Ο Θεόδωρος Πάγκαλος έκανε δυο λάθη συγκρίνοντας τον Συνασπισμό με «ΕΒΓΑ της γειτονιάς». Το πρώτο είναι επικοινωνιακό: Οι ψηφοφόροι που είναι μικρότεροι των 35 ετών δεν ενθυμούνται τι εστί ΕΒΓΑ, δεν πρόλαβαν τα γαλακτοψιλικατζίδικα με τη χαρακτηριστική κυανέρυθρη ταμπέλα. Το δεύτερο είναι ιστορικό: Η πορεία της ΕΒΓΑ δεν ήταν να μεγαλώσει και να γίνει σούπερ μάρκετ, αλλά να μετατραπεί σε «ΔΕΛΤΑ της γειτονιάς». Η παραβολή με τις γαλακτοβιομηχανίες είναι πραγματικά διδακτική. Από τη δεκαετία του '30 η ΕΒΓΑ κυριαρχούσε πανελλαδικά στο τυποποιημένο γάλα. Η ΔΕΛΤΑ δεν ήταν παρά ένα εργαστήρι των Εξαρχείων που χρειάστηκε μισόν αιώνα για να επικρατήσει στα παγωτά και τα γιαούρτια. Μετά συνασπίστηκε, έκανε συνεργασίες, τα ‘μπλεξε με τον Μπάρμπα-Στάθη και άλλα γειτονόπουλα. Ένωσαν τις δυνάμεις τους κι έγιναν κολοσσός. Το μαγαζάκι σήμερα έχει απέξω ταμπέλα Marfin. Όσο για τον Συνασπισμό, μπήκε στη φάση της παστερίωσης. Εκβιομηχανίζεται, με ό,τι καλό κι επικίνδυνο μπορεί να σημαίνει αυτό.

Δεν χρειάζονται δημοσκοπήσεις για να καταλάβει κανείς ότι ο Συνασπισμός έχει αυξητικές τάσεις. Αρκεί να διακρίνει κανείς τον πανικό πίσω από τις δηλώσεις αντιπάλων του. Το ΚΚΕ καταγγέλλει γενικά κι αόριστα αφερεγγυότητα, οπορτουνισμό και κουραμπιέδες. Ο Γιωργάκης Παπανδρέου τον κατηγορεί ότι «μετρά τα ποσοστά του την ώρα που η Δεξιά νέμεται ανενόχλητη την εξουσία» ωσάν να έχει μεγαλύτερες ευθύνες το 5% από το 38%. Οι δημοσιογράφοι που πεζοδρομούν έξω από τα μεγάλα κόμματα μιλάνε για «διείσδυση λάιφ στάιλ» και σχολιάζουν το παρουσιαστικό του Αλέξη Τσίπρα. Ο νεαρός μεσίας της Αριστεράς τα αντιμετωπίζει όλα αυτά με θετικό τρόπο: Καλεί το κουκουέ σε συνεργασία, αποκρούει τις πασοκικές επιθέσεις με χιούμορ και στα σχόλια περί ηλικίας και εμφάνισης απλά σιωπά. Δεν φταίει αν δεν έχει μια από τις συνήθεις μοσχαροκεφαλές του Κοινοβουλίου. Δεν ξέρουμε πώς θα εξελιχθεί στο μέλλον, αλλά μέχρι στιγμής έδωσε καλά δείγματα. Το κυριότερο ότι παρέμεινε στο δημοτικό συμβούλιο ενώ μπορούσε να εξαργυρώσει το ποσοστό του με την υποψηφιότητα στην κεντρική πολιτική σκηνή. Σύμφωνα με τις πρώτες ενδείξεις, είναι σοβαρός, προσηνής και μετρημένος.

Μπορεί ένας 33χρονος αρχηγός κόμματος να φέρει τα πάνω κάτω στην πολιτική ζωή της Ελλάδας; Σίγουρα όχι. Κανένας Αλέξης, Γιωργάκης, Κωστάκης δεν είναι αρκετός για να ανατρέψει το σκηνικό. Άρα πίσω από την φασαρία που γίνεται περί τον νεαρό πρόεδρο υπάρχει κάτι πιο βαθύ, πιο ουσιαστικό, πιο επικίνδυνο. Πίσω από το φαινόμενο Τσίπρα υπάρχει μια αποστροφή για τους δυο μεγάλους, μια αηδία από σκάνδαλα που χρονολογούνται από το '89 κι εντεύθεν. Το ζήτημα λοιπόν είναι κατά πόσο πίσω από το καινούργιο πρόσωπο του Συνασπισμού υπάρχει μια ρεαλιστική προοπτική, αν υπάρχει ένα οργανωμένο σχέδιο ώστε το γάβγισμα της αντιπολίτευσης να γίνει κυβερνητικό δάγκωμα. Όλα θα εξαρτηθούν από τον τρόπο με τον οποίο θα αντιμετωπίσει η εναλλακτική Αριστερά την αναμενόμενη γιγάντωσή της. Το ζήτημα λοιπόν είναι να μη μετατραπεί το μαγαζάκι της Κουμουνδούρου σε τεράστιο κι απρόσωπο επενδυτικό όμιλο.