες που τους κακοποιούσαν καθημερινά. Και τώρα, ο μύθος επιστρέφει για έκτη φορά στην οθόνη, με πρωταγωνιστές τον Τζάκι Τσαν και τον Ραλφ Μάτσιο
THE LIFO TEAM
Ο άνθρωπος που έφερε την μαύρη μουσική κουλτούρα στο σαλόνι εκατομμυρίων σπιτιών

Daily / Ο άνθρωπος που έφερε τη μαύρη μουσική κουλτούρα στο σαλόνι εκατομμυρίων σπιτιών

Το ντοκιμαντέρ «Sunday Best: The untold story of Ed Sullivan» αναδεικνύει τη συμβολή του Εντ Σάλιβαν και της δημοφιλέστατης τηλεοπτικής εκπομπής του στην ανάδειξη τεράστιων μορφών της μαύρης μουσικής, από τη Nίνα Σιμόν και τον Τζέιμς Μπράουν μέχρι την Tίνα Τέρνερ και τον Στίβι Γουόντερ.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Έντουαρντ Νόρτον: Γεννημένος σε λάθος εποχή

Οθόνες / Έντουαρντ Νόρτον: Γεννημένος σε λάθος εποχή

Με αφορμή τα σημερινά του γενέθλια, ανατρέχουμε στην καριέρα ενός ηθοποιού με την ερμηνευτική στόφα των μεγάλων ονομάτων του New Hollywood, μα καταδικασμένου να εργάζεται σε καιρούς που η κινηματογραφική βιομηχανία δεν ξέρει τι να κάνει μαζί του.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ
Ana Kokkinos: «Αν ήμουν ένας στρέιτ, Άγγλος άντρας, η ζωή θα ήταν ευκολότερη»

Οθόνες / Ana Kokkinos: «Αν ήμουν ένας στρέιτ, Άγγλος άντρας, η ζωή θα ήταν ευκολότερη»

Η ελληνικής καταγωγής Αυστραλή σκηνοθέτιδα πίσω από το «Ten Pound Poms» μιλά στη LiFO για τη στάση των Αυστραλών απέναντι στους μετανάστες, την ταινία της που εξόργισε την ομογένεια, και το πώς είναι να νιώθεις παρείσακτος ακόμη κι όταν το έργο σου έχει δει πολύς κόσμος.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ
Μιχάλης Ρέππας: «Θέλω να διασκεδάζω. Πέρασα τα 65 και έχει αρχίσει να μη με νοιάζει»

Οι Αθηναίοι / Μιχάλης Ρέππας: «Θέλω να διασκεδάζω. Πέρασα τα 65 και έχει αρχίσει να μη με νοιάζει»

«Τρεις Χάριτες», «Βίρα τις Άγκυρες», «Δις εξαμαρτείν», «Safe Sex», «Το Κλάμα βγήκε από τον Παράδεισο», «Μπαμπάδες με ρούμι». Λίγοι μας έχουν κάνει να γελάσουμε τόσο τα τελευταία 30 χρόνια όσο ο Μιχάλης Ρέππας. Ο ηθοποιός, συγγραφέας και σκηνοθέτης που εξαιτίας του «το Τζέλα Δέλτα δεν είχε φουγάρα» αφηγείται τη ζωή του στη LifO.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ
Το τρίο Πασκάλ-Τζόνσον-Έβανς και 9 ακόμα λόγοι να πάτε σινεμά

Οθόνες / Το τρίο Πασκάλ-Τζόνσον-Έβανς και 9 ακόμα λόγοι να πάτε σινεμά

Μια ταινία που η Τζέιν Όστιν θα ήταν περήφανη να είχε σκηνοθετήσει, η Λίντσεϊ Λόχαν ανταλλάζει σώμα με την Τζέιμι Λι Κέρτις ξανά μετά από 22 χρόνια κι ένας μεταλλαγμένος Μπάμπι εκδικείται για τον θάνατο της μαμάς του. – Τι παίζει από σήμερα σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη.
THE LIFO TEAM
«Νεαρές μητέρες»: Είναι καλοκαιρινή επιλογή μία ταινία των αδελφών Νταρντέν; 

The Review / «Νεαρές μητέρες»: Tα κατάφεραν πάλι οι αδελφοί Νταρντέν; 

Τι κάνει τις «νεαρές μητέρες» να ξεχωρίζουν από τις προηγούμενες δουλειές των Βέλγων δημιουργών; Ο Χρήστος Παρίδης και η Βένα Γεωργακοπούλου συζητάνε για τη βραβευμένη ταινία που παίζεται στους θερινούς κινηματογράφους της Αθήνας.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ