Δεν νομίζω ότι θα σημειωθούν τίποτα συγκλονιστικά ποσοστά αποχής την Κυριακή, αλλά κι αν συμβεί αυτό θα έπρεπε να συγχαίρει κανείς για τα αντανακλαστικά τους αντί να καταγγέλλει τους ανθρώπους που αποφάσισαν να πάνε πάσο στις ευρωεκλογές (είτε πρόκειται για «ευρωσκεπτικιστές» κάθε είδους που δεν βλέπουν το νόημα είτε απλά για λουόμενους) ως προδότες περίπου της δημοκρατίας και αμετανόητους χαβαλέδες. Η χώρα μας πάντα, σαν κακός μαθητής που το παίζει σπασίκλας όποτε χρειάζεται, παρουσίαζε από τα χαμηλότερα ποσοστά αποχής στην Ε.Ε., όχι βέβαια λόγω πολιτικής ευαισθησίας και λαχτάρας για την «ευρωπαϊκή ολοκλήρωση» (ένα όραμα που μοιάζει πλέον, κυριολεκτικά, χωρίς όρια) αλλά κυρίως λόγω της επιμονής μιας παλαιοκομματικού τύπου αντίληψης της πολιτικής αντιπαράθεσης: φετιχισμός της εκλογικής διαδικασίας ως κατάλοιπου της χουντικής καταπίεσης. Κάποτε πρέπει να τελειώσει το παραμύθι της απάθειας που ευθύνεται για όλα τα δεινά. Και γιατί έχουμε μάθει να δεχόμαστε την περίεργη (αριστέριστικη) λογική που θέλει αυτόν που ρίχνει λευκό/άκυρο να είναι μάγκας κι αυτόν που απέχει να είναι τρόμπας, «έρμαιο της τηλεοπτικής κουλτούρας» ή κι εγώ δεν ξέρω τι άλλο τον κατηγορούν διάφοροι μικρομέγαλοι, με χαρακτηριστικό στόμφο και σοβαροφάνεια («μην ακούς τους καρχαρίες - χάσε ένα μπάνιο για να χάσουν τον ύπνο τους» είναι το σλόγκαν της καμπάνιας εναντίον της αποχής, χωρίς ίχνος ειρωνείας...). Δεν γίνεται δηλαδή να υπάρχουν άνθρωποι που δεν επιθυμούν να ταυτιστούν με κανένα από τα πέντε κόμματα; Και ποιος μπορεί πραγματικά να τους ρίξει άδικο; Και με ποια επιχειρήματα; Προφανώς, όχι επειδή είναι αμόρφωτοι που δεν «το πιάνουν», αλλά επειδή βλέπουν μόνο έναν ωκεανό γραφειοκρατίας κι έναν αχταρμά 27 χωρών με εντελώς διαφορετικές προοπτικές και επιδιώξεις...

 

Τα κόμματα φυσικά παρουσίασαν κοινό μέτωπο εναντίον της αποχής. Λογικόν. Οι διαφορές παραμερίζονται σε οποιοδήποτε κλάδο και συντεχνία όταν αρχίζει να λακίζει η πελατεία. Αλλά πώς μπορείς πραγματικά να ψήσεις ακόμα και τον πιο καλοπροαίρετο ψηφοφόρο να συμμετάσχει σε μια διαδικασία, το αποτέλεσμα της οποίας θα χρησιμοποιηθεί όχι βέβαια για να γίνει πιο οικείο και κατανοητό το νεφελώδες (στα μάτια των περισσότερων) σύστημα λειτουργίας της Ευρωβουλής, αλλά για εσωτερική κατανάλωση; Ποια Ευρώπη; Ουσιαστικά πρόκειται για μια δημοσκόπηση μεγάλης κλίμακας εν όψει εθνικών εκλογών. Οι ευρωβουλευτές που θα εκλεγούν είναι επιλεγμένοι από τα κόμματα, σπανίως με «ευρωπαϊκά» κριτήρια - φυσικά, υπήρχαν πάντα κάποιοι Έλληνες ευρωβουλευτές από όλους τους χώρους που επέδειξαν συμμετοχή και δημιουργικότητα στο Ευρωκοινοβούλιο, αλλά ποιος επίσημος κομματικός φορέας ασχολήθηκε ποτέ πραγματικά με την προβολή του έργου τους; Μόνο τις αφίσες των κομμάτων να δει κανείς -ειδικά των δύο «μεγάλων» με τους ηγέτες τους σε old school βαρύγδουπες και πληθωρικές πόζες- καταλαβαίνει ότι πρόκειται για παλαιοκομματικού τύπου μικροπολιτική σημειολογία που δεν έχει τίποτε να κάνει με σύγχρονες αντιλήψεις περί «κοινής προοπτικής μιας μεγάλης, Ενωμένης Ευρώπης». Για περιπτώσεις σαν του ΚΚΕ (σαν τον Πάγκαλο θα καταντήσω στο τέλος, αλλά πώς να δεχτείς τόση παρανοϊκή γραφικότητα;) τι να πει κανείς; Σαν απρόσκλητοι σε πάρτι που κάθονται στη γωνία και σε βρίζουν. Και τους πληρώνεις κι από πάνω. «Όχι στην αποχή: Βολεύει την Ε.Ε.» είναι το βασικό σλόγκαν του Περισσού. Ιδού λοιπόν το ιδανικό επιχείρημα υπέρ της αποχής. Χρειάζεται κι άλλο; Ο κόσμος στην Ευρώπη δεν απέχει εξαιτίας μιας κριτικής διάθεσης απέναντι στην Ευρωπαϊκή Ένωση και τις πολιτικές της διαδικασίες. Απλά αυτές οι εκλογές μοιάζουν τόσο πληκτικές και μάταιες και κανείς αναρωτιέται γιατί να συμμετέχει σε κάτι από το οποίο δεν πρόκειται να προκύψει κάποια συνταρακτική αλλαγή - με λίγα λόγια δεν θα αλλάξει καμιά κυβέρνηση, το πολύ πολύ κάποιοι συσχετισμοί, κάποιες ισορροπίες. Είτε το θέλουμε είτε όχι, οι εκλογές (γενικά) στο μυαλό του κόσμου έχουν να κάνουν με το ποιος θα κυβερνήσει - έχουν να κάνουν με συγκεκριμένα πρόσωπα, και υπάρχει ήδη η σκέψη σε κύκλους της Ε.Ε. στο μέλλον να υπάρχουν κοινοί υποψήφιοι για όλες τις χώρες. Αλλά ποιος το θέλει αυτό; Σίγουρα όχι οι εθνικές κυβερνήσεις, που θα βρεθούν έτσι σε δεύτερη μοίρα.

Αυτή θα είναι η πρώτη φορά που δεν θα τραβηχτώ (αυτό είναι το σωστό ρήμα) στις κάλπες. Όχι ότι ποτέ κατηγόρησα κάποιον που απείχε (με ποια επιχειρήματα άλλωστε...). Το μόνο που με στενοχωρεί είναι ότι έτσι δεν τιμώ το όραμα (και τη μνήμη) του πιο σπουδαίου Έλληνα πολιτικού που «γνώρισα» ποτέ, του Μιχάλη Παπαγιαννάκη, ο οποίος επέμενε μέχρι τέλους ότι «η πολιτική ενοποίηση της Ευρώπης είναι η πιο αριστερή πρόταση που γνωρίζω όταν συζητάμε για την πορεία του κόσμου». Μόνο που η Ανανεωτική Αριστερά που εκπροσωπούσε ο Παπαγιαννάκης μοιάζει να απουσιάζει από τα ψηφοδέλτια (αν γράψει κανείς «Παπαγιαννάκης» με μαρκαδόρο στο ψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ, αυτό ακυρώνεται; Χμμμμ...).