Gustave Flaubert. Η πρώτη αισθηματική αγωγή. Μτφρ. Έφη Κορομηλά, Νεφέλη, 2007.

Το βάζω στην κορυφή της λίστας επειδή ανήκω στους φλωμπεριστές της τάσης της Αισθηματικής αγωγής (χωρίς να περιφρονώ την άλλη τάση, αυτή των μποβαριστών). Η πρώτη γραφή της Αισθηματικής αγωγής περικλείει πολλά βιογραφικά στοιχεία του συγγραφέα και εμπεριέχει προβληματισμούς για την οριστική εκδοχή της, 20 χρόνια αργότερα. Η πορεία προς την ωριμότητα του Ζυλ (το όραμα να γίνει καλλιτέχνης) και του Ανρύ (η αναζήτηση της ευτυχίας μέσα στον έρωτα) δεν είναι παρά η πορεία και τα διλήμματα του ίδιου του συγγραφέα. Επίκαιρα πάντα.

Τίτος Πατρίκιος. Η νέα χάραξη. Κέδρος, 2007.

H τελευταία συλλογή του ποιητή, που, αν και πολιτογραφήθηκε πολιτικός, θα αγαπηθεί για τα ερωτικά του ποιήματα. Μικρό δείγμα με καβαφική έμπνευση: «εδώ ας σταθώ κι ας γελάσω για μια στιγμή / πώς όλα αυτά που τώρα ξαναβλέπω, ίδια / τα είχα δει σαν πρωτοστάθηκα εδώ / γυμνός ακόμα από φαντασιώσεις κι αναμνήσεις». Και κάτι αγαπημένο από τα παλιότερα: «Κι έπειτα τα χρόνια θα περάσουν / όγκοι βουνών και πέτρες θα παρεμβληθούν / θα ξεχαστούν όλα / όπως ξεχνιέται το καθημερινό φαΐ / που μας κρατάει ορθούς. / Όλα, έξω από κείνη τη στιγμή / που μέσα στο συνωστισμό του υπόγειου τρένου / κρατήθηκες στο μπράτσο μου».

Ιωάννα Μπουραζοπούλου. Τι είδε η γυναίκα του Λωτ; Καστανιώτης, 2007.

«Ίσως η πραγματικότητα να μην είναι παρά μια ομαδική παραίσθηση». Η Ιωάννα Μπουραζοπούλου προκαλεί το ελληνικό μυθιστόρημα να πάει πέρα από τα όρια. Ένα ρήγμα και μια μετατόπιση στα έγκατα της Νεκράς Θάλασσας θα αλλάξουν οριστικά το γεωγραφικό ανάγλυφο της Γης, καθώς όλες οι παράκτιες ασιατικές, αφρικανικές και ευρωπαϊκές χώρες θα βυθιστούν κάτω από το νερό. Μια νέα εξουσία αναδύεται και οι κάτοικοι της Γης την ακολουθούν πειθήνια στη βάση κάποιων κανόνων. Η Ι.Μ. στήνει μια οργουελική ατμόσφαιρα, με ιδιαίτερη ένταση και συνέπεια στις επί μέρους συνιστώσες της. Όμως το κύριο ζήτημα στο μυθιστόρημα της Ι.Μ. είναι η συνειδητοποίηση ότι ο εφιάλτης δεν είναι εκεί έξω αλλά βαθιά μέσα μας.

Δημοσθένης Βουτυράς. Τα σύμβολα στα όνειρα. Φαρφουλάς, 2008.

Τριάντα εννέα όνειρα, έξι από τα καλύτερα διηγήματα και μία διάλεξη για τα όνειρα από ένα μεταμοντέρνο Έλληνα πεζογράφο, τον Δημοσθένη Βουτυρά. Στα κείμενά του, σε αυτό το μικρό τομίδιο ,«μέσα από μια συνειρμική αφήγηση βγάζει τη γλώσσα στον ανθρώπινο κόσμο μαζί με οργή και κοροϊδία γι' αυτό που θεωρούσε ότι είναι η ζωή: μια κωμωδία». Φέτος συμπληρώθηκαν 50 χρόνια από τον θάνατό του. Έχοντας γράψει πάνω από 500 διηγήματα, δοκιμάζοντας σύγχρονες τεχνοτροπίες, σήμερα είναι γνωστός ανάμεσα σε λίγους ανθρώπους που προσπαθούν να δημοσιοποιήσουν το έργο του.

Ντέιβιντ Μίτσελ. Μαύρος Κύκνος. Μτφρ: Μαργαρίτα Ζαχαριάδου, Ελληνικά Γράμματα, 2008.

Η δεκαετία του '80, οι Duran Duran, o Elvis Costello, τα Φώκλαντ και η Θάτσερ μέσα από τη ματιά της μεταβατικής ηλικίας των 13 ετών του Τζέισον Τέιλορ. Ζει σε ένα βρετανικό χωριό στη μέση του πουθενά και τρέμει μήπως αποκαλυφθεί η βραδυγλωσσία του ή τον γιουχάρουν επειδή αγαπάει την ποίηση. Τρυφερό και συνάμα αστείο, βιβλίο γραμμένο με την αμεσότητα των παιδιών και τη στοχαστικότητα των μεγάλων.