Pelé: Ο βασιλιάς κυκλοφορεί πλέον με Πι, ο θρύλος του όμως παραμένει ακέραιος

Pelé: Ο βασιλιάς κυκλοφορεί πλέον με Πι, ο θρύλος του όμως παραμένει ακέραιος Facebook Twitter
Δύσκολο να χωρέσουν στα 108 λεπτά που διαρκεί η ταινία, όλες οι στάσεις της ζωής και της μεγαλειώδους ποδοσφαιρικής καριέρας του κορυφαίου ίσως όλων των εποχών.
0

Το γνωρίζαμε ότι εδώ και καιρό δεν μπορεί να περπατήσει. Είχε θεαθεί άλλωστε αρκετές φορές σε αναπηρικό αμαξίδιο κατά τις σπάνιες εσχάτως δημόσιες εμφανίσεις του. Και πριν από έναν χρόνο είχε επισημοποιηθεί αυτή του η κατάσταση μετά από δήλωση του γιου του, Εντίνιο, στη βραζιλιάνικη τηλεόραση, όπου έλεγε ότι ο πατέρας του δεν θέλει πλέον να βγαίνει από το σπίτι, ψέγοντάς τον μάλιστα ότι ευθύνεται ο ίδιος για τα κινητικά προβλήματα, αφού δεν ακολούθησε την απαιτούμενη φυσιοθεραπευτική αγωγή μετά την επέμβαση αντικατάστασης ισχίου στην οποία είχε υποβληθεί προ ετών. 

Δεν παύει, παρ’ όλα αυτά, να αποτελεί ένα σοκ το να βλέπεις τον «Βασιλιά» Πελέ με περιπατητήρα (Πι) να βαδίζει αργά μέχρι να πάρει τη θέση του στην καρέκλα μπροστά από την κάμερα, για τις ανάγκες της ταινίας που φέρει το όνομά του μόνο στον τίτλο και έκανε ντεμπούτο στο Nerflix πριν από δύο μέρες. Ευτυχώς, η εντύπωση περνά γρήγορα καθώς κατά τ’ άλλα φαίνεται εντάξει (ειδικά για κάποιον που έκλεισε τα ογδόντα τον περασμένο Οκτώβριο), εκδηλώνοντας πού και πού και το χαρακτηριστικό, καθησυχαστικό, επικοινωνιακό («εμπορικό» κατ’ άλλους) χαμόγελο, που τόσο οικείο ήταν κάποτε, ακόμα και στον τελευταίο άνθρωπο στον πλανήτη. 

Στο ντοκιμαντέρ δεν αναφέρονται διάφορα χαριτωμένα στοιχεία, όπως εκείνες οι διαφημίσεις για το Viagra που έκανε στις αρχές τούτου του αιώνα, ούτε και ο ρόλος του (εκείνο το αεροπλανικό ανάποδο ψαλίδι) στην ταινία του Τζον Χιούστον, «Η απόδραση των έντεκα» (Escape from Victory), που τρέχαμε πιτσιρίκια να δούμε ξανά και ξανά στα θερινά.   

Στις συνεντεύξεις που δίνει (συχνά υπό τις σκιάσεις δραματικού φωτισμού) σ' αυτή την ταινία, που προσπαθεί –και τα καταφέρνει– να μη γίνει εντελώς αγιογραφία, ο «βασιλιάς» μοιάζει πεσμένος, αλλά όχι καταβεβλημένος. Μόνο σε μια στιγμή, προς το τέλος του ντοκιμαντέρ, ξεσπά κάποια στιγμή σε δάκρυα συγκίνησης και η κάμερα μένει πάνω του μέχρι να τα σκουπίσει.

Pelé: Ο βασιλιάς κυκλοφορεί πλέον με Πι, ο θρύλος του όμως παραμένει ακέραιος Facebook Twitter
Κάποιοι πρώην συμπαίκτες του, μιλώντας στην ταινία, δεν του συγχωρούν την ουδέτερη στάση του, σημειώνοντας ότι με μια κουβέντα του και μόνο θα μπορούσε να είχε αλλάξει την ιστορία ή τουλάχιστον να έχει υπαινιχθεί κάτι σχετικό με την στυγνή φυσιογνωμία της βραζιλιάνικης χούντας. Φωτ.: Alessandro Sabattini/Getty Images/Ιdeal Image

Δύσκολο να χωρέσουν στα 108 λεπτά που διαρκεί η ταινία των Ben Nicholas και David Tryhorn όλες οι στάσεις της ζωής και της μεγαλειώδους ποδοσφαιρικής καριέρας του κορυφαίου ίσως όλων των εποχών (η συζήτηση δεν θα λήξει ποτέ). Και επίσης του πρώτου μαύρου παγκόσμιου σούπερ σταρ από τον χώρο των σπορ.

Θα ακολουθούσε βεβαίως λίγο αργότερα ο Μοχάμεντ Άλι, καταλήγοντας να εκπροσωπεί το ριζοσπαστικό αντίθετο του απολιτικού κομφορμισμού που φορτώθηκε ο Πελέ (μέχρι και «μπάρμπα Θωμά» τον λέγανε τόσα χρόνια) αδίκως, αλλά και δικαίως. Αυτό το ακανθώδες για τη φήμη του Πελέ ζήτημα δεν το αφήνει εκτός της ατζέντας η ταινία, ούτε και την αντιπαράθεσή του στο συμβολικό πεδίο με τον Άλι, ο οποίος πάντως βρισκόταν ανάμεσα στους θεατές του τελευταίου επίσημου αγώνα που έδωσε ποτέ ο Πελέ, τον Οκτώβριο στο 1977 στη Νέα Υόρκη, παίζοντας στο πρώτο ημίχρονο με τη φανέλα της αμερικανικής ομάδας Cosmos και στο δεύτερο με τα λευκά της αγαπημένης του Σάντος. 

Όπως θα θυμούνται οι παλιότεροι, ο Cosmos, με αιχμή τον Βραζιλιάνο σούπερ σταρ (θα ακολουθούσαν κι άλλοι μέγιστοι στα τελειώματά τους, όπως ο Μπεκενμπάουερ και ο Κρόιφ) είχε επιχειρήσει στα ‘70s μια τρελή μπίζνα μεταφοράς του ποδοσφαιρικού θεάματος στα αμερικάνικα ήθη. Για κάποια χρόνια η «μόδα» είχε λειτουργήσει, στη Νέα Υόρκη τουλάχιστον (επί του θέματος αξίζει να αναζητήσει κανείς το ντοκιμαντέρ του 2006, “Once in a Lifetime: The Extraordinary Story of the New York Cosmos”).

Αυτή η περίοδος όμως του Πελέ, όπως και οι επόμενες, δεν εξετάζεται καθόλου στην ταινία. Όπως δεν εξετάζονται και κάποιες αμφιλεγόμενες πτυχές της προσωπικής του ζωής (εντάξει, δεν είχε τον επεισοδιακό χαρακτήρα του Μαραντόνα, είχε κι αυτός όμως τις σκιές του), με εξαίρεση μια αναφορά μόνο που γίνεται στην έντονη –και καρπερή–  εξωσυζυγική του δραστηριότητα (ο ίδιος δικαιολογείται λέγοντας ότι ταξίδευε διαρκώς, αναγνωρίζει πάντως με συγκατάβαση ότι θα μπορούσε ίσως κάποιος να ισχυριστεί ότι μπορεί και να μην υπήρξε ιδανικός σύζυγος). Δεν αναφέρονται επίσης διάφορα χαριτωμένα στοιχεία, όπως εκείνες οι διαφημίσεις για το Viagra που έκανε στις αρχές τούτου του αιώνα, ούτε και ο ρόλος του (εκείνο το αεροπλανικό ανάποδο ψαλίδι) στην ταινία του Τζον Χιούστον, «Η απόδραση των έντεκα» (Escape from Victory), που τρέχαμε πιτσιρίκια να δούμε ξανά και ξανά στα θερινά.   

Pelé: Ο βασιλιάς κυκλοφορεί πλέον με Πι, ο θρύλος του όμως παραμένει ακέραιος Facebook Twitter
Στις συνεντεύξεις που δίνει (συχνά υπό τις σκιάσεις δραματικού φωτισμού) σ΄ αυτή την ταινία που προσπαθεί –  και τα καταφέρνει –  να μην γίνει εντελώς αγιογραφία, ο «βασιλιάς» μοιάζει πεσμένος, αλλά όχι καταβεβλημένος.

Mέσω ενός πλούσιου υλικού και μιας σειράς πρόσφατων συνεντεύξεων με τον ίδιο και με έναν εκλεκτό θίασο πρώην συμπαικτών του στη Σάντος και στη «Σελεσάο(υ)», πρώην και νυν πολιτικών ηγετών της Βραζιλίας, δημοσιογράφων, καθώς και επιφανών καλλιτεχνών όπως ο Ζιλμπέρτο Ζιλ, η ταινία κινείται ουσιαστικά σε δύο άξονες. Ο πρώτος έχει να κάνει με τα τέσσερα παγκόσμια κύπελλα όπου συμμετείχε ο Πελέ, κατακτώντας τα τρία (ο μοναδικός που έχει καταφέρει κάτι τέτοιο): Σουηδία 1958 (17χρονος μόλις τότε, παραμένει ο νεότερος παίκτης που σκόραρε σε τελικό Μουντιάλ), Χιλή 1962, Μεξικό 1970.

Η αποτυχία της Βραζιλίας στο Παγκόσμιο του 1966 στην Αγγλία είχε έρθει λίγο μετά την εγκαθίδρυση της στρατιωτικής δικτατορίας, η οποία θα έθετε ως πρωταρχικό επικοινωνιακό της στόχο την εκμετάλλευση της ποδοσφαιρικής ελίτ της χώρας γενικά και του Πελέ ειδικότερα. 

Αυτό είναι ο δεύτερος άξονας της ταινίας, ο ρόλος δηλαδή του Πελέ στο αφήγημα του «βραζιλιάνικου θαύματος» που κατάφερε να περάσει η χούντα (η όποια άντεξε για μια εικοσαετία), την ώρα που το καθεστώς έπνιγε τους αντιφρονούντες στο αίμα. Κάποιοι πρώην συμπαίκτες του, μιλώντας στην ταινία, δεν του συγχωρούν την ουδέτερη στάση του, σημειώνοντας ότι με μια κουβέντα του και μόνο θα μπορούσε να είχε αλλάξει την ιστορία ή τουλάχιστον να έχει υπαινιχθεί κάτι σχετικό με τη στυγνή φυσιογνωμία της βραζιλιάνικης χούντας.

Οι περισσότεροι όμως από όσους μιλάνε στην ταινία, τον δικαιολογούν (ακόμα και κάποιοι που είχαν βασανιστεί ή εκδιωχθεί από το καθεστώς, όπως ο Ζιλμπέρτο Ζιλ), θεωρώντας ότι δεν είχε πολλές επιλογές στην πραγματικότητα. Όπως λέει κι ένας δημοσιογράφος, «ο Μοχάμεντ Άλι στην Αμερική το πολύ να πήγαινε φυλακή, στη Βραζιλία όμως τότε, αυτός ήταν ο μικρότερος κίνδυνος».

Οθόνες
0

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Ο Ντιέγκο Μαραντόνα απέδειξε ότι δεν χρειάζεται να είσαι άγιος για να γίνεις θεός

Απώλειες / Ο Ντιέγκο Μαραντόνα απέδειξε ότι δεν χρειάζεται να είσαι άγιος για να γίνεις θεός

Εμάς ειδικά, που τον θυμόμαστε από πάντα, που ήμασταν εκεί ως περιδεείς θεατές, σε ολόκληρη την ποδοσφαιρική του πορεία και στην άγρια εξωγηπεδική σαπουνόπερα της ζωής του, θα μας πάρει λίγο καιρό μέχρι να κρυώσει το τραύμα της απώλειας.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

After the Hunt: Το #MeToo στα χέρια του Λούκα Γκουαντανίνο είναι μια μπερδεμένη υπόθεση

Ανταπόκριση από τη Βενετία / After the Hunt: Το #MeToo στα χέρια του Γκουαντανίνο είναι μια μπερδεμένη υπόθεση

Ο Λούκα Γκουαντανίνο νοσταλγεί τη χαμένη τέχνη του διαλόγου, αλλά το After the Hunt χάνει το δίκιο του στην ακαδημαϊκή φλυαρία και τις σεναριακές αστοχίες.
ΘΟΔΩΡΗΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ
Όλα του γάμου δύσκολα: 10 ταινίες για να δείτε μετά το «Ρόουζ εναντίον Ρόουζ»

Οθόνες / Όλα του γάμου δύσκολα: 10 ταινίες για να δείτε μετά το «Ρόουζ εναντίον Ρόουζ»

Από το «Awful Truth» του Λίο ΜακΚάρεϊ στο «Gone Girl» του Ντέιβιντ Φίντσερ κι από τις μπεργκμανικές «Σκηνές από έναν γάμο» στο «Revolutionary Road» του Σαμ Μέντες, ανατρέχουμε σε δέκα ταινίες για όσους ενώθηκαν ενώπιον Θεού κι ανθρώπων «μέχρι να τους χωρίσει ο θάνατος».   
ΓΙΑΝΝΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ
ΒΟΥΓΟΝΙΑ

Ανταπόκριση από τη Βενετία / «Βουγονία»: Κριτική για τη νέα ταινία του Γιώργου Λάνθιμου

«Είναι περιπέτεια η "Βουγονία", fun και πιο περίπλοκη απ’ ότι δείχνει» - Ο Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος καταγράφει τις εντυπώσεις του από την παγκόσμια πρεμιέρα της ταινίας στο 82ο Φεστιβάλ Βενετίας.
ΘΟΔΩΡΗΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ
Terence Stamp (1938-2025): Ο μάγκας του Λονδίνου που θα γινόταν Τζέιμς Μποντ

Οθόνες / Terence Stamp (1938-2025): Ο μάγκας του Λονδίνου που θα γινόταν Τζέιμς Μποντ

«Το άτακτο αγόρι του βρετανικού σινεμά βρήκε τον δρόμο του σε ώριμες επιλογές, είτε παίζοντας κάποιον αδυσώπητο κακό είτε αφήνοντας τα λακωνικά του διακριτικά σαν στάμπα, όνομα και πράγμα, σε σύντομες εμφανίσεις – εννοείται πως έχει υποδυθεί και τον διάβολο!»
ΘΟΔΩΡΗΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ
The Karate Kid: Πώς η «ταινιούλα που δεν θα έβλεπε κανείς» εξελίχθηκε σε παγκόσμιο φαινόμενο

Οθόνες / The Karate Kid: Πώς η «ταινιούλα που δεν θα έβλεπε κανείς» εξελίχθηκε σε παγκόσμιο φαινόμενο

Η ταινία σημάδεψε μια γενιά εφήβων που φαντασιώνονταν ότι θα αντιστεκόντουσαν ηρωικά στους νταήδες που τους κακοποιούσαν καθημερινά. Και τώρα, ο μύθος επιστρέφει για έκτη φορά στην οθόνη, με πρωταγωνιστές τον Τζάκι Τσαν και τον Ραλφ Μάτσιο
THE LIFO TEAM
Ο άνθρωπος που έφερε την μαύρη μουσική κουλτούρα στο σαλόνι εκατομμυρίων σπιτιών

Daily / Ο άνθρωπος που έφερε τη μαύρη μουσική κουλτούρα στο σαλόνι εκατομμυρίων σπιτιών

Το ντοκιμαντέρ «Sunday Best: The untold story of Ed Sullivan» αναδεικνύει τη συμβολή του Εντ Σάλιβαν και της δημοφιλέστατης τηλεοπτικής εκπομπής του στην ανάδειξη τεράστιων μορφών της μαύρης μουσικής, από τη Nίνα Σιμόν και τον Τζέιμς Μπράουν μέχρι την Tίνα Τέρνερ και τον Στίβι Γουόντερ.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Έντουαρντ Νόρτον: Γεννημένος σε λάθος εποχή

Οθόνες / Έντουαρντ Νόρτον: Γεννημένος σε λάθος εποχή

Με αφορμή τα σημερινά του γενέθλια, ανατρέχουμε στην καριέρα ενός ηθοποιού με την ερμηνευτική στόφα των μεγάλων ονομάτων του New Hollywood, μα καταδικασμένου να εργάζεται σε καιρούς που η κινηματογραφική βιομηχανία δεν ξέρει τι να κάνει μαζί του.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ
Ana Kokkinos: «Αν ήμουν ένας στρέιτ, Άγγλος άντρας, η ζωή θα ήταν ευκολότερη»

Οθόνες / Ana Kokkinos: «Αν ήμουν ένας στρέιτ, Άγγλος άντρας, η ζωή θα ήταν ευκολότερη»

Η ελληνικής καταγωγής Αυστραλή σκηνοθέτιδα πίσω από το «Ten Pound Poms» μιλά στη LiFO για τη στάση των Αυστραλών απέναντι στους μετανάστες, την ταινία της που εξόργισε την ομογένεια, και το πώς είναι να νιώθεις παρείσακτος ακόμη κι όταν το έργο σου έχει δει πολύς κόσμος.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ
Μιχάλης Ρέππας: «Θέλω να διασκεδάζω. Πέρασα τα 65 και έχει αρχίσει να μη με νοιάζει»

Οι Αθηναίοι / Μιχάλης Ρέππας: «Θέλω να διασκεδάζω. Πέρασα τα 65 και έχει αρχίσει να μη με νοιάζει»

«Τρεις Χάριτες», «Βίρα τις Άγκυρες», «Δις εξαμαρτείν», «Safe Sex», «Το Κλάμα βγήκε από τον Παράδεισο», «Μπαμπάδες με ρούμι». Λίγοι μας έχουν κάνει να γελάσουμε τόσο τα τελευταία 30 χρόνια όσο ο Μιχάλης Ρέππας. Ο ηθοποιός, συγγραφέας και σκηνοθέτης που εξαιτίας του «το Τζέλα Δέλτα δεν είχε φουγάρα» αφηγείται τη ζωή του στη LifO.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ
Το τρίο Πασκάλ-Τζόνσον-Έβανς και 9 ακόμα λόγοι να πάτε σινεμά

Οθόνες / Το τρίο Πασκάλ-Τζόνσον-Έβανς και 9 ακόμα λόγοι να πάτε σινεμά

Μια ταινία που η Τζέιν Όστιν θα ήταν περήφανη να είχε σκηνοθετήσει, η Λίντσεϊ Λόχαν ανταλλάζει σώμα με την Τζέιμι Λι Κέρτις ξανά μετά από 22 χρόνια κι ένας μεταλλαγμένος Μπάμπι εκδικείται για τον θάνατο της μαμάς του. – Τι παίζει από σήμερα σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη.
THE LIFO TEAM
«Νεαρές μητέρες»: Είναι καλοκαιρινή επιλογή μία ταινία των αδελφών Νταρντέν; 

The Review / «Νεαρές μητέρες»: Tα κατάφεραν πάλι οι αδελφοί Νταρντέν; 

Τι κάνει τις «νεαρές μητέρες» να ξεχωρίζουν από τις προηγούμενες δουλειές των Βέλγων δημιουργών; Ο Χρήστος Παρίδης και η Βένα Γεωργακοπούλου συζητάνε για τη βραβευμένη ταινία που παίζεται στους θερινούς κινηματογράφους της Αθήνας.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ