Έχει μπει ο Νοέμβριος. Καλό μήνα.

Με την αλλαγή της ώρας δεν έχω συνέλθει ακόμη.

Ξενύχτισα στο Σύνταγμα το Σάββατο. Έψαχνα τις ξεχασμένες βραδιές μοναξιάς και αναζητούσα την ανάσα μου στην τουαλέτα.

Η Ευτυχία δεν είναι στην Αθήνα αυτή την εποχή… έχει πάρει τη Μοναξιά και έχουν εξαφανιστεί… στην ύπαιθρο.

Θέλω καινούργιους φίλους...

Θέλω καινούργια όλα.

Με ένα μαγικό τρόπο ξεχνάω τις λέξεις μόλις βρεθώ μπροστά στον υπολογιστή μου.

Ένα ένα τα γράμματα πετούν από το μυαλό μου…

Κοιτάζω ώρες τηλεόραση… και καταλαβαίνω ότι η Χριστιάνα έχει απόλυτο δίκιο για το μέλλον του τόπου.

Τα πράγματα και οι εικόνες έχουν αλλάξει πάρα πολύ στη χώρα... και στενεύουν τα περιθώρια για όλους που ζητάμε ηλιαχτίδες στα χιόνια.

Πάντως η πόλη είναι μουντή.

Κοιτάζω τα καινούργια έπιπλα στο ιταλικό AD.

Κοιτάξτε την Β&Β.

Θα το ρίξω στη μαγειρική σαν τον Μιχάλη…