Ο ΓΕΡΜΑΝΟΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΑΝΑΛΥΤΗΣ Ρόναλντ Μαϊνάρντους σε πρόσφατο άρθρο του διαπιστώνει μια αλήθεια που αποφεύγουν να ομολογήσουν πολλοί άλλοι αναλυτές στη Γερμανία, παρότι είναι προφανής. Ότι το αγκάθι στις ελληνογερμανικές σχέσεις είναι η Τουρκία.
Μεταξύ άλλων όμως, ο κ. Μαϊνάρντους αναφέρει ότι «θα ήταν λάθος –και αφελές– να υπερεκτιμήσουμε την επιρροή της Γερμανίας και της ίδιας της κυρίας Μέρκελ στην Άγκυρα. Προφανώς δεν έχει –και δεν είχε ποτέ– τη δύναμη να καθοδηγήσει την στάση του Τούρκου Προέδρου» γράφει.
Αν υπήρχαν κάποιοι που απαιτούσαν από την κ. Μέρκελ να αλλάξει μυαλό στον Τούρκο Πρόεδρο, αυτό θα ήταν πραγματικά αφελές. Ωστόσο κανένας δεν μπορεί στα σοβαρά να έχει τέτοιες απαιτήσεις από κανέναν ηγέτη και ούτε από την κ. Μέρκελ το ζητούμενο ήταν να «εξημερώσει» τον Ερντογάν. Εκείνο που στην πραγματικότητα περίμενε η Ελλάδα και η Κύπρος ήταν η εκδήλωση της ευρωπαϊκής αλληλεγγύης που η κ. Μέρκελ υποτίθεται υπερασπιζόταν.
Θα περίμενε κανείς η Γερμανία και η κ. Μερκελ να κρατήσουν τα προσχήματα και έστω με βαριά καρδιά να κάνουν αυτό που ορίζουν οι δημοκρατικές αρχές της Ευρωπαϊκής Ένωσης και η ευρωπαϊκή αλληλεγγύη.
Η Ελλάδα και η Κύπρος, δύο κράτη-μέλη της Ε.Ε. των οποίων την κυριαρχία απειλεί ο Ερντογάν, με πράξεις πλέον κι όχι μόνο με λόγια, είχαν ένα ισχυρό όπλο και αυτό ήταν η επιβολή ευρωπαϊκών κυρώσεων στην Τουρκία. Η Άνγκελα Μέρκελ όμως φρόντισε να το ακυρώσει, προστατεύοντας απροκάλυπτα την Τουρκία, στέλνοντας στην πράξη μήνυμα ότι μπορεί να συνεχίσει να απειλεί τα δύο αυτά ευρωπαϊκά κράτη χωρίς τον φόβο ότι θα υποστεί κάποια συνέπεια από την Ε.Ε.
Εξίσου απογοητευτική ήταν και η προστασία της Τουρκίας από ευρωπαϊκές κυρώσεις για την ακραία καταπάτηση ανθρωπίνων δικαιωμάτων που συντελείται από το καθεστώς του Ερντογάν. Οι τουρκικές φυλακές είναι γεμάτες από πολιτικούς τους αντιπάλους, ακτιβιστές, καλλιτέχνες και δημοσιογράφους, αλλά η Μέρκελ δεν επέτρεψε ποτέ να αναδειχθούν τα επείγοντα αυτά ζητήματα όπως τους άξιζε. Και δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι τώρα που αποχωρεί, βρήκαν την ευκαιρία και στην Κομισιόν αλλά και αρκετά κράτη-μέλη να καταγγείλουν τις παράνομες φυλακίσεις για πολιτικούς λόγους στην Τουρκία.
Είναι αφελές άραγε να περιμένει κανείς από τη Γερμανία να μην εμποδίζει τις κυρώσεις εναντίον μιας χώρας που καταπατά με ακραίο τρόπο ανθρώπινα δικαιώματα και απειλεί κράτη-μέλη; Θα συμφωνεί υποθέτω ο κ. Μαϊνάρντους ότι είναι μία λογική απαίτηση για όποιον παίρνει στα σοβαρά τις διακηρυγμένες αρχές της Ε.Ε., και ότι η μη ανταπόκριση της κ. Μέρκελ ήταν αναμενόμενο να απογοητεύσει.
Αφελές θα ήταν να μην καταλαβαίνει κανείς γιατί ενώ η Γερμανία πρωτοστατούσε στις κυρώσεις εναντίον της Λευκορωσίας π.χ για λιγότερα, ήταν τόσο απρόθυμη να υποστεί κυρώσεις η Τουρκία για πολύ περισσότερα. Αλλά οι περισσότεροι κατανοούν γιατί συμβαίνει αυτό. Θα περίμενε κανείς όμως, η Γερμανία και η κ. Μερκελ να κρατήσουν τα προσχήματα και έστω με βαριά καρδιά να κάνουν αυτό που ορίζουν οι δημοκρατικές αρχές της Ευρωπαϊκής Ένωσης και η ευρωπαϊκή αλληλεγγύη. Είναι μήπως αφελές και αυτό;
Ο κ. Ρόναλντ Μαϊνάρντους στην κατακλείδα της ανάλυσης του, πολύ έντιμα και με ρεαλισμό, συνιστά στους Έλληνες να μην αναμένουν ριζικές αλλαγές από τη νέα κυβέρνηση στο Βερολίνο, καθώς, όπως λέει, στις βασικές γραμμές η προσέγγιση της πολιτικού, που έδινε τον τόνο στην εξωτερική πολιτική της Γερμανίας επί 16 χρόνια, θα παραμείνει η ίδια. Κι αυτό θα πρέπει πρωτίστως να το αντιληφθούν οι πραγματικά αφελείς.
