Rifkin's Festival
Η Mediapro ήρθε και πάλι να σώσει το ετήσιο σερί του Γούντι Άλεν, χρηματοδοτώντας τη νέα ρομαντική κομεντί του, με τον όρο (φαντάζομαι) να εκτυλίσσεται και να γυριστεί στην Ισπανία. Κανένα πρόβλημα: με θαρραλέους πρωταγωνιστές τον Λουί Γκαρέλ, την Τζίνα Γκέρσον, τον Σέρτζι Λοπέζ, τον Κριστόφ Βαλτζ και την Έλενα Ανάγια, το Rifkin's Festival κάνει πρεμιέρα στο Φεστιβάλ του Σαν Σεμπαστιάν, αφού μάλιστα διαδραματίζεται εξ ολοκλήρου εκεί. (Οκτώβριος/Tanweer)
No Time to Die
Πέντε χρόνια εκτός δράσης είναι απαράδεκτα πολλά για τον 007, γι' αυτό ο καλός συνάδελφος Φίλιξ της CIA ξυπνά τον Τζέιμς από τον λήθαργο της πρόωρης συνταξιοδότησης για να πολεμήσουν τον οπωσδήποτε επικίνδυνο τρομοκράτη Σάφιν (Ράμι Μάλεκ), ο οποίος κάποια σχέση έχει με την παλιά αγαπημένη Μάντλιν Σουάν (Λεά Σεϊντού). Sounds like Tenet? Για να μην προλάβουν κι άλλοι, ο αυθεντικός Μποντ επιστρέφει, τη σκηνοθεσία αναλαμβάνει ο Κάρι Φουκουνάγκα και ο Ντάνιελ Κρεγκ ρίχνει αυλαία. (Νοέμβριος/Tulip)
Falling
Ποτέ δεν είναι αργά: στα 63 του χρόνια ο Βίγκο Μόρτενσεν σκηνοθετεί για πρώτη φορά μια ιστορία που έγραψε ο ίδιος με πρωταγωνιστές έναν ομοφυλόφιλο γιο (Μόρτενσεν) και τον σκατόψυχο πατέρα του (Λανς Χένρικσεν ‒ τρομερός) και θέμα τις μεταπτώσεις μιας δύσκολης σχέσης που μοιάζει με χρόνια, επίπονη δοκιμασία και για τους δύο. Η ταινία έκανε πρεμιέρα στο Φεστιβάλ του Sundance. (Νοέμβριος/Odeon)
Μήλα
Ο Χρήστος Νίκου με το ντεμπούτο του απέσπασε εγκώμια στο Φεστιβάλ Βενετίας, το παράλληλο τμήμα του οποίου εγκαινίασε με την ταινία Μήλα, μια τρυφερή δυστοπία για μια κοινωνία χτυπημένη από τον ιό της αμνησίας και έναν άνδρα (Άρης Σερβετάλης, ότι καλύτερο έχει κάνει στο σινεμά) που προσπαθεί, με τις απαραίτητες, παράδοξες δοκιμασίες να επανενταχθεί, ακολουθώντας τις οδηγίες ειδικών. Απόκοσμα επίκαιρα, εκλεκτικά συγγενή με το weird πνεύμα, αλλά σαφώς περισσότερο προσανατολισμένα στην «ανθρωπιά», τα Μήλα είναι μια μυαλωμένη παραβολή για την έννοια της κανονικότητας. (Νοέμβριος/Feelgood)
Έγκλημα στο Νείλο
(Death on the Nile)
Ο Κένεθ Μπράνα ξαναβάζει το μουστάκι του επιθεωρητή Πουαρό, καθώς η επιτυχημένη μεταφορά του Εγκλήματος στο Οριάν Εξπρές που επιμελήθηκε του έδωσε το πράσινο φως της Fox για να συνεχίσει τη δική του οπτική στον κόσμο της Άγκαθα Κρίστι. Υπέρλαμπρο καστ με Γκαλ Γκαντότ, Άρμι Χάμερ, Λετίσια Ράιτ και Ανέτ Μπένινγκ μεταξύ άλλων, πίστη για μια μεταφορά αντάξια αυτής του 1978 (με τον Πίτερ Ουστίνοφ ως Πουαρό) αλλά και μια βουτιά στις ιστορίες της Κρίστι που δεν θα σταματήσει ποτέ να εμπνέει σινεμά και τηλεόραση. (Οκτώβριος/Odeon)
Η Νύμφη του Νερού
(Undine)
Ένας από τους ικανότερους Γερμανούς δημιουργούς της εποχής μας, ο Κρίστιαν Πέτζολντ (Barbara, Phoenix), επιστρέφει στα υπερφυσικά μονοπάτια που μελέτησε στο ξεκίνημα της καριέρας του, συνδέοντας το σήμερα με έναν αρχαίο μύθο. Εξαιρετικό πρωταγωνιστικό ζευγάρι, με τους Φραντς Ρογκόφσκι και Πόλα Μπέερ να εξυψώνουν την ταινία και τη δεύτερη να βραβεύεται για την ερμηνεία της από το Φεστιβάλ του Βερολίνου, το τελευταίο που έγινε με προ κορωνοϊού συνθήκες. (Νοέμβριος/ΑΜΑ Films)
Η Δίκη των 7 του Σικάγου
(The Trial of the Chicago 7)
H νέα ταινία του Άαρον Σόρκιν ακολουθεί τα πραγματικά γεγονότα του 1968, όπου, κατά τη διάρκεια του συνεδρίου των Δημοκρατικών στο Σικάγο, οι αντιπολεμικές διαδηλώσεις στους δρόμους για όσα συνέβαιναν στο Βιετνάμ πήραν μεγάλες διαστάσεις και η κυβέρνηση του Λίντον Τζόνσον έδωσε το σήμα για πλήρη καταστολή, κάτι που τις μετέτρεψε σε εξέγερση. Η δίκη των πρωταγωνιστών που ακολούθησε είναι μία από τις διαβόητες στην ιστορία. Ο ιδανικός άνθρωπος πίσω από το σενάριο και τη σκηνοθεσία και εξαιρετικό καστ που είναι πιθανό να στείλει ερμηνείες στα Όσκαρ. (Οκτώβριος/Odeon)
Ο Εξόριστος
(Exil)
Μια μελέτη χαρακτήρων με μαύρο χιούμορ ξεκινά όταν ένας χημικός μηχανικός από το Κόσοβο που ζει στη Γερμανία, σε ωραίο σπίτι και με καλή δουλειά, ανακαλύπτει ένα νεκρό ποντίκι στην πόρτα του κήπου του. Από τις πιο αξιόλογες περιπτώσεις της κουτσουρεμένης φέτος φεστιβαλικής χρονιάς, με πιο πρόσφατο το βραβείο Καλύτερης Ταινίας στο Σαράγεβο, η ταινία του Κοσοβάρου Βισάρ Μορίνα συνδυάζει στοιχεία θρίλερ και άβολου χιούμορ με έναν τρόπο που θυμίζει αρκετές φορές το σινεμά του Λάνθιμου. (Νοέμβριος/One from the Heart)
Josep
Σε ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης, που θυμίζει τα σημερινά νεκροταφεία ψυχών των προσφύγων, οι ηττημένοι του ισπανικού εμφυλίου κακοποιούνται καθημερινά από Γάλλους φρουρούς. Ένας εξ αυτών δημιουργεί μια σπάνια φιλία με Καταλανό σκιτσογραφο που χρησιμοποιεί την τέχνη του για να διατηρήσει τις ανατριχιαστικές εικόνες που βλέπει ζωντανές στην ιστορική μνήμη. Animation-διαμάντι για τη ζωή του Γιοσέπ Μπαρτολί, ιστορικής μορφής του αντιφασιστικού κινήματος και μετέπειτα συντρόφου της Φρίντα Κάλο. Προϊόν πολυετούς δουλειάς του κομίστα της «Monde», Ορελιέν Φρομάν. (Οκτώβριος/Cinobo)
Αντρέι Ταρκόφσκι. Σινεμά σαν Προσευχή
(Andrey Tarkovsky. A Cinema Prayer)
Ο μεγάλος δημιουργός Αντρέι Ταρκόφσκι παίρνει τον ρόλο του αφηγητή σε ένα σπάνιο και ακυκλοφόρητο ως τώρα οπτικοακουστικό υλικό. Ο ίδιος μιλά για την παιδική του ηλικία, τις κινηματογραφικές του δημιουργίες, τις σχέσεις του με την πολιτική εξουσία, την εξορία, την επαφή με το θείο, τη ζωή, τον θάνατο και την τέχνη. Ένα αρχείο-πολιτιστικός θησαυρός που παρουσιάζεται από τον γιο του σκηνοθέτη σε μια αφήγηση συνοδευόμενη από ηχογραφήσεις ποιημάτων του Αρσένι Ταρκόφσκι, πατέρα του σκηνοθέτη, που ακούγονται για πρώτη φορά με τη φωνή του μεγάλου ποιητή. (Οκτώβριος/Carousel)
Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην έντυπη LiFO.
