ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Σήμερα θέλω απλά να σε πετύχω στο δρόμο και να σου ευχηθώ χρόνια πολλά για τη γιορτή σου με το πιο φωτεινό μου χαμόγελο.

Ο πατερας μου μιλαει με καποια παντρεμενη κ η μανα μου ειδε μνματα στο φεισμπουκ χτες..Εχω αηδιασει...Ντροπη του..Εχει πεσει τοσο στα ματια μου..63 χρονων ανθρωπος που παει να μας κοροιδεψει κ ρεζηλευει την οικογενεια του κ τον ιδιο του τον εαυτο..Οτι πιο απαισιο.

Έχω συναισθήματα για έναν άνθρωπο που έχει σχέση εδώ και πολύ καιρό. Δε έχω δείξει κάτι φυσικά και ούτε πρόκειται. Σκέφτομαι ότι δεν έχουν νόημα τα συναισθήματα αλήθεια. Γιατί δηλαδή να υπάρχουν και να μην μπορούμε να τα δείξουμε; Δεν ξέρω. Δε μου αρέσουν όλα αυτά. Συνέχεια αυτό βλέπω να γίνεται. Άνθρωποι να είναι σε σχέσεις και να μην είναι ευχαριστημένοι σε αυτές, αλλά να μη χωρίζουν (δεν αναφέρομαι στη σχέση του ανθρώπου για τον οποίο έχω συναισθήματα, απλώς αυτό το έχω δει και στον εαυτό μου και σε φίλους), άνθρωποι που να γουστάρουν κάποιον αλλά να μην του το λένε για διάφορους λόγους...γενικά είμαστε ό,τι να ναι. Anyway, εγώ κάποια στιγμή θα σταματήσω να νιώθω αυτά που νιώθω, αλλά οκ δε θέλω να μου ξανασυμβεί

Το προφυλακτικο που εχω στο πορτοφολι μου εληξε.θα το πεταξω.αν μου τυχει κατι θα το απολαυσω ολοκληρωτικα !!!θα παρω το χαπι της επομενης μερας. ΜΙΑ φορα αξιζει το ρισκο. Μια βραδια Μια συνομωσια της σιωπης που λεει το τραγουδι. ε;

ΟΧΙ κόκκινα μαλλιά με μαύρα φρύδια!!!! Δεν μπορώ να το βλέπω άλλο αυτό!!!!

Ο ερωτας χρυσο μου δεν περναει με φαντασιωσεις και ποιηματα.πρεπει να τον ζησουμε κι οπου παει.....ακομα και στην απομυθοποιηση.εστω ετσι τουλαχιστον αφενος μεν κερδισες ανεκτιμητες στιγμες αφετερου δε πιο ευκολα συνεχιζεις τη ζωη σου. να πουμε βρε παιδι μου οτι παλεψαμε και δε μας βγηκε.οχι να ειμαστε κολλημενοι στο φλερτ και να αλληλοσπαραζουμε.

να έχεις. Ούτε αυτό δε λέμε πια.Όλα επιλογή σου ειναι και συμορφωθηκα στα θέλω σου. :(Το μάθημα μου το πήρα αλλά προσπαθώ να καταλάβω τι έμαθα. Αισθάνομαι ομως ότι είμαι πολύ κοντά στο δίδαγμα που πρέπει να αποκομησω. Γιατί όλα για κάποιο λόγο γίνονται!

Η περιοχή που μένω, είναι μικρή σαν χωριό ακόμα και εαν είμαστε κοντά στην Αθηνα. Έτσι όλα τα παιδιά πηγαίναμε μαζί δημοτικό και γυμνάσιο και χωρίσαμε στο λύκειο γιατί κάποιοι πήγαν τεχνικό. Όταν πήγαινα πέμπτη λοιπόν, είχαμε παράπονα απο τους γείτονες οτι είναι κάποια παιδιά που έκλεβαν τις τάπες απο τα αυτοκίνητα. Αυτό είχε συγκλονίσει όλους τους γονείς και καθηγητές και προσπαθούσαν να βρουν ποιος το είχε κάνει. Εγω ήξερα ποιός ήταν ένας απο αυτούς αλλά δν ήθελα να μαρτυρήσω. Όμως μικρό και άμαθο που ήμουν, κάναμε μάθημα γλώσσας και μου μίλαγε ο διπλανός μου γιαυτό το θέμα και εμένα μου ξέφυγε πως ήταν ένας γείτονας μου, ας τον πούμε Κώστα. Δυστυχώς ο καθηγητής ήταν απο πάνω μου με αποτέλεσμα να με πάνε κατευθείαν στον διευθυντή. Εγώ ήμουν σαν βρεγμένο γατί. Ακόμα θυμάμαι να κάθομαι στον καναπέ και να περιμένω να με φωνάξουν μέσα. Αναγκάστηκα να τα πω όλα όσα ήξερα. Έτσι την επόμενη μέρα ο διευθυντής κάλεσε στο γραφείο τους γονείς του Κώστα αλλά και τον ίδιο και ήμουν και εγώ παρόν. Ο Κώστας παραδέχτηκε πως έκλεβε μαζί με κατι φίλους του, για να βάλει τις τάπες στο ποδήλατο του, τους οποίους ονόμασε κανονικά. Ήμουν πολυ στεναχωρημένη γιαυτό που είχα κάνει. Εκείνη την μέρα το μεσημέρι πήρε τηλέφωνο η μητέρα του την μαμά μου και ζήτησε να μου μιλήσει. Εκείνη μου φώναξε και με έβρισε τόσο πολύ. Θυμάμαι να μου λέει βρισιές που ακόμα δεν ήξερα. Και εγώ αισθάνθηκα ακόμα πιο άσχημα. Όμως τοσο χαζή ήμουν που δεν είπα τίποτα στην μαμα μου. Στο δρόμο όποτε με έβλεπε η εν λόγο κυρία έκανε πως δεν υπήρχα ακόμα και εαν χαιρετούσε τους γονείς μου. Όμως η μητέρα του, ακόμα και μετά απο 20 χρόνια, δεν μου λέει καλημέρα στον δρόμο ακόμα και εαν της λέω. Και στο σπίτι για καφέ με την μανα μου δεν έρχεται άμα είμαι εγώ μεσα.

Δυσκολο να χεις βυζια.. μια φορα δεν βαζεις σουτιεν και τοτε ειναι που ολοι σε κοιταζουν σαν να βλεπουν εξωγηινο

Από πάντα είχα όνειρο να έχω ένα αγόρι που να με μαγειρεύει...ίσως και σπάνιο στις μέρες μας... και τώρα που τον βρήκα... να φτιάχνει συνέχεια βραστό κοτόπουλο και όσπρια. Λες και αν ήθελα τέτοια δεν έχω μητέρα... τέλος πάντων κάτι είναι κι αυτό...