Από τις πρώτες νότες και τις πρώτες λέξεις σε αρπάζει από το λαιμό: «Από μέσα κλοτσάει το γαμήδι / Από μέσα γραπώνει τα σπλάχνα μου / Από μέσα κλοτσάει το γαμήδι / Κι απ’ τα σπλάχνα γραπώνει την άχνα μου». Σκληροί ηλεκτρονικοί ήχοι, industrial, rapcore, οι Rage Against The Machine και οι Death Grips συναντούν το dubstep σε έναν δίσκο έντονα παγανιστικό, που είναι μια μετατραυματική ελεγεία.
Το «Orgazma» του ομώνυμου σχήματος είναι ένας δίσκος άγριος, που περιέχει όλη την οργή και την αγανάκτηση που έχουν συσσωρευτεί τον χρόνο που σπαταλήθηκε από τις ζωές όλων μας. Ο Άρης Μπινιάρης που βρίσκεται πίσω από τους Orgazma, και είναι οι στίχοι και οι φωνή του σχήματος, πάντα είχε τη μουσική ως βασικό στοιχείο στις παραστάσεις του, εδώ όμως φτιάχνει ένα άλμπουμ ολοκληρωμένο και συναρπαστικό.
Βασικοί συντελεστές δίπλα του είναι ο Αλέκος Γεωργουλόπουλος (κιθάρες, synthesizer, drum programming, sound design και παραγωγή), o Βίκτωρας Κουλουμπής (μπάσο, sound design) και ο Χάρης Κρεμμύδας (ηχογράφηση και μίξη, drum programming και παραγωγή σε κάποια κομμάτια).
«Orgazma (οργκάζμα) είναι αυτό που καταλαβαίνεις από τον ήχο της λέξης» εξηγεί. «Αυτό ή αυτά στα οποία σε παραπέμπει ο ήχος της: οργασμός, χαρά, ζωή, ηδονή, οργή. Το όνομα της μπάντας θέλαμε να αντηχεί την ατμόσφαιρα του ήχου μας και συνειρμικά να παραπέμπει σε κάτι υψηλής ζωτικής ενέργειας. Κάτι το οποίο επιθυμούμε να συμβεί και στα live μας».
Οι Orgazma είναι ένα συγκρότημα που πρέπει να δεις live για να αποκαλυφθεί η δυναμική του. Όσο δυνατά και να ακούσεις τα κομμάτια του δίσκου από το ηχείο του laptop, είναι αδύνατο να μεταφερθεί πλήρως η ένταση που είχε δημιουργηθεί την ώρα της ηχογράφησης.
Όταν έχεις συνηθίσει να είσαι δημιουργικός και σταματάς απότομα, δίνεις ένα πολύ παράξενο σήμα στον εαυτό σου: ότι είσαι άρρωστος, ανήμπορος, ανίκανος. Οπότε το μόνο που σου μένει είναι να αξιοποιήσεις τον χρόνο αυτόν της καραντίνας τουλάχιστον δημιουργικά. Αυτό ακριβώς κάναμε και προέκυψαν οι Orgazma και το πρώτο μας άλμπουμ
«Στα κομμάτια υπάρχει οργή, αγανάκτηση, συγκίνηση, αγάπη αλλά και μια επιθυμία να μην ενδώσεις σε ένα πένθος που αντιμάχεται τις ζωογόνες δυνάμεις σου» λέει ο Άρης. «Ένα πράγμα, λοιπόν, που με εξαγριώνει σήμερα είναι ακριβώς αυτό, ότι συστήνεται μία συμμόρφωση σε μία πένθιμη αφαίμαξη της ζωής, που εξυπηρετεί μια διαχρονική χειραγώγηση, είτε αυτή είναι από την πολιτεία είτε από την οικογένεια.
Την καραντίνα την πέρασα με αρκετή υπομονή και προσπάθεια να διατηρήσω την ψυχραιμία μου για να αντεπεξέλθω σε μια τόσο δύσκολη και πρωτόγνωρη, για όλους μας, κατάσταση. Γιατί δεν είναι μόνο η αγωνία για το επαγγελματικό κομμάτι που με απασχολεί, αλλά και η απόσταση από την επαφή, την συνεύρεση, το έξω, τις συναυλίες, τις παραστάσεις και οτιδήποτε σχετικό.
Με προβληματίζει ότι, λόγω της πανδημίας, αναγκαστήκαμε να θρέψουμε τα συντηρητικά αντανακλαστικά μας. Την επόμενη μέρα πρέπει να σκεφτούμε σοβαρά από τι πήραμε απόσταση όλο αυτό το διάστημα.
Έμεινε τόσος κόσμος χωρίς δουλειά κι αυτό δεν έχει μόνο βιοποριστικό κόστος, αλλά και ψυχικό. Όταν έχεις συνηθίσει να είσαι δημιουργικός και σταματάς απότομα, δίνεις ένα πολύ παράξενο σήμα στον εαυτό σου: ότι είσαι άρρωστος, ανήμπορος, ανίκανος. Οπότε το μόνο που σου μένει είναι να αξιοποιήσεις τον χρόνο αυτόν της καραντίνας τουλάχιστον δημιουργικά. Αυτό ακριβώς κάναμε και προέκυψαν οι Orgazma και το πρώτο μας άλμπουμ».
«Κόντρα στη μπόχα στη σαπίλα κόντρα / Στην κατρακύλα σαν κόμπρα ελίσσεται ντόμπρα / Η τραγίλα μου γδέρνει / Βάζει φωτιά στα μηνίγγια / Βάζει φωτιά και μου ανάβει το αίμα / Βάζει στα μηνίγγια μου αλλόκοτο σπέρμα / Αλλάζω δέρμα αλλάζω το δέρμα / Στα νεκρολάβαρα του χάροντα τέρμα» τραγουδάει στη «Μαγγανεία» με μια φωνή που ακούγεται μέσα από ντουντούκα, πάνω από ένα μίγμα punk και jungle.
«Δεν ξεκινήσαμε με κάποιο συγκεκριμένο είδος μουσικής κατά νου» λέει. «Ξέραμε ότι θέλαμε να είναι έντονο, δραστήριο, επιθετικό σε κάποια σημεία, αλλά και πιο εσωτερικό σε άλλα. Θέλαμε να χορέψουμε και να τραγουδήσουμε δυνατά.
Εν τέλει ο δίσκος κατέληξε να είναι ένα συνονθύλευμα από punk-rock και διάφορα είδη ηλεκτρονικής μουσικής, όπως idm-’90s rave-dubstep. Όλα αυτά ντυμένα με στίχο αιχμηρό κι ακατέργαστο έβγαλαν ένα αποτέλεσμα που δεν μπορούμε εύκολα να το κατατάξουμε κάπου. Ας πούμε ότι βουτήξαμε και εμείς λίγο κρυφά στο ελληνικό τραγούδι. Χωρίς να το πούμε σε κανέναν.
Μαγγανεία
Προτιμώ να μη λέω πολλά για τους στίχους για να μην κατευθύνω την πρόσληψη. Είναι όντως κομμάτια μιας διαδρομής. Υπάρχει μια αφήγηση σε σχέση με κάτι που “κλοτσάει” μέσα μας και δεν αντέχει, αγανακτεί, επιτίθεται, χλευάζει, ασφυκτιά στη μοναξιά, αμφισβητεί το δόγμα, αποζητά δικαιοσύνη, αναζητά συντρόφους και καταλήγει στο τέλος στην αγάπη, ή καλύτερα στον έρωτα, στον έρωτα μέσα από την αγάπη, αδρά και ακατέργαστα».
Η αγάπη είναι η κατάληξη του δίσκου, το τέλος της διαδρομής, σε ένα τραγούδι σπαρακτικό, ερωτικό μέχρι πόνου: «Σεληνιασμένος / Θα χυμήξω στις ορδές των ενοχών σου / Να κοκαλώσουν οι τένοντες / Να κοκαλώσουν τα χέρια μου / Θα σπάσω χίλια ατσάλινα όπλα / Nα κοκαλώσουν στα χέρια οι τένοντες / Και θα χυμήξω στις ορδές των ενοχών σου / Γιατί εσύ είσαι η αγάπη μου / Εσύ είσαι η αγάπη μου / Εσύ είσαι η αγάπη μου… Εσύ…».
«Άρη, πόσο οδυνηρή μπορεί να είναι η αγάπη;».
«Οδυνηρή είναι η απώλειά της».
Δεν έχει άλλες τρυφερές στιγμές ο δίσκος, ακόμα και η προσευχή ακούγεται σαν δημοτικό τραγούδι σε περιβάλλον Mad Max, μεταλλαγμένο:
«Με σηκωμένες λεπίδες / Ακονισμένες και νέτες / Aπό τη γλώσσα μου στάζουν / Οι προσευχές σα φαλτσέτες / Με σηκωμένους τους λύκους / Σε λερωμένα ταμπούρια / Από τη γλώσσα μου σκάνε / Οι προσευχές σα κουμπούρια / Πώς δε με λεπιδιάσαν όταν έλειπες / Όταν με θέριζε η μαύρη σφαίρα / Κι όλο με δάγκωνε δάγκωνε δάγκωνε / Πίσω απ’ το σβέρκο μια μαύρη λέρα».
Ωστόσο, το Orgazma είναι απίστευτα σημερινός δίσκος, η πιο ταιριαστή ηχητική συνοδεία για όσα έχουμε ζήσει στην μετα-Covid εποχή, κι όσα ζούμε ακόμα. Και τα 8 κομμάτια του. Δεν είναι τόσο επίθεση όσο άμυνα, σαν ένα σκυλί που μη έχοντας πώς αλλιώς να αντιδράσει, δείχνει τα δόντια του. Aggressive κιθάρες, στίχος αδρός, ακατέργαστος, που «επιτίθεται» σε κάθε είδους απολυταρχικό δογματισμό.
«Σκύλε, σκύλε, τον νου σου σκύλε / Έχε τον νου σου στα τσιγκέλια φίλε / Σκύλε, σκύλε, τον νου σου σκύλε / Δειχ’ τα σημάδια στην αγέλη φίλε» τραγουδάει σπαρακτικά στο «Guru Dealer».
Guru Dealer
Το «πακέτο» συμπληρώνει το εξαιρετικό εξώφυλλο του Κωνσταντίνου Χαϊδαλή με το παγανιστικό στοιχείο –που δεν θα μπορούσε να είναι πιο ταιριαστό.
«Τι σου δίνει ελπίδα, Άρη;».
«Η συντροφικότητα. Ξεκάθαρα η συντροφικότητα».
To album «ORGAZMA» κυκλοφορεί ψηφιακά από το Ogdoo Music Group και είναι διαθέσιμο σε όλες τις ψηφιακές πλατφόρμες. Μέσα στη χρονιά θα τυπωθεί και σε βινύλιο.
Ακούστε τα υπόλοιπα κομμάτια του δίσκου παρακάτω:
1000
Yoga
Φίμωτρο
Ίλιγγος
Προσευχή
Ερωτικό
