Με την πρώτη ματιά, οι φωτογραφίες τ@ El Hogg μπορεί να φαίνονται σαν μια απλή καταγραφή της κουλτούρας του rave, αλλά είναι πολύ περισσότερα. Έχοντας αποφοιτήσει από το Central Saint Martins, αποτυπώνει στα πορτρέτα του ασφαλείς χώρους, στιγμές ειλικρίνειας και ευχαρίστησης.
Μεγαλώνοντας στο Νότιγχαμ, «δεν είχα πραγματικά έναν ασφαλή χώρο για να είμαι ελεύθερα ο εαυτός μου», όπως δηλώνει. Όταν γράφτηκε στο CSM, ανοίχτηκε σε μια εντελώς νέα κοινότητα δημιουργών με ελευθερία πνεύματος, ωστόσο μια μικρή αίσθηση αβεβαιότητας παρέμενε.
Έτσι, όταν πήρε μια φτηνή φωτογραφική μηχανή και άρχισε να φωτογραφίζει τους φίλους τ@, ένα βάρος έφυγε όταν «βρήκα κάτι που με χαροιποιούσε, χωρίς στόχο ή σχέδιο να γίνω φωτογράφος». Παρά το γεγονός ότι δεν ήταν σίγουρ@, ένιωθε ότι η φωτογραφία ήταν κάτι που έπρεπε να εξερευνήσει.
Ως μη δυαδικό άτομο, εκτιμά την καταγραφή της queer ταυτότητας και της αυτοέκφρασης. «Σε έναν ασφαλή χώρο για τρανς και queer ανθρώπους, που όλοι βρίσκονται στο δικό τους ταξίδι, μπορεί να μην είναι σωστό να φωτογραφίσουμε χωρίς να ρωτήσουμε. Ειδικά όταν οι άνθρωποι βρίσκονται σε διαδικασία μετάβασης».
Για ένα διάστημα, δεν είχε τα χρήματα για να παραμείνει στο Λονδίνο. «Κατέληξα να δουλεύω σε μια απαράδεκτη παμπ στο Νότιγχαμ και ως φωτογράφος στο Λονδίνο», εξηγεί. Με την επιμονή και την αφοσίωση ενός καλλιτέχνη που θέλει απεγνωσμένα να μπορεί να κάνει αυτό που αγαπά, θυμάται: «Τελείωνα μια διπλή βάρδια στην παμπ, έμπαινα σε ένα λεωφορείο της National Express για το Λονδίνο, κοιμόμουν στο λεωφορείο, πήγαινα για φωτογράφιση τη νύχτα και μετά έφευγα στις έξι το πρωί και επέστρεφα στο Νότιγχαμ». Και πάλι από την αρχή. «Προφανώς, αυτό δεν μπορούσε να συνεχιστεί για πάντα».
Τώρα, έχει βρει το δικό του ασφαλές καταφύγιο: μοιράζεται μια αποθήκη με τριάντα άτομα στο Λονδίνο, που είναι κυρίως μουσικοί, καλλιτέχνες και μοντέλα και με τους οποίους συνεργάζεται τακτικά. Οι ίδιοι εξηγούν: «Όλοι βοηθάμε ο ένας τον άλλον».
Έχοντας φωτογραφίσει σε queer rave clubs όπως τα Inferno, Riposte, T-Boys Club και Babylon, απολαμβάνει τη χαρά να απαθανατίζει queer ανθρώπους σε ένα περιβάλλον στο οποίο αισθάνονται άνετα. «Είμαι το άτομο στη γωνία του κλαμπ που τραβάει πορτρέτα», εξηγεί, «δεν χορεύω πια». Δεν χρειάζεται να χορεύει ή να πίνει για να νιώσει ότι είναι μέρος όλων αυτών.
Φορέματα γεμάτα αίμα, φουτουριστικό μακιγιάζ και πανκ χτενίσματα: τραβάει πορτρέτα με επίκεντρο τους ανθρώπους και τη μοναδικότητά τους. Στις φωτογραφίες τ@ Hogg, κάθε άτομο είναι γοητευτικό και ξεχωριστό. «Με ελκύουν οι άνθρωποι, με ελκύει η αισθητική. Κανείς δεν είναι πιο σέξι από τους queer ανθρώπους».
Ως μη δυαδικό άτομο, εκτιμά την καταγραφή της queer ταυτότητας και της αυτοέκφρασης. «Σε έναν ασφαλή χώρο για τρανς και queer ανθρώπους, που όλοι βρίσκονται στο δικό τους ταξίδι, μπορεί να μην είναι σωστό να φωτογραφίσουμε χωρίς να ρωτήσουμε. Ειδικά όταν οι άνθρωποι βρίσκονται σε διαδικασία μετάβασης». Η εμπιστοσύνη που δείχνουν οι άνθρωποι στ@ Hogg είναι κάτι που ο φωτογράφος εκτιμά αφάνταστα. «Θέλω όλα τα άτομα να βλέπουν πόσο όμορφα είναι».
