Το 2022 εξελίσσεται σε μια δυνατή χρονιά για το Apple TV+. Τον Μάρτιο σημείωσε μεγάλη οσκαρική νίκη με το CODA και μάλιστα με την παρθενική του εμφάνιση στην κατηγορία της καλύτερης ταινίας. Εκεί που είχε να υπερηφανεύεται μόνο για το Ted Lasso και το Morning Show δε, από την αρχή του έτους έχει κάνει ρελάνς με τρεις από τις καλύτερες σειρές του 2022, το Severance, το Slow Horses και το Pachinko – κάποιοι ίσως να πρόσθεταν σε αυτά το WeCrashed και το Essex Serpent. H εν λόγω τριπλέτα ενδέχεται να αποκτήσει παρέα με το Black Bird, τη σειρά με την οποία η πλατφόρμα εγκαινιάζει το δεύτερο εξάμηνο του ’22.
Στο Black Bird ένας νεαρός ναρκέμπορος που εκτίει τη δεκαετή ποινή του δέχεται μια πρόταση που θα μπορούσε να σημάνει την αποφυλάκισή του: να μετατεθεί σε ένα σωφρονιστικό κατάστημα που φιλοξενεί καταδικασμένους για ειδεχθή εγκλήματα, να πιάσει φιλίες με έναν serial killer, που πρόκειται να αποφυλακιστεί σύντομα λόγω ενός ζητήματος τυπικής νομιμότητας, και να μάθει το μέρος που έχει κρύψει το πτώμα ενός (υποτιθέμενου) θύματός του, έτσι ώστε να αποτραπεί η έξοδός του στον έξω κόσμο και κατ’ επέκταση η συνέχιση του δολοφονικού έργου του.
Όπως μας ενημερώνει ένας σχετικός τίτλος με το καλημέρα, η σειρά βασίζεται σε αληθινά γεγονότα, μια ιδιότητα που παραδοσιακά γοητεύει μεγάλη μερίδα του κοινού, αλλά ταυτόχρονα αποτελεί κι ένα εύκολο τέχνασμα ώστε ο δημιουργός να κάμψει τη δυσπιστία του θεατή.
H σειρά όντως βασίζεται στο αυτοβιογραφικό βιβλίο του Τζέιμς Κιν με τίτλο In with the Devil: A Fallen Hero, A Serial Killer and a Dangerous Offer for Redemption. Τη σεναριακή διασκευή αλλά και τη γενική εποπτεία της σειράς έχει αναλάβει ο Ντένις Λεχέιν, τα βιβλία του οποίου έγιναν ταινίες όπως το Mystic River του Κλιντ Ίστγουντ, το Gone Baby Gone του Μπεν Άφλεκ και το Shutter Island του Μάρτιν Σκορσέζε.
Οι κριτικές στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, όπου προβλήθηκε ολόκληρη η σειρά, κάνουν λόγο για ένα must see, τόσο λεπτοδουλεμένο που δεν μπορείς να υποδείξεις έναν τομέα και να πεις ότι αυτός είναι το κλειδί της επιτυχίας.
Πέρα από το crime στοιχείο, που είναι στο... στοιχείο του Λεχέιν, μπορείς να καταλάβεις τι τον τράβηξε στο υλικό από τα δύο πρώτα επεισόδια που ανέβηκαν στην πλατφόρμα. Η ατομική και η συλλογική ενοχή, καθώς και τα ανήλικα θύματα των ενηλίκων και η απώλεια της παιδικότητας ως τα χειρότερα πράγματα που κατάφερε ποτέ το είδος μας, είναι θεματικές που διατρέχουν σχεδόν το σύνολο της λογοτεχνικής του παραγωγής.
Σε αυτά τα δύο πρώτα επεισόδια βλέπεις να φυτεύονται οι σπόροι και μένεις να αναρωτιέσαι πότε θα φυτρώσουν, σε τι είδους φυτά θα εξελιχθούν και πώς θα τα περιποιηθεί ο κηπουρός Λεχέιν στα υπόλοιπα τέσσερα που ακολουθούν.
Πρωταγωνιστής της σειράς είναι ο Τάρον Έτζερτον. Ο Έλτον Τζον του Rocketman εδώ μεταμορφώνεται σε έναν αλαζονικό μορφονιό με τραυματικό παρελθόν. Η μυϊκή του διάπλαση είναι εντυπωσιακά ογκώδης, σε βαθμό που αρχίζεις να υποψιάζεσαι ότι οι φήμες που θέλουν τη Marvel να τον έχει προσλάβει στον ρόλο του Wolverine έχουν μια δόση αλήθειας.
Τον ρόλο του σίριαλ κίλερ ενσαρκώνει ο Πολ Γουόλτερ Χάουζερ, ο κωμικός θησαυρός του Ι, Τοnya, αλλά και η τέλεια ενσάρκωση της ιστγουντικής ερμηνευτικής λιτότητας στο Richard Jewell – να το αναζητήσετε αυτό, αν δεν το έχετε δει.
Εδώ ο Χάουζερ επιχειρεί μια πιο προσγειωμένη ενσάρκωση του Κακού, που σε ανατριχιάζει όχι με την υπερβατική, μη ανθρώπινη φύση της, αλλά με τη φυσικότητα και την αποστασιοποίηση με τις οποίες αναφέρεται στα φρικιαστικά πεπραγμένα της.
Στο καστ συναντάμε και τον Ρέι Λιότα σε έναν από τους τελευταίους ρόλους του. Αν και προς το παρόν δεν έχει πάρει τη μεγάλη σκηνή, είχες πολύ καιρό να δεις τόση ένταση στο βλέμμα, τέτοια σωματική εγρήγορση και τέτοια αίσθηση του κατεπείγοντος από τον Αμερικανό ηθοποιό. Μας ετοίμαζε σπουδαία πράγματα σε αυτή την αναγέννηση της καριέρας του μετά το Marriage Story, τα οποία, δυστυχώς, θα μείνουν ημιτελή μετά τον αιφνίδιο θάνατό του.
Η ανάπτυξη της ιστορίας είναι κάπως βραδυφλεγής σε αυτά τα δύο πρώτα επεισόδια, ο τεμαχισμός της δράσης ανάμεσα στο παρόν και τη φυλακή και στο χτες και τη διαδικασία της σύλληψης του σίριαλ κίλερ θα δείξει στο μέλλον τι άλλο εξυπηρετεί, πέρα από τις ανάγκες μιας τηλεοπτικής αφήγησης, ενώ η σκηνοθεσία του Μάικλ Ρ. Ρόσκαμ, με τον οποίο ο Λεχέιν είχε ξανασυνεργαστεί στο The Drop, στοχεύει στη δημιουργία ατμόσφαιρας, την οποία υπηρετούν επιτυχώς οι post-rock συνθέσεις των Mogwai.
Τα καταφέρνει, δίχως, βέβαια, να προσεγγίζει τη σχεδόν μεταφυσική αίσθηση και τον θρηνητικό τόνο του True Detective. Οι κριτικές στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, όπου προβλήθηκε ολόκληρη η σειρά, κάνουν λόγο για ένα must see, τόσο λεπτοδουλεμένο που δεν μπορείς να υποδείξεις έναν τομέα και να πεις ότι αυτός είναι το κλειδί της επιτυχίας.
Αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς, στα πρώτα δύο επεισόδια που είδαμε μας κράτησαν κυρίως οι ερμηνείες και οι σεναριακές υποσχέσεις για τη συνέχεια, αλλά δεν έχουμε κανέναν λόγο για να μην πιστέψουμε τους Αμερικανούς κριτικούς, οι οποίοι έχουν παρακολουθήσει και τα έξι επεισόδια της σειράς και αναφέρουν ότι όσο περνά η ώρα, αυτή γίνεται ολοένα και πιο υποβλητική και «απορροφητική». Αν λοιπόν η συνέχεια επιβεβαιώσει τα γραφόμενά τους, τότε ίσως όντως να έχουμε να κάνουμε με την καλύτερη νέα σειρά του φετινού καλοκαιριού.
