ΚΑΤΙ ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΩ στη διαχείριση της πανδημίας. Στα πόσα φέρετρα θα λιώσει η καραμέλα «λοκντάουν δεν πρόκειται να ξαναγίνει»;
Μια τραγωδία εκτυλίσσεται καθημερινά (80 φέρετρα παραταγμένα σε μια μέρα), και το επιχείρημα είναι περίπου ότι δεν μας ενδιαφέρει πλέον, αφού ευθύνονται βασικά οι ανόητοι ανεμβολίαστοι.
Είναι όντως ανόητοι, ανεύθυνοι, εγκληματίες οι ανεμβολίαστοι. Παρακολουθώ την ασυνάρτητη ρητορική τους, τις λιτανείες τους με Εσταυρωμένους και γαλανόλευκες – πηχτή αμάθεια σπηλαίων, μεσαίωνας καραμπινάτος.
Αλλά πεθαίνουν! Και παρασέρνουν αρκετούς αθώους.
Δεν με ενδιαφέρει ποιος φύτεψε μέσα στο μυαλό τους τόση απέχθεια προς την επιστήμη, ποιος τους έπεισε να αυτοκτονήσουν «ηρωικά». Η Εκκλησία; Ο Πολάκης; Οι κομπογιαννίτες του ίντερνετ; Το σάλεμα του εγκλεισμού;
Σημασία έχει ότι αυτοκτονούν. Μαζικά. Επιθετικά. Γεωμετρικά.
Και παρότι παραπλανημένοι, είναι κι αυτοί άνθρωποι. Και Έλληνες πολίτες.
Το κράτος παίρνει από τον φυλακισμένο τα κορδόνια του, για να μην αυτοκτονήσει. Αλλά τον ανεμβολίαστο τον αφήνει να κυκλοφορεί ελεύθερος, χωρίς μάσκα στους δρόμους, να πηγαίνει υπέρ πίστεως μετά των αλλοφύλων, να ποδοπατάει μάσκες μπροστά στη Βουλή... Τη ζωή του δολοφόνου την προστατεύει, τη ζωή του ανεμβολίαστου όχι. Μοιάζει λίγο σαν εκδίκηση. «Τα ‘θελες και τα ’παθες!»
Το κράτος παίρνει από τον φυλακισμένο τα κορδόνια του, για να μην αυτοκτονήσει. Αλλά τον ανεμβολίαστο τον αφήνει να κυκλοφορεί ελεύθερος, χωρίς μάσκα στους δρόμους, να πηγαίνει υπέρ πίστεως μετά των αλλοφύλων, να ποδοπατάει μάσκες μπροστά στη Βουλή... Τη ζωή του δολοφόνου την προστατεύει, τη ζωή του ανεμβολίαστου όχι. Μοιάζει λίγο σαν εκδίκηση. «Τα 'θελες και τα 'παθες!»
Με ημίμετρα υποκριτικά, που φανερά ΔΕΝ λειτουργούν και φανερά ΔΕΝ προστατεύουν, αφήνει την (επίσης υποκριτική, παραβατική αγορά) ανοιχτή, ακόμα και με 80 φέρετρα τη μέρα – να ψοφήσουν οι άνθρωποι, αλλά όχι οι αριθμοί.
Χορεύει με την Εκκλησία (που ξύπνησε πολύ αργά, όταν είχε ήδη κάνει την ζημιά της τύφλας της – «δεν κολλάει το σώμα του Χριστού!») ένα επίσης υποκριτικότατο βαλς εζιτασιόν.
Ακόμα και κάτι άθλιους αρνητές του νοσηλευτικού προσωπικού, τους αφήνει να παίρνουν στον λαιμό τους ασθενείς που υποτίθεται έπρεπε να τους σώσουν. Αυτοί ειδικά, έπρεπε να μπαίνουν φυλακή!
Πολύ θα ήθελα να μάθω ποιο είναι το όριο που ξυπνάει ένας κρατικός μάνατζερ, για να ανακαλύψει ότι βρίσκεται μέσα σε ένα τοπίο πτωμάτων. Με πόσους τάφους διασφαλίζεται ο δέων ρυθμός αύξησης του ΑΕΠ;
Αφού 80 νεκροί τη μέρα δεν φτάνουν – πόσοι;
Κύριε πρωθυπουργέ, πάρτε το αλλιώς. Πάρτε άλλα μέτρα. Αυστηρά. Καίρια. Αποδοτικά. Η τωρινή διαχείριση αποδεικνύεται καθημερινά αδιέξοδη.
Κανένας θάνατος δεν είναι καλός για ένα σύγχρονο κράτος.
