«ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΑΛΛΑΖΕΙ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ, παρότι τίποτα δεν φαίνεται να είναι το ίδιο», είναι η πρώτη σκέψη που έκανα όταν είδα την ουρά των νέων παιδιών, κυρίως εφηβικής ηλικίας, που περίμεναν υπομονετικά να μπουν στο Gagarin. Κάθε γενιά έχει τους δικούς της αγαπημένους καλλιτέχνες και ο Sidarta είναι σίγουρα πολύ αγαπημένος για ένα μεγάλο μέρος των νέων ανθρώπων.
Το καταλαβαίνεις από το πόσο γρήγορα κατάφερε να καθιερωθεί ανάμεσα στους κορυφαίους καλλιτέχνες της σύγχρονης ελληνικής σκηνής από το sold out στην παρουσίαση του πρώτου άλμπουμ του αλλά και από τις αντιδράσεις από τη στιγμή που εμφανίστηκε στη σκηνή μέχρι που αποχαιρέτησε το κοινό: 1.600 άτομα επευφημούσαν και τσίριζαν ασταμάτητα.
Φεύγοντας, είδα κοριτσάκια με μάτια πρησμένα απ’ το κλάμα απ’ την έξαψη της βραδιάς και ολόκληρες οικογένειες να φεύγουν χαμογελώντας. Δεν είναι και λίγο.
Δεν ξέρω αν όντως βλέπουν στο πρόσωπό του ό,τι έβλεπαν στον Πάριο οι νέοι άνθρωποι τη δεκαετία του ’70 ‒το ακούσαμε κι αυτό‒, ωστόσο ο Sidarta είναι αναμφισβήτητα λαϊκό είδωλο και πολύ πιο προσιτός και γειωμένος από αρκετούς νέους καλλιτέχνες του είδους.
Το απέδειξε στο live του, από τη σκηνική του παρουσία, που ήταν ανέλπιστα καλή για το νεαρό της ηλικίας του, εξαιρετική, τον τρόπο που επικοινωνεί με τον κόσμο, τον τρόπο που είχε ντυθεί –και δεν κραύγαζε επιτυχία, αλλά ήταν ίδιος με των παιδιών που τον χειροκροτούσαν‒, τα ειλικρινή «ευχαριστώ» που επαναλάμβανε συνέχεια και τη συγκίνηση στο τέλος όταν δεν ξέχασε να πει ότι «εσείς με κάνατε αυτό που είμαι».
Η παραγωγή ήταν καταπληκτική, τα visuals, τα φώτα, μελετημένα, αλλά λιτά, χωρίς καμία διάθεση εντυπωσιασμού, το πιάνο στη σκηνή, τα ντουέτα με τον Saske, το παραλήρημα του κόσμου στο «Mediterranean» και στο «Adrenalina», έκαναν το live του μία από τις πιο συναρπαστικές βραδιές που έχει ζήσει τελευταία η Αθήνα. Φεύγοντας, είδα κοριτσάκια με μάτια πρησμένα απ’ το κλάμα απ’ την έξαψη της βραδιάς και ολόκληρες οικογένειες να φεύγουν χαμογελώντας. Δεν είναι και λίγο.
— M.Hulot
Gazoza, Athens Stage, Σάββατο 21/1
Ok, ομολογώ πως δεν είχα ιδιαίτερη όρεξη ούτε μεγάλες αντοχές για να το ξεφτιλίσω το προηγούμενο Σάββατο, αλλά στην προκειμένη ως κινητήριος δύναμη λειτούργησαν δύο βασικά στοιχεία: το γεγονός πως το συγκεκριμένο πάρτι διαδόθηκε μέσω messenger, ως ένα κλειστό, non public facebookικό event, και κυρίως το venue του.
Το Athens Stage, ένα hardcore μπουζουξίδικο ψηλά στη Λιοσίων, «στην τοποθεσία Τρεις Γέφυρες», που, όπως λένε οι πηγές μου, βρίσκεται εκεί πολλά χρόνια και έχει αλλάξει εκατό ονόματα, φαινόταν στα μάτια μου ιδανικό για να φιλοξενήσει ένα νέο queer party με πολύ hot εγχώριο line-up. Το crowd ήταν ίσως το πιο ωραίο και ετερόκλητο που έχω δει εδώ και καιρό και περιλάμβανε πολλές άγνωστες φάτσες ανάμεσα στους γνώριμους clubbers – ευτυχής συγκυρία.
Εν τω μεταξύ, το πιο αστείο και σουρεαλιστικό της υπόθεσης ήταν το ότι η μπουζουκοδιαρρύθμιση του χώρου μάς είχε σχεδόν επιβάλει να είμαστε στραμμένοι προς μια υπερυψωμένη σκηνή, η οποία ήταν στο μεγαλύτερο μέρος της βραδιάς άδεια, σαν να περιμέναμε κάτι να πεταχτεί από εκεί, ενώ οι DJs βρίσκονταν «κρυμμένοι» στην ακριβώς αντίθετη κατεύθυνση.
Κατά τα άλλα, ο Andreas Palmer έπαιζε ιδανικά για ζέσταμα, sensual bpm την ώρα που φτάσαμε, η Koketa MC γκάζωσε φουλ στη συνέχεια, ο Zorz χαμήλωσε και σκοτείνιασε στο slot 3:30-5:30 και μετά δεν θυμάμαι πολλά. Άρα ήταν μια πετυχημένη βραδιά. Την επόμενη φορά λιγότερα φώτα, παιδιά!
— Αλέξανδρος Διακοσάββας
