ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

ότι δεν έχω τίποτα να προσφέρω σε μία σχέση.Συμβαίνει τώρα. Η ζωή μου είναι ανιαρή και αυτό βγαίνει και στην σχέση μου. Δεν κάνω τίποτα εκτός από δουλειά, ταινίες, ίντερνετ, τα κλασικά δηλαδή, άρα συνήθως δεν έχω και κάτι να συζητήσω.Λυπάμαι πολύ που είμαι έτσι και στενοχωρώ και απογοητεύω τον σύντροφό μου.Δεν ξέρω πώς να αντιμετωπίσω την ζωή, φοβάμαι να ζήσω, γκρινιάζω, και εκείνος μου φωνάζει επειδή η στάση μου δείχνει ότι δεν ενδιαφέρομαι για 'κείνον.Λυπάμαι και νιώθω κακιά και καταδικασμένη.

Έδωσα Πανελλήνιες εδω και 10 χρονια τώρα! ( Απλα ήθελα να μπω στο κλίμα, γιατι απο εδω και πέρα..)

Η αγάπη είναι το μόνο πράγμα που όσο περισσότερο απλόχερα το σκορπάς, τόσο πολλαπλασιάζεται.«Η ζωή αλλάζει, μα δεν χάνεται. Η ελπίδα σβήνει, μα δεν πεθαίνει. Η αλήθεια σκεπάζεται,όμως και πάλι ξαναλάμπει.»

Πανε μηνες που με παρατησες..που σε διεκδικησα και που δεν γυρισες..που προχωρησες με αλλον τοσο ευκολα και γρηγορα..τα παρατησα ολα, σχολη,ζωη και εφυγα απο ελλαδα..τωρα πια ζω αλλου..και ομως υπαρχεις ακομη..κλαιω που και που..αγορι να σου πετυχει! Γιατι ρε συ; γιατι 4 ολοκληρα χρονια ξεχαστηκαν ετσι;;μαζι μεγαλωσαμε αυτα τα 4 χρονια..πως γιναμε ξενοι;;καποιες φορες σε μισω για ολα..αλλα οσο σαγαπησα δεν θα σε μισησω ποτε...

Δεν είναι όλες οι ιστορίες φτιαγμένες για να γίνουν μεγάλες ιστορίες αγάπης...μια τέτοια είναι κι η δική μας. Για σχεδόν ένα χρόνο μοιραζόμασταν το ίδιο κρεβάτι,τις νύχτες μας και τα πρωινά μας...περίμενα τη στιγμή που θα σε δω, με το που έφευγα μακριά σου. Βγαίναμε,περνούσαμε καλά,μιλούσαμε για ωωωρες...Τη νύχτα που είπαμε τέλος, ένιωσα κάτι να ξεριζώνεται από μέσα μου...σχεδόν ένα χρόνο μετά...σ αγαπώ ακόμα και ξέρω πως κι εσύ μ αγαπάς.δεν σε θέλω όμως πια.δεν σε περιμένω. Ήρθε αυτή η στιγμή και την καλωσορίζω. Είμαι μόνη μου,πατάω γερά και ξέρω τι θέλω και τι ζητάω. Δεν είσαι εσύ. Δεν σε ξεχνώ. Σ αγαπώ. Να προσεχείς!!

Πέρασαν 5 μήνες που χωρίσαμε και ακόμα είσαι η πρώτη και η τελευταία σκέψη στο μυαλό μου;Γιατί;Γιατί δεν ξεκολλάει αυτό το μυαλό;Δεν έχω έλξη για καμιά άλλη γυναίκα της βαριέμαι όλες μόνο εσύ υπάρχεις εδώ μέσα νιώθω οτι μου κάνεις κακό νιώθω οτι χάνομαι Αν ήξερα το πώς πονάει ο έρωτας δεν θα άφηνα τον εαυτό μου να ερωτευτείΜε ρίμαξες γ@##το

με εχει παρει πολυ απο κατω αυτη η φαση με τις πανελληνιεςμονίμως νιωθω απο πισω μια μαυρη σκια που δεν με αφηνει να χαμογελασωεχω παρει κιλα,εχει αποκοινωνικοποιθει και ολα αυτα για το τι?αμα δεν περασω εκει που θελω?χαμενος ολος ο κοπος,365+ απο την ζωη μου,και οχι δεν με πειραζει που διαβαζω αλλα ολα θα κριθουν απο μια γαμημενη στιγμηεπισης χανονται πολλες μερες ετσι,δεν ειμαι σε κατασταση να διαβασω καθως τα δακρυα δυσκολευουν την καταστασηελπιζω να αντεξω,αμα δεν περασω δεν ξερω τι θα κανω

νομιζω τα χω φτυσει με το διαβασμα.Λογικα τωρα ειναι η περιοδος που βγαινει η κουραση ή η αντιδραση και αρχιζω σιγα σιγα και τα παραταω

κι όταν για σένα του μιλώ και κλαίω ...Στο τέλος με κάνει να χαμογελώΑυτό εγώ το λέω ευτυχίαΕσύ?

δεν μπορώ να κοιτάξω κάποιον που μου αρέσει στα μάτια.. με λίγα λόγια δεν μπορώ να φλερτάρω... κοκκινίζουν τα μαγουλάκια μου.. ορίστε εξομολογήθηκα